Supreme Court dismissed appeal on inadmissibility but corrected legal basis to Art. 530 § 2 CPC for appeal jurisdiction.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal regarding the inadmissibility of a retrial request but corrected the legal basis of the lower court's order. The applicant argued that a retrial request should be considered because it was drafted by their appointed defense lawyer, yet the Supreme Court noted that no final judgment had become effective to trigger admissibility rules. Consequently, the court upheld the decision to reject the retrial request as inadmissible under the law but amended the cited statutes to accurately reflect the Supreme Court's jurisdiction under Article 530 § 2 of the Code of Criminal Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 429 § 1 k.p.k.; Art. 530 § 2 k.p.k.; Art. 545 § 1 k.p.k.: When the Supreme Court reviews an appeal against a decision refusing a retrial request, the decision must be based on Art. 530 § 2 k.p.k. rather than Art. 429 § 1 k.p.k. alone, as the Supreme Court's jurisdiction in this specific context is defined by Art. 530 § 3 k.p.k.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 46/17 POSTANOWIENIE Dnia 11 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie A.K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 października 2017 r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt II AKo (…), w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, postanowił:
1. zmienić zaskarżone zarządzenie w ten sposób, że za podstawę prawną jego wydania przyjąć art. 429 § 1 k.p.k. i art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.;
2. utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie w pozostałej części. UZASADNIENIEW dniu 28 kwietnia 2017 r. obrońca A.K. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z siedzibą w Ś. z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II K (…). Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., III KK (…) uchylił przywołany wyrok Sądu Okręgowego w L. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
W związku z powyższym zaskarżonym zarządzeniem z dnia 1 sierpnia 2017 r. odmówiono przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania jako niedopuszczalnego z mocy ustawy.Na zarządzenie to A.K. złożył w terminie zażalenie. Wskazał w nim, że skoro wyznaczona mu z urzędu obrońca sporządziła i skierowała do Sądu wniosek o wznowienie postępowania, to powinno dojść do rozpatrzenia jego zasadności. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i ponowne rozpatrzenie sprawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Przedmiotowe zażalenie jest całkowicie bezzasadne, choć jego wniesienie w całości na korzyść skazanego otworzyło możliwość wprowadzenia niezbędnej korekty zaskarżonego zarządzenia.
Prawidłowo bowiem odmówiono przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec uznania, że skarga ta była niedopuszczalna z mocy ustawy, ale częściowo nieprawidłowo wskazano przepisy stanowiące podstawę tej decyzji.Przypomnieć tu trzeba, że wniosek o wznowienie postępowania to nadzwyczajny środek zaskarżenia, który przysługuje od prawomocnych orzeczeń. Sąd Najwyższy przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r. uchylił zaś zaskarżone przedmiotowym wnioskiem o wznowienie orzeczenie Sądu Okręgowego w L. z dnia 5 października 2016 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
To zaś oznacza, że w sprawie tej nie doszło jeszcze do prawomocnego zakończenia postępowania warunkującego dopuszczalność złożenia wniosku o wznowienie postępowania.Z uwagi zatem na powyższe, w pełni zasadnie odmówiono przyjęcia przedmiotowego wniosku o wznowienie wobec przyjęcia jego niedopuszczalności z mocy ustawy. Oceny tej nie mogło zmienić wniesione zażalenie, w którym skarżący zasadność przyjęcia wniosku o wznowienie wywodził z samego faktu jego sporządzenia i wniesienia przez obrońcę. Z oczywistych względów stanowisko to przekonywać nie mogło.Rzecz jednak w tym, że jako podstawę decyzji o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania należało wskazać art. 429 § 1 k.p.k. i art. 530 § 2 k.p.k. (art. 545 § 1 k.p.k.).
To właśnie przepis art. 530 § 2 k.p.k., a nie wyłącznie art. 429 § 1 k.p.k. winien być odpowiednio stosowany zawsze wtedy, gdy sądem właściwym do rozpoznania zażalenia na odmowę przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania jest Sąd Najwyższy, co ma miejsce m.in. wówczas, gdy – jak w sprawie niniejszej - sądem właściwym do wznowienia postępowania jest sąd apelacyjny. Natomiast kompetencja Sądu Najwyższego do rozpoznania zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wynikać może jedynie z art. 530 § 3 k.p.k., niesłuszne jest zaś poszukiwanie jej w art. 429 § 2 k.p.k.
Stosując ten ostatni przepis trzeba bowiem sięgnąć do regulacji zawartej w art. 466 § 2 k.p.k., zgodnie z którą zażalenie na zarządzenie prezesa rozpoznaje sąd odwoławczy, Sąd Najwyższy zaś nie jest sądem odwoławczym w rozumieniu tego przepisu. Należy pamiętać, że w świetle art. 27 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje, między innymi, środki odwoławcze w wypadkach wskazanych w ustawie, a taki wypadek nie został przewidziany w art. 466 § 2 k.p.k. Wypadkiem takim jest natomiast sytuacja wskazana w art. 530 § 3 k.p.k., który wprost wskazuje na kompetencje Sądu Najwyższego do rozpoznania zażalenia (szerzej zob. uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2000 r., I KZP 3/00, OSNKW 2000, z. 3-4, poz. 20, LEX nr 39501).Mając na uwadze przytoczone tu okoliczności, Sąd Najwyższy dokonał zmiany zaskarżonego zarządzenia, ale jedynie w ten sposób, że jako jego podstawę prawną przyjął art. 429 § 1 k.p.k. i art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.
Słusznie bowiem odmówiono przyjęcia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania jako niedopuszczalnemu z mocy ustawy.Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.as