Appeal dismissed for inadmissibility; appeal against rejection of retrial request deemed groundless under CPLA.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal against its own order rejecting the defendant's request for a retrial due to its obvious lack of merit. The defendant argued that his letter contesting the 1992 verdict was a request for invalidation rather than a retrial, but the court held that under the Criminal Procedure Code, the only extraordinary remedy available was a retrial request. Consequently, the appeal was rejected because it failed to substantiate the grounds for overturning the final judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 118 k.p.k.; Art. 545 § 3 k.p.k.; Art. 546 § 1 k.p.k.: An appeal against a Supreme Court order rejecting a retrial request is inadmissible if the request is obviously groundless, as the court must first verify the existence of statutory retrial grounds before proceeding to a merits review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 49/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący)SSN Piotr MirekSSN Igor Zgoliński (sprawozdawca) w sprawie skazanego R. D., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 23 listopada 2020 r.zażalenia skazanegona postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. III KO 63/20, odmawiające przyjęcia wniosku wobec stwierdzenia jego oczywistej bezzasadności,na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Wskazanym powyżej postanowieniem Sąd Najwyższy na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 marca 1992 r., sygn. II AKa (…), z powodu jego oczywistej bezzasadności.Na to postanowienie zażalenie złożył skazany, podnosząc – podobnie jak we wniosku – kwestię zmiany stanu prawnego i kontestując prawomocne skazanie. Wskazał również, że jego „skarga” została niezasadnie zinterpretowana jako wniosek o wznowienie postępowania, domagając się „stwierdzenia nieważności postępowań objętych skargą”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie było bezzasadne.
Zgodnie z art. 118 k.p.k. znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia. Skazany złożył do Sądu Apelacyjnego w (…) pismo kontestujące wyrok skazujący tego Sądu, który uprawomocnił się 1992 roku. W tych realiach jedynym przysługującym skazanemu nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia było wznowienie postępowania i tak należało zinterpretować pismo złożone w dniu 29 maja 2020 r. (data nadania – k 4 akt III KO 63/20). Słusznie zostało ono przyjęte i poddane kontroli w tym właśnie charakterze.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniosku Sąd Najwyższy zobligowany był w pierwszej kolejności do zbadania m.in. czy treść pisma skazanego wskazuje na istnienie podstaw wznowieniowych. Jako, że skazany takich podstaw nie powołał, badanie wniosku zakończyło się na etapie kontroli quasi formalnej, bez wzywania do uzupełnienia braków formalnych. Rozstrzygnięcie odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, w której już „na pierwszy rzut oka” widoczna była jego bezzasadność, było trafne.
Jego zasadność nie została skutecznie zakwestionowana w środku odwoławczym, który koncentrował się na wyrażaniu dezaprobaty wobec prawomocnego skazania oraz wskazywaniu na błędną interpretację intencji skazanego wyrażonej w piśmie potraktowanym jako wniosek o wznowienie postępowania.Z tych względów Sąd Najwyższy nie stwierdził podstaw do uwzględnienia środka odwoławczego, orzekając jak na wstępie.