Supreme Court dismisses appeal for inadmissible retrial request regarding fine installment decisions under execution law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's order rejecting a retrial request. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted the relationship between execution law and criminal procedure law regarding retrial grounds. The court ruled that decisions on fine installments do not constitute final judicial rulings subject to retrial under criminal procedure law, making the request inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 429 § 1 k.p.k.; Art. 545 § 1 k.p.k.; Art. 1 § 2 k.k.w.: Decisions on the arrangement of fines in installments are not final judicial rulings subject to retrial under criminal procedure law; such requests are inadmissible as they fall under the continuous review mechanism of execution law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 76/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 15 grudnia 2015 r., w sprawie A. B. zażalenia skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II AKo 202/15, o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania, zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt V Kzw 344/15, utrzymującym postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt XI Ko 1989/15, zmieniające postanowienie tegoż Sądu z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt XI Ko 1328/15 o rozłożeniu grzywny na raty na podstawie art. 437 § 1 kpk p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIEW dniu 17 sierpnia 2015 r.
A.B. wystąpił z osobistym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt V Kzw 344/15, utrzymującym postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt XI Ko 1989/15, zmieniające postanowienie tegoż Sądu z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt XI Ko 1328/15 o rozłożeniu grzywny na raty.W dniu 6 października 2015 r. zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, odmówiono na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, wobec stwierdzenia, że jest on niedopuszczalny z mocy ustawy, z uwagi na rodzaj orzeczenia objętego tym wnioskiem i ewentualną możliwość jego wzruszenia w trybie art. 24 k.k.w.
Odpis zarządzenia doręczono osobiście A. B. w dniu 12 października 2015 r. (k. 15). Natomiast w dniu 21 października 2015 r. w ustawowym terminie wpłynęło zażalenie na to zarządzenie. Skarżący zwrócił się o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości wobec naruszenia art. 429 § 1 k.p.k., art. 545 § 1 k.p.k., art. 1 § 2 k.k.w., art. 24 § 1 k.k.w., a zwłaszcza błędnego odczytania wzajemnej relacji art. 24 § 1 k.k.w. do art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie A. B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w zaskarżonym zarządzeniu nie naruszono przepisów prawa procesowego i wykonawczego wskazanych w środku odwoławczym.
W szczególności wadliwy w sensie prawnym jest wywód zażalenia dotyczący relacji między przepisami regulującymi podstawy i tryb wznowienia postępowania w KPK oraz art. 24 § 1 k.k.w., w zakresie możliwości wzruszania prawomocnych orzeczeń sądowych dotyczących sposobu wykonywania kary.Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem wznowienia postępowania w trybie przepisów rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego mogą być tylko prawomocne orzeczenia kończące postępowanie sądowe.Odnosząc się do realiów sprawy, której przedmiotem jest postanowienie Sądu Okręgowego utrzymujące w mocy postanowienie Sądu Rejonowego zmieniające w oparciu o przepis art. 24 § 1 i 2 k.k.w. pierwotne postanowienie o rozłożeniu grzywny na raty, na korzyść skazanego, należy stwierdzić, że uprawniony sędzia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku słusznie odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tegoż postanowienia, wskazując na brak podstawy normatywnej tego wniosku.Możliwość wznowienia postępowania co do kwestii rozłożenia grzywny na raty i odwołania tego rozłożenia znajduje swoją normatywną podstawę przede wszystkim w treści art. 24 k.k.w.
Przepis ten w § 1 daje sądowi możliwość zmiany lub uchylenia poprzedniego postanowienia, jeżeli ujawnią się nowe lub poprzednio nie znane okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia, stanowiąc szczególną podstawę wznowienia postępowania przewidzianą w postępowaniu wykonawczym. W odniesieniu do postanowień o rozłożeniu grzywny na raty najczęściej jest on stosowany gdy dochodzi do zmiany możliwości płatniczych skazanego w okresie wykonywania kary grzywny i może skutkować zmianą poprzedniego postanowienia zarówno na korzyść - przez zmniejszenie wysokości rat jaki i na niekorzyść - przez zwiększenie wysokości rat (zob.
K. Postulski - glosa do postanowienia SN z dnia 8 października 2014 r., III KZ 62/14 dot. odwołania rozłożenia grzywny na raty). Natomiast przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku ujawnienia się w orzeczeniu wykonawczym błędu sądu natury prawnej (zob. postanowienie SN z dnia 29 września 2010 r., IV KK 255/10, Biul.PK 2010/6/41). Z oczywistych względów do wznowienia tego rodzaju postępowań nie stosuje się przepisów art. 540 a k.p.k. i 540 b k.p.k., albowiem dotyczą one orzeczeń wydawanych w postępowaniach rozstrzygających o kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego (zob. też postanowienie SN z dnia 28 listopada 2013 r., IV KO 75/13, LEX nr 1396786).Trzeba podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym zarządzeniu, że przepis art. 24 k.k.w. zachowuje pierwszeństwo w stosunku do instytucji wznowienia postępowania przewidzianej w KPK, gdy idzie o przesłankę propter nova.
Natomiast, gdy w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, albo kiedy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą przepisu prawnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie oraz gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, albo gdy ujawni się któraś z bezwzględnych przyczyn odwoławczych, również w postępowaniu wykonawczym podstaw wznowienia postępowania należy poszukiwać w dyspozycji art. 540 § 1 pkt 1, § 2 i § 3, a także art. 542 § 3 k.p.k.Należy podkreślić, że w zażaleniu skarżący nie wskazuje, aby w sprawie wystąpiły przytoczone wyżej przesłanki wznowienia postępowania przewidziane w KPK.
W konsekwencji zarówno treść osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania, jak też argumenty zażalenia pozwalają twierdzić, że w analizowanym przypadku wniosek ten jest prawnie niedopuszczalny, skoro ewentualna weryfikacja, objętego nim postanowienia na korzyść w oparciu o przesłankę propter nova, którą jako podstawę wznowieniową przewiduje art. 24 k.k.w., jest możliwa w każdym czasie, zarówno na uzasadniony wniosek strony jak i z urzędu. Warto przypomnieć, że przesłanka ta występuje również w treści art. 50 § 1 k.k.w. zawierającego podstawy odwołania rozłożenia grzywny na raty.
Ten kontekst normatywny wskazuje, że co do zasady nie można uznać postanowień o rozłożeniu grzywny na raty za powodujące trwałe przekształcenie sposobu lub trybu wykonywania kary lub innego środka, a zatem za kończące postępowanie sądowe w tym przedmiocie (zob. też postanowienie SN z dnia 3 września 2015 r., V KO 43/15, LEX nr 1783194).Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w postanowieniu.