Supreme Court dismissed appeal against refusal of retrial request due to obvious lack of merit and prior analysis.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld its previous decision refusing a retrial request filed by the applicant, K. D., on the grounds of obvious lack of merit. The applicant argued that his right to defense was violated and that the court composition was not randomly selected, but the court noted these issues had already been thoroughly analyzed in prior retrial proceedings. Consequently, the court determined the new arguments were merely repetitions of previously rejected claims and did not warrant a fresh examination.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 545 § 3 k.p.k.; Art. 540 k.p.k.; Art. 540a k.p.k.; Art. 540b k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k.; Art. 80 k.p.k.; Art. 32 ust. 1 Konstytucji; Art. 32 ust. 2 Konstytucji: A retrial request is inadmissible if its grounds have already been examined in previous retrial proceedings and the new arguments constitute an obvious lack of merit.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 59/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)SSN Jerzy GrubbaSSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) w sprawie z wniosku K. D. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 12 grudnia 2019 r. zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2019 r., sygn. akt III KO 71/19 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
W dniu 2 lipca 2019 r. do Sądu Najwyższego wpłynął kolejny wniosek K. D. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt IV K (…). Jako okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie wnioskodawca wskazał: fakt pozbawienia go możliwości korzystania z pomocy obrońcy w postępowaniu przygotowawczym, brak możliwości kontaktu telefonicznego z obrońcą reprezentującym go w toku postępowania sądowego, jak również naruszenie zasad rzetelnego procesu – poprzez niewyznaczenie składu sądu orzekającego w sprawie w sposób losowy.Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 3 października 2019 r., sygn. akt III KO 71/19, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku K.
D. o wznowienie postępowania, wobec jego oczywistej bezzasadności.Zażalenie na przedmiotowe postanowienie złożył wnioskodawca. Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2019 r., podnosząc ponownie okoliczność niezapewnienia mu prawa do należytej obrony w postępowaniu przygotowawczym, jak również wskazując na naruszenie zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz naruszenie zakazu dyskryminacji, wyrażonego w art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, skarżący wniósł o „przyjęcie wniosku o wznowienie postępowania”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie wnioskodawcy nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowane jest jednoznaczne stanowisko, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie. Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt III KO 25/18).Zgodnie z dyspozycją art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.Wyrażenie „oczywista bezzasadność”, w odniesieniu do wstępnej kontroli wniosku o wznowienie postępowania karnego - art. 545 § 3 k.p.k., należy rozumieć podobnie jak na gruncie przepisu art. 535 § 3 k.p.k., a zatem bezzasadność oczywista to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna na pierwszy rzut oka, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II KO 49/15).
Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Wydając zaskarżone postanowienie, Sąd Najwyższy trafnie uznał, że powołane przez K. D. okoliczności nie uzasadniają wznowienia postępowania w sprawie i nie mogą skutkować uwzględnieniem żądania wnioskodawcy. Sąd Najwyższy prawidłowo wskazał, że okoliczność braku możliwości korzystania z pomocy obrońcy z urzędu na etapie postępowania przygotowawczego była już przedmiotem analizy Sądu Najwyższego, rozpoznającego uprzednie wnioski skazanego o wznowienie postępowania w sprawie i została już przez Sąd Najwyższy oceniona, co znalazło wyraz w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt III KO 96/17.
Podobnie, powołana przez skarżącego okoliczność niewyznaczenia składu sądu w sposób losowy, została już przeanalizowana przez Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt III KO 18/18. Trafnie również Sąd Najwyższy odniósł się do twierdzenia wnioskodawcy odnośnie ograniczenia w kontakcie telefonicznym z obrońcą na etapie postępowania sądowego, dyskredytując je i wskazując, że obrońca ten aktywnie prowadził obronę skazanego, nie był ograniczony w wykonywaniu swoich działań, a skazany miał niezakłóconą możliwość kontaktu z obrońcą w toku całego postępowania sądowego.Wyżej przedstawione powody upoważniały Sąd Najwyższy orzekający w dniu 3 października 2019 r. do odmowy przyjęcia wniosku K.
D. o wznowienie postępowania, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., jako oczywiście bezzasadnego. W zażaleniu skarżący nie sformułował żadnych konkretnych zarzutów świadczących o wadliwości wskazanego wyżej postanowienia, ograniczając się do ponownego przytoczenia argumentacji wskazującej na brak możliwości korzystania z pomocy obrońcy ustanowionego z urzędu na etapie śledztwa. Okoliczność ta nie mogła jednak doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego postanowienia. Wbrew argumentacji K. D., należy jeszcze raz podkreślić, że w sytuacji przedstawionej w przepisie art. 80 k.p.k. posiadanie obrońcy na etapie postępowania przygotowawczego nie jest obligatoryjne (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2004 r., sygn. akt III KK 226/03).
Tym samym niezasadną jest również sugestia naruszenia zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz naruszenia zakazu dyskryminacji, wyrażonego w art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości trafność postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2019, które, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.