Supreme Court dismisses appeal on labor law issue regarding wage entitlement for job readiness period.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the library's cassation appeal against a lower court ruling that awarded the employee wages for the period of job readiness. The library argued that the lower courts incorrectly applied Article 81 of the Labor Code alongside Article 47, claiming a conflict with a 1977 Supreme Court precedent. The court rejected this, stating the cited precedent did not apply to the specific facts and that the 1976 ruling already clarified the correct interpretation of the relevant articles.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 47 § 1 k.p.; Art. 81 § 1 k.p.: An employee who resumes work after a period of unemployment due to employer-caused obstacles is entitled to wages for the unemployment period under Art. 47, but Art. 81 does not apply to the subsequent readiness period.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 1/08
POSTANOWIENIE
Dnia 10 kwietnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z powództwa M. K.
przeciwko Gminnej Bibliotece Publicznej w G.
o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne
oraz z powództwa M. K.
przeciwko Gminnej Bibliotece Publicznej i Gminie G.
o wynagrodzenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 10 kwietnia 2008 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej Gminnej Biblioteki Publicznej od
wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 24 września 2007 r.,
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
Uzasadnienie
Pozwana Gminna Biblioteka Publiczna w sprawie z powództwa M. K. o
uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne i o wynagrodzenie
wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 września 2007 r. Zaskarżonym wyrokiem
oddalono jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy z dnia 19
czerwca 2007 r., którym oddalono powództwo w zakresie żądania uznania
wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, zaś powództwo o wynagrodzenie
uznano za zasadne co do kwoty 21.756,67 zł.
Wnosząca skargę zarzuciła w niej naruszenie art. 47 § 1 i art. 81 § 1 k.p.
przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez
Sądy pierwszej i drugiej instancji, że powódce oprócz zasądzonego jednomiesięcznego
wynagrodzenie na podstawie art. 47 § 1 k.p. za czas pozostawania bez pracy,
przysługuje także wynagrodzenie za czas gotowości do pracy na podstawie art. 81 § 1
k.p. poczynając od dnia 3 stycznia 2006 r. w sytuacji, gdy wyrok ustalający, że
uchybienie terminu zgłoszenia się powódki do pracy u pozwanej nastąpiło z przyczyn
od niej niezależnych uprawomocnił się w dniu 15 marca 2007 r. a od dnia 16 marca
2007 r. powódka została dopuszczona do pracy u pozwanej. Jako okoliczność
uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała, iż istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych, na których oparta została skarga kasacyjna, a które
wywołują rozbieżności w orzecznictwie Sądów rozpoznających niniejszą sprawę w
pierwszej i drugiej instancji
z orzecznictwem Sądu Najwyższego wyrażonym w
uchwale z dnia 27 kwietnia 1977 r. w sprawie I PZP 3/77 (OSNC 1977 nr 9, poz.163),
której teza brzmi „Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy,
przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przez okres nie dłuższy
niż określony w art. 47 § 1 k.p.; przepis art. 81 k.p. w przypadku takim nie ma
zastosowania" . Skarżąca podkreśliła, że Sądy obu instancji przepisy te zastosowały
łącznie, kumulując roszczenia z nich wynikające. Nadto w skardze podniesiono
potrzebę wyjaśnienia, czy w sytuacji gdy postępowanie sądowe przedłużyło się z
przyczyn niewłaściwego ustalenia przez Sąd pierwszej instancji strony pozwanej (w
sprawie pierwotnie Gminy zamiast Gminnej Biblioteki Publicznej) oraz niewłaściwego
składu Sądu - co spowodowało nieważność postępowania i konieczność ponownego
przeprowadzenia postępowania w składzie ławniczym - należy skutki tych
nieprawidłowości przypisać wyłącznie stronie pozwanej, bowiem za taki wydłużony
okres z przyczyn niezależnych od stron, została pozwana obciążona skutkami poprzez
zasądzenie od niej wynagrodzenia za czas pozostawania powódki bez pracy z
ustawowymi odsetkami.
Powódka złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną; nie zgłosiła w niej jednak
żadnego wniosku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli:
1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
3) zachodzi nieważność postępowania lub
4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. W
szczególności nie można zgodzić się ze skarżącą, iż Sąd drugiej instancji orzekł w
sprawie w sposób sprzeczny z orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz, że w
sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wyrok Sądu Najwyższego
wskazany w skardze należy bowiem uznać za nie mający zastosowania w stanie
faktycznym sprawy, a zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącą zostało w
pełni wyjaśnione w adekwatnej do okoliczności rozpoznawanej sprawy uchwale
Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1976 r., V PZP 12/75 (OSNC 1976 nr 9, poz.
187). W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy przesądził jednoznacznie, że odmowa
pracodawcy ponownego zatrudnienia pracownika przywróconego do pracy, który
zgłosił gotowość jej podjęcia w okolicznościach usprawiedliwiających przekroczenie
terminu przewidzianego w art. 48 § 1 k.p. uzasadnia prawo żądania prze niego
wynagrodzenia za czas istnienia przeszkody w jej świadczeniu, wynikającej z
przyczyn dotyczących zakładu pracy (art. 81 § 1 k.p.)
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono, jak sentencji.