Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 43/14 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court's denial of time extension due to defendant's mental illness and defense counsel's negligence.

Numero d'incarto III KZ 43/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's decision denying a request to extend the deadline for submitting a request for the judgment's reasoning. The defense argued the defendant was hospitalized due to depression and that his previous counsel failed to act, while the lower court ignored medical evidence and focused solely on formal deadlines. The Supreme Court ruled that the lower court must first determine if the request was filed within the statutory period before assessing whether the defendant's mental state or the counsel's negligence caused the delay.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 126 § 1 k.p.k.; Art. 457 § 2 k.p.k. in connection with Art. 422 § 1 k.p.k. and Art. 524 § 1 k.p.k.; The court must first verify compliance with the strict time limit for filing a request to restore a deadline before examining whether the delay was caused by the defendant's mental condition or the defense counsel's negligence.

Parole chiave

Generato dall'IA
extension of time limit mental health condition defense counsel negligence strict procedural deadline request for reasoning procedural inaction Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 126 § 1 k.p.k.
R., także po jego ustanowieniu przez skazanego w dniu 4 marca 2014 r., przeszkodą do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 126 § 1 k.p.k., która jak twierdzi obrońca w uzasadnieniu wywiedzionego zażalenia ustąpiła dopiero w dniu 18 marca 2014 r.
Art. 457 § 2 k.p.k. in connection with Art. 422 § 1 k.p.k.
Art. 524 § 1 k.p.k.
lub w art. 524 § 1 k.p.k. oraz czy były dla obrońcy E.
Art. 122 § 1 k.p.k.
Jest to warunek formalny, którego niezachowanie powoduje, że wniosek taki stanowi czynność prawnie bezskuteczną w rozumieniu art. 122 § 1 k.p.k. i nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
art. 280 § 1 k.k
R.skazanego z art. 280 § 1 k.k.
art. 457 § 2 k.p.k
art. 422 § 1 k.p.k
art. 524 § 1 k.p.k
lub w art. 524 § 1 k.p.k.
art. 126 § 1 k.p.k
R., także po jego ustanowieniu przez skazanego w dniu 4 marca 2014 r., przeszkodą do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 126 § 1 k.p.k., która jak twierdzi obrońca w uzasadnieniu wywiedzionego zażalenia ustąpiła dopiero w dniu 18 marca 2014 r.
art. 122 § 1 k.p.k
Jest to warunek formalny, którego niezachowanie powoduje, że wniosek taki stanowi czynność prawnie bezskuteczną w rozumieniu art. 122 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia SN z dnia 16 marca 2005 r., II KZ 6/05
postanowienia SN z dnia 16 marca 2005 r., II KZ 6/05, OSNwSK 2005/1/579, z dnia 26 stycznia 2005 r., III KZ 38/04, LEX nr 146252, z dnia 22 marca 2007 r., IV KZ 20/07, OSNwSK 2007/1/686 oraz postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2010 r., II AKz 222/10, OSAW 2010/3/185).
postanowienia SN z dnia 26 stycznia 2005 r., III KZ 38/04
postanowienia SN z dnia 22 marca 2007 r., IV KZ 20/07
postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2010 r., II AKz 222/10
postanowienia SN z dnia 16 marca 2005 r., II KZ 6/05, OSNwSK 2005/1/579, z dnia 26 stycznia 2005 r., III KZ 38/04, LEX nr 146252, z dnia 22 marca 2007 r., IV KZ 20/07, OSNwSK 2007/1/686 oraz postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2010 r., II AKz 222/10, OSAW 2010/3/185).
postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2000 r., IV KKN 32/99
postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2000 r., IV KKN 32/99, Prok.
II KZ 6/05
postanowienia SN z dnia 16 marca 2005 r., II KZ 6/05, OSNwSK 2005/1/579, z dnia 26 stycznia 2005 r., III KZ 38/04, LEX nr 146252, z dnia 22 marca 2007 r., IV KZ 20/07, OSNwSK 2007/1/686 oraz postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2010 r., II AKz 222/10, OSAW 2010/3/185).
III KZ 38/04
postanowienia SN z dnia 16 marca 2005 r., II KZ 6/05, OSNwSK 2005/1/579, z dnia 26 stycznia 2005 r., III KZ 38/04, LEX nr 146252, z dnia 22 marca 2007 r., IV KZ 20/07, OSNwSK 2007/1/686 oraz postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2010 r., II AKz 222/10, OSAW 2010/3/185).
IV KZ 20/07
postanowienia SN z dnia 16 marca 2005 r., II KZ 6/05, OSNwSK 2005/1/579, z dnia 26 stycznia 2005 r., III KZ 38/04, LEX nr 146252, z dnia 22 marca 2007 r., IV KZ 20/07, OSNwSK 2007/1/686 oraz postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2010 r., II AKz 222/10, OSAW 2010/3/185).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KZ 43/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 sierpnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński na posiedzeniu w sprawie E. R.skazanego z art. 280 § 1 k.k. i innych po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu zażalenia obrońcy na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 maja 2014 r., o nieuwzględnieniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w T.

UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w T. nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego i odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 maja 2014 r. wraz z uzasadnieniem uznając, że skazany miał możliwość uczestniczenia w ogłoszeniu wyroku sądu odwoławczego i uzyskania wszelkiego rodzaju pouczeń co do możliwości otrzymania pisemnego uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, jednak z tych uprawnień nie skorzystał. Nadto Sąd ustalił, że obrońca skazanego nie dopełnił warunku formalnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody, skoro został on ustanowiony w dniu 4 marca 2014 r., a wniosek nadał dopiero w dniu 21 marca 2014 r.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego, który zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu:1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że oskarżony nie dochował terminu zawitego z własnej winy, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że ustanowił on obrońcę w osobie adw. A. T., którego obowiązkiem było działać na korzyść oskarżonego, a zatem złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu II instancji;2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że data wystawienia upoważnienia do obrony adw.

A. G. jest równoznaczna z datą ustania przeszkody do wniesienia pisma procesowego, podczas gdy w chwili wystawienia upoważnienia do obrony, oskarżony był w trakcie leczenia, przez co nie było możliwe przeprowadzenie z nim konferencji.Powołując się na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie oskarżonemu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w T. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancjiSąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie obrońcy skazanego okazało się częściowo zasadne i doprowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Obrońca skazanego swój wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia oparł na twierdzeniu, że skazany w okresie od około 24 stycznia 2014 r. popadł w głęboką depresję i z tego powodu nie mógł załatwiać swoich bieżących spraw, w tym podjąć nawet tak prostej czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie orzeczenia sądu odwoławczego wraz z uzasadnieniem. Na poparcie swojego stanowiska dołączył do wniosku dokumentację psychiatrycznego leczenia szpitalnego E. R. w okresie od 12 marca 2014 r. do 21 marca 2014 r.

Sąd Okręgowy rozpoznając wniosek obrońcy skazanego, nawet jednym słowem nie odniósł się do tych zagadnień, a w szczególności nie wypowiedział się czy ewentualne defekty psychiki skazanego, które ujawniły się bezpośrednio po wydaniu wyroku przez Sąd odwoławczy stanowiły niezależną od skazanego przyczynę uniemożliwiającą mu terminowe złożenie wniosku o którym mowa w art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 § 1 k.p.k. lub w art. 524 § 1 k.p.k. oraz czy były dla obrońcy E. R., także po jego ustanowieniu przez skazanego w dniu 4 marca 2014 r., przeszkodą do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 126 § 1 k.p.k., która jak twierdzi obrońca w uzasadnieniu wywiedzionego zażalenia ustąpiła dopiero w dniu 18 marca 2014 r.

Poczynienie ustaleń w tym zakresie ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozpoznania wniosku obrońcy skazanego o przywrócenie terminu zawitego zarówno w aspekcie formalnym jak i merytorycznym, dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy odniesie się do tych zagadnień. Należy podkreślić, że samo zbadanie zasadności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania wskazanej czynności procesowej musi być poprzedzone ustaleniem, że wniosek ten został złożony przez obrońcę z zachowaniem terminu zawitego określonego w art. 126 § 1 k.p.k., tj. przed upływem 7 dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej jego zgłoszenie.

Jest to warunek formalny, którego niezachowanie powoduje, że wniosek taki stanowi czynność prawnie bezskuteczną w rozumieniu art. 122 § 1 k.p.k. i nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Marginalnie należy zauważyć, że skoro termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zawitego jest terminem zawitym, to możliwe jest wystąpienie z wnioskiem o jego przywrócenie (zob. postanowienia SN z dnia 16 marca 2005 r., II KZ 6/05, OSNwSK 2005/1/579, z dnia 26 stycznia 2005 r., III KZ 38/04, LEX nr 146252, z dnia 22 marca 2007 r., IV KZ 20/07, OSNwSK 2007/1/686 oraz postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2010 r., II AKz 222/10, OSAW 2010/3/185).

Natomiast gdy Sąd ustali, że wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia i doręczenia uzasadnienia Sądu odwoławczego został złożony w terminie wskazanym w art. 126 § 1 k.p.k., winien wypowiedzieć się czy – jak to sugeruje skarżący - na uchybienie terminu do złożenia tego wniosku nałożyły się dwie przyczyny – wynikający z dokumentacji medycznej stan zdrowia skazanego oraz ewentualne zaniedbania jego poprzedniego obrońcy – np. gdyby uzgodnił on z E. R., że ma złożyć przedmiotowy wniosek i zaniechał dokonania tej czynności, czy też niedotrzymanie terminu stanowiło wyłącznie wynik niedbalstwa lub lekkomyślności skazanego (zob. postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2000 r., IV KKN 32/99, Prok. i Pr.-wkł. 2000/5/5).

Jak się wydaje dla ustalenia ewentualnych zaniedbań obrońcy Sąd Okręgowy powinien co najmniej odebrać oświadczenie od skazanego, a o ile zajdzie taka potrzeba także od adw. A. T. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.