Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 48/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept cassation due to failure to sign by chosen counsel.

Numero d'incarto III KZ 48/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against a lower court order refusing to accept a cassation appeal. The defendant failed to have the cassation document signed by a chosen lawyer within the statutory seven-day period, a formal requirement under the Code of Criminal Procedure. The court held that the lower judge was legally obligated to issue the refusal order because the defendant did not cure this procedural defect.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 526 § 2 k.p.k.; art. 530 § 2 k.p.k.: The failure of the convicted person to have the cassation appeal signed by a chosen lawyer within the prescribed term constitutes a formal defect that obligates the court to refuse its acceptance.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal formal defect chosen lawyer Code of Criminal Procedure procedural obligation refusal of appeal signing requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 526 § 2 k.p.k.
z art. 526 § 2 k.p.k. i art.
art. 530 § 2 k.p.k.
na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw.
art. 120 § 2 k.p.k.
i art. 120 § 2 k.p.k., odmówiła przyjęcia kasacji złożonej dnia 19 grudnia 2012 r.
art. 93 § 2 k.p.k.
– obowiązkiem Prezesa Sądu, czy też (mocą przepisu art. 93 § 2 k.p.k.) Przewodniczącego Wydziału było wydanie zaskarżonego zarządzenia.
art. 40 § 3 k.p.k.
powody jej wydania.Zauważyć też w końcu należy, że sędzia, która wydała zaskarżone zarządzenie nie podlegała (wbrew sugestiom skarżącego) wyłączeniu z mocy prawa, stosownie do treści art. 40 § 3 k.p.k., jako że nie „brała udziału w wydaniu orzeczenia zaskarżonego w trybie kasacji” (k.
art. 523 k.p.k.
art. 226 § 1 k.k
skazanego z art. 226 § 1 k.k.
art. 190 § 1 k.k
art. 216 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 11 kwietnia 2013 r.
wyrok Sądu Okręgowego w E. z dnia 22 marca 2012 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KZ 48/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie S. S. skazanego z art. 226 § 1 k.k. oraz art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 sierpnia 2013 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego w E. z dnia 4 czerwca 2013 r., o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 22 marca 2012 r. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem z dnia 4 czerwca 2013 r. działająca z upoważnienia Prezesa Sądu Okręgowego w E. Przewodnicząca Wydziału Karnego tego Sądu sędzia M. K. na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 526 § 2 k.p.k. i art. 120 § 2 k.p.k., odmówiła przyjęcia kasacji złożonej dnia 19 grudnia 2012 r. przez S. S. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 marca 2012 r., wobec tego, że skazany w terminie 7 dni nie uzupełnił braku formalnego kasacji poprzez sporządzenie i podpisanie jej przez obrońcę wyznaczonego z wyboru.Zażalenie na to zarządzenie wniósł skazany.Powołał się w nim na treść postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2013 r., które uchylało (poprzednie) zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 stycznia 2013 r. odmawiające przyjęcia sporządzonej przez niego kasacji od powyżej wskazanego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 marca 2012 r. i nakazywało ponownie zbadać kwestę formalnych warunków kasacji.

Nadto podniósł, że sędzia K. „zobowiązała go do podpisania kasacji przez obrońcę”, „pismo wysłała na adres w M., chociaż przyczyniła się do zamknięcia go w ZK w D”. Skazany złożył „pismo wyjaśniające”, ale – mimo to – wydano zaskarżone zarządzenie.Nadto przywołał szereg orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy które – w jego ocenie – mają zastosowanie w jego sprawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest bezzasadne.Zaskarżone nim zarządzenie wydano w oparciu o obowiązujące (wskazane w jego podstawie prawnej) przepisy prawa procesowego.

Ich zastosowanie – w stwierdzonej in concreto sytuacji - było obowiązkiem organu procesowego, nie zaś tylko uprawnieniem z którego mógł nie skorzystać.Zauważyć przy tym należy, że poprzednie (identycznej treści) zarządzenie z dnia 14 stycznia 2013 r. zostało uchylone przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2013 r. tylko dlatego, że nie dopełniono wówczas wymogu wezwania skazanego, w trybie art. 120 § 2 k.p.k., po tym jak odmówiono mu wyznaczenia obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania kasacji, do uzupełnienia braku tej kasacji we własnym zakresie – przy pomocy obrońcy ustanowionego z wyboru.

Sąd Najwyższy zaznaczył wówczas, że dopiero nieuzupełnienie braku w wyznaczonym terminie powodowałoby bezskuteczność kasacji i uzasadniło odmowę jej przyjęcia.Równocześnie tak konstatując Sąd Najwyższy, w pierwszej części uzasadnienia swojego postanowienia, odniósł się do wysuwanych wówczas (i w znacznej mierze powielanych obecnie) zarzutów dotyczących uprawnień Przewodniczącej Wydziału do wydania zaskarżonego zarządzenia, a także wyjaśnił sytuację procesową skazanego w kontekście zakresu i charakteru uprawnień co do podważania zasadności wyroku sądu odwoławczego w postępowaniu kasacyjnym.Te rozważania Sądu Najwyższego pozostają wciąż aktualne, stąd też należy je w tym miejscu przywołać.Nie ulega też wątpliwości, że skazany – w toku ponownego rozpoznania sprawy – był wezwany pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. do uzupełnienia braków formalnych kasacji poprzez sporządzenie i podpisanie jej przez obrońcę wyznaczonego z wyboru w terminie 7 dni – pod rygorem uznania jej za bezskuteczną (k. 774).

Braku tego jednak nie usunął.W tej sytuacji, skoro formalnym warunkiem dopuszczalności kasacji, wskazanym w art. 526 § 2 k.p.k., jest jej sporządzenie oraz podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego i skazany tego wymogu nie dopełnił, to – zgodnie z treścią art. 530 § 2 k.p.k. – obowiązkiem Prezesa Sądu, czy też (mocą przepisu art. 93 § 2 k.p.k.) Przewodniczącego Wydziału było wydanie zaskarżonego zarządzenia. Wynika to wprost z treści tego ostatniego z przywołanych przepisów.Kasacja która nie spełnia tego formalnego wymogu nie mogła być przyjęta, a w konsekwencji, i oceniana pod względem tak innych wskazanych w przepisie art. 523 k.p.k., warunków dopuszczalności, jak też i merytorycznej zasadności.Przywołane w zażaleniu skazanego orzeczenia Sądu Najwyższego – niewątpliwie słuszne – nie mają in concreto zastosowania.Nawet odczytanie niektórych z nich jako próby podważenia zasadności odmowy skazanemu wyznaczenia obrońcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, też słuszności powyższej konkluzji nie podważa.Zarówno dlatego, że skazany nie przedstawił w zażaleniu żadnych konkretnych okoliczności które podważałyby zasadność tej decyzji, jak i też z racji na – wskazane w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2013 r. (k. 743) powody jej wydania.Zauważyć też w końcu należy, że sędzia, która wydała zaskarżone zarządzenie nie podlegała (wbrew sugestiom skarżącego) wyłączeniu z mocy prawa, stosownie do treści art. 40 § 3 k.p.k., jako że nie „brała udziału w wydaniu orzeczenia zaskarżonego w trybie kasacji” (k. 419-421).Z tych wszystkich względów nie znajdując żadnych podstaw do podważenia słuszności zaskarżonego zarządzenia – postanowiono jak wyżej.