Supreme Court quashes lower court's dismissal of cassation due to lack of reasoning and specific grounds for formal defects.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's order dismissing the cassation appeal because the decision lacked reasoning and failed to specify the formal defects. The defendant argued for clarification of these defects, but the lower court's ruling merely cited the general provision on formal defects without detailing the specific missing elements. The court held that such a vague decision prevents the parties from effectively challenging it and violates the requirement for reasoned judgments, necessitating remand for a proper review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 530 § 2 k.p.k.; Art. 93 § 2 k.p.k.: A ruling dismissing a cassation appeal based on formal defects must explicitly state the specific defects and their legal basis; a generic citation without reasoning or factual details renders the decision unreviewable and requires quashing.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 57/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska w sprawie M. D.skazanego z art. 226 § 1 k.k., art. 284 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 24 października 2013 r.,zażalenia skazanegona zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w W.z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt II WKK […] odmawiające przyjęcia kasacji uchylić zaskarżone zarządzenie i kwestię zbadania formalnych warunków kasacji przekazać do ponownego rozpoznania w Sądzie Okręgowym w W.
UZASADNIENIEW rozpoznawanej kwestii zapadło zarządzenie następującej treści: „upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w W. na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 93 § 2 k.p.k. odmawia przyjęcia kasacji złożonej dnia 11 kwietnia 2013 r. przez skazanego M. D. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 stycznia 2013 r. po stwierdzeniu, że braki formalne kasacji nie zostały usunięte”.Zarządzenie to zaskarżył skazany, który w zażaleniu podniósł m.in., że „prosi o podanie, jakich to braków formalnych nie uzupełnił”.
Zażalenie nie zawiera wniosku.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiony środek odwoławczy okazał się zasadny.Przytoczona treść zaskarżonego zarządzenia, które ponadto nie zawiera żadnego uzasadnienia, świadczy w sposób dobitny, że zarządzenie to nie poddaje się odwoławczej kontroli, przy czym – co jeszcze bardziej istotne – nie daje stronie postępowania szansy podniesienia pod jego adresem zarzutów i argumentów zwalczających jego zasadność.Należy podkreślić, że przepis art. 530 § 2 k.p.k., powołany w podstawie prawnej zarządzenia (art. 93 § 2 k.p.k. dotyczy wyłącznie formy rozstrzygnięcia i osoby uprawnionej do jego wydania), wymienia różne okoliczności stanowiące przyczynę odmowy przyjęcia kasacji.
W unormowaniu tym wskazuje się na okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 k.p.k. lub w art. 429 § 1 k.p.k., jak również na podanie w kasacji innych powodów niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k. Z kolei, w art. 120 § 2 k.p.k. mowa jest o nieuzupełnionych brakach formalnych pisma procesowego, przewidzianych w art. 119 k.p.k. lub w przepisach szczególnych (art. 120 § 1 k.p.k.). Jak więc widać, przywołanie w zarządzeniu wyłącznie art. 530 § 2 k.p.k. nie wyjaśnia rzeczywistych przyczyn jego wydania. Nie da się też tego wykazać bez podania leżących u jego podstaw konkretnych okoliczności, a w realiach sprawy konkretnych, określonych odpowiednimi przepisami braków formalnych, których strona nie uzupełniła w stosownym terminie.
Jest rzeczą oczywistą, że do kompetencji Sądu Najwyższego w postępowaniu okołokasacyjnym należy kontrola prawidłowości postępowania w sądzie odwoławczym, nie zaś dokonywanie, w zastępstwie organu pierwszoinstancyjnego, ustaleń i ocen stanowiących podstawę wydanej przez ten organ decyzji. W stwierdzonym stanie sprawy, w którym zaskarżone zarządzenie nie zawiera podstawowych danych, o których mowa wyżej, pozostaje więc tylko stwierdzić, że możliwy wpływ tego uchybienia na jego treść pociąga za sobą konieczność uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Ponowne badanie kwestii dopuszczalności kasacji powinno przebiegać z poszanowaniem normujących ją przepisów prawa procesowego (na marginesie należy wskazać, że termin do ewentualnego wniesienia kasacji przez obrońcę z wyboru, w wypadku nieznalezienia podstaw ku temu przez obrońcę wyznaczonego z urzędu, wynosi 30 dni od udzielenia skazanemu w tym względzie informacji – zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2009 r., II KZ 54/09, OSNKW 2010 z. 1, poz.
9) oraz z respektowaniem obowiązku wskazania podstawy faktycznej i prawnej wydanego zarządzenia oraz jego uzasadnienia (art. 94 § 2 k.p.k., art. 99 § 2 k.p.k.). aw