Supreme Court dismissed defense appeal against rejection of appeal due to non-compliance with statutory appeal requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against a lower court's order rejecting an appeal filed under Article 539a of the Code of Criminal Procedure. The defense argued the lower court erred in rejecting the appeal because it was not issued against a judgment but against a ruling, claiming only the Supreme Court could assess admissibility. The court held that the statute explicitly requires an appeal against a 'judgment,' and since the lower court issued a 'ruling,' the appeal was inadmissible by law, a determination within the lower court's authority.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 539a § 1 k.p.k.; Art. 429 § 1 k.p.k.: An appeal under Article 539a is inadmissible if it is not filed against a judgment as required by the statute, and the court's assessment of this statutory requirement is not subject to review by the Supreme Court on appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 7/21 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie P. S. podejrzanego o czyny z art. 212§1 k.k. i art. 226§1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 lutego 2021 r. zażalenia obrońcy podejrzanego na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału V Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w G. z dnia 10 listopada 2020r., sygn. akt V Kz (...), o odmowie przyjęcia skargi od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 7 października 2020r. w sprawie V Kz (...) na podstawie art. 437§1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Obrońca podejrzanego P.S. w dniu 9 listopada 2020 r. skierował do Sądu Okręgowego, w oparciu o normę art. 539a§1 k.p.k., skargę na orzeczenie z dnia 7 października 2020r.Przewodnicząca Wydziału V Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w G. zarządzaniem z dnia 10 listopada 2020r. odmówiła przyjęcia tej skargi jako niedopuszczalnej z mocy ustawy, gdyż nie została skierowana od wyroku sądu odwoławczego. Obrona zaskarżyła to zarządzenie wskazując, że w zaskarżonym zarządzeniu błędnie przyjęto, że skarga oparta jest na innych powodach niż wskazane w art. 539a§1 k.p.k., a ponadto, że ustaleń w tym zakresie może dokonać jedynie Sąd Najwyższy w wyniku rozpoznania zażalenia.Oba zarzuty podniesione w zażaleniu są oczywiście bezzasadne.
Jak wprost wynika z dyspozycji art. 539a§1 k.p.k.: „od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania stronom przysługuje skarga do Sądu Najwyższego”. W niniejszej sprawie zaś Sąd Odwoławczy wydał postanowienie, nie zaś wyrok. Skoro ustawa wprost posługuje się określeniem „wyrok”, a nie „orzeczenie”, brak jakichkolwiek powodów, aby interpretować to określenie w sposób rozszerzający, zwłaszcza, że dotyczy ono środka zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym.
Podobnie nie ma racji skarżący upatrując wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego do oceny skuteczności złożenia skargi. Bezsprzecznie Sąd Najwyższy jest jedynie uprawniony do merytorycznego rozpoznania zażalenia, lecz zgodnie z dyspozycją art. 530§2 k.p.k. w zw. z art. 539f k.p.k. to prezes sądu (lub sędzia wykonujący w tym zakresie jego kompetencje), do którego wniesiono skargę (a zgodnie z dyspozycją art. 525§1 k.p.k. w zw. z art. 539f k.p.k. strona wnosi skargę do Sądu Najwyższego za pośrednictwem sądu odwoławczego), odmawia jej przyjęcia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 429§1 k.p.k., a więc m.in. gdy „środek odwoławczy jest niedopuszczalny z mocy ustawy”.
W tym stanie rzeczy, nie budzi wątpliwości trafność zaskarżonego zarządzenia, które jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.