Supreme Court dismissed appeal against appeal court's refusal to accept defendant's retrial request due to lack of lawyer signature.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the appellate court's order refusing to accept a retrial request. The defendant argued that financial hardship prevented him from securing a lawyer to sign the document, while the court found no procedural errors. The court ruled that the refusal was legally justified because the request lacked the mandatory formal requirement of a lawyer's signature under the Code of Criminal Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 120 § 2 k.p.k.; Art. 545 § 2 k.p.k.: A request for retrial must be formally complete, including a lawyer's signature; failure to comply with this statutory requirement justifies the court's refusal to accept the request.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 8/18 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie M. M.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 lutego 2018 r. zażalenia skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 grudnia 2017 r., II AKo (…), o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w T. o sygn. akt II K (…), zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 13 marca 2015 r., sygn. akt IX Ka (…), na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Złożonym w terminie zażaleniem M. M. zakwestionował zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 grudnia 2017 r., sygn. akt II AKo (…), którym – na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. – odmówiono przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania, z uwagi na nie uzupełnienie braku formalnego pisma przez sporządzenie i podpisanie wniosku przez obrońcę (adwokata lub radcę prawnego).Uzasadniając zażalenie skarżący – powołując się na swoją sytuację finansową – wskazał, że wyłącznie powyższa okoliczność uniemożliwia mu złożenie wniosku o wznowienie postępowania, w tym dotarcie do środków dowodowych mających charakter nowości i mogących przyczynić się w ustaleniu prawdy materialnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiony w niniejszej sprawie środek odwoławczy na uwzględnienie nie zasługuje.
Na wstępie zauważyć należy, że przedmiotem kontroli ze strony Sądu Najwyższego nie są zapadłe w toku merytorycznego rozpoznania sprawy orzeczenia Sądów Rejonowego i Okręgowego w T., lecz wyłącznie sposób procedowania Sądu Apelacyjnego w (…) w ramach postępowania o wznowienie postępowanie, w szczególności w kontekście ostatecznie wydanego zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku osobiście sporządzonego przez skazanego.Kontrola ta nie wykazała jakichkolwiek błędów po stronie sądu wznowieniowego, a wydane końcowe zarządzenie jest zasadne i znajduje swoją podstawę prawną w przepisie art. 120 § 2 k.p.k.Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że po złożeniu przez M.
M. osobistego wniosku o wznowienie, a następnie wniosku o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu, obrońca taki w osobie adw. B. Z. został mu wyznaczy. Obrońca ta pismem z dnia 6 października 2017 r., w oparciu o przepis art. 84 § 3 k.p.k., poinformowała Sąd Apelacyjny, że nie znalazła podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. W związku z tym zarządzeniem z dnia 11 października 2017 r., doręczonym w dniu 18 października 2017 r., wezwano skazanego do usunięcia braku formalnego wniosku przez jego sporządzenie i podpisanie przez obrońcę ustanowionego z wyboru.
Pismem z dnia 23 października 2017 r. M. M. zakwestionował stanowisko dotychczasowego obrońcy, wnosząc o wyznaczenie kolejnego adwokata w celu sporządzenia wniosku o wznowienie. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2017 r. Sąd Apelacyjny w (…) wniosku tego nie uwzględnił, w związku z czym zarządzeniem z dnia 16 listopada 2017 r., doręczonym skazanemu w dniu 22 listopada 2017 r. ponownie wezwano wnioskodawcę – w trybie art. 120 § 1 k.p.k. – do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego.
Bezskuteczny upływ 7-dniowego terminu skutkował wydaniem zaskarżonego zarządzenia.Jak wynika z powyższego, sąd wznowieniowy dopełnił wszystkich czynności, które w takim wypadku są przewidziane przepisami procedury karnej, a wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania podyktowane było wyłącznie przyczynami leżącymi po stronie skazanego i znajdowało pełną podstawę w przepisie art. 120 § 2 k.p.k.Na marginesie, bo taka argumentacja również pojawiła się w uzasadnieniu zażalenia, brak podstaw do zakwestionowania wcześniejszych decyzji procesowych zapadłych w toku przedmiotowego postępowania, a w szczególności postanowienia Sądu Apelacyjnego odmawiającego wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu.
Trafnie sąd ten w uzasadnieniu tego ostatniego orzeczenia wskazał, że analiza stanowiska obrońcy przekonuje, iż należycie wywiązał się z nałożonego nań obowiązku. Wyznaczenie obrońcy z urzędu spełniło więc wymóg rzetelnego procesu. W ramach standardów tego procesu nie można jednak gwarantować dokonywania przez obrońców tylko takich czynności, które są zgodne z poglądami wnioskodawców. Sąd nie może przy tym wyznaczać kolejnych obrońców z urzędu, aż do uzyskania przez wnioskodawcę oczekiwanego przez niego efektu. (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 sierpnia 2008 r., IV KZ 52/08, R-OSNKW z 2008 r., poz. 1711; z dnia 17 września 2008 r., III KZ 92/08, R-OSNKW z 2008 r., poz. 1872).Reasumując, brak uzupełnienia w terminie określonym art. 120 § 1 k.p.k. braku formalnego wniosku o wznowienie, a więc nie złożenie wniosku spełniającego wymóg art. 545 § 2 k.p.k., musiało skutkować zarządzeniem na podstawie art. 120 § 2 k.p.k., i tak też zasadnie w tym wypadku postąpiono.Z tych względów, a więc zgodności z prawem wydanego zarządzenia, którego trafności złożone przez skazanego zażalenie nie podważyło, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.