Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 40/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against rejection of cassation due to inadmissibility of execution order.

Numero d'incarto III KZ 40/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the appellate court's order rejecting his cassation. The defendant argued that the lower courts violated his rights by refusing to grant a sentence break and improperly handling the procedure. The court ruled that cassation is only admissible against final judgments or specific rulings, not against orders maintaining a sentence break, and that the correct body to hear the appeal was the Criminal Chamber, not the Disciplinary Chamber.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 1 k.p.k.; Art. 24 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 519 k.p.k.; Cassation is inadmissible against orders maintaining a sentence break; the Disciplinary Chamber lacks jurisdiction over cassation appeals.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation inadmissibility sentence break order Supreme Court jurisdiction criminal procedure law execution proceedings procedura di ricusazione diritto di ottenere una decisione procedura di rivendicazione nel pignoramento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 437 § 1 k.p.k.
akt II AKzw (…), o odmowie przyjęcia kasacji, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
Zgodnie z art. 24 tej ustawy do właściwości Izby Karnej należą sprawy rozpoznawane na podstawie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
art. 519 k.p.k.
skorzystał.Czym innym jest natomiast postępowanie kasacyjne, które toczy się po prawomocnym zakończeniu sprawy.Ustawodawca w art. 519 k.p.k., na co zasadnie zwrócono uwagę w zaskarżonym zarządzeniu, ograniczył krąg orzeczeń, od których może zostać wywiedziona kasacja strony postępowania.
art. 20 k.k.w.
art. 521 § 1 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k
akt II AKzw (…), o odmowie przyjęcia kasacji, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
art. 20 k.k
art. 519 k.p.k
skorzystał.Czym innym jest natomiast postępowanie kasacyjne, które toczy się po prawomocnym zakończeniu sprawy.Ustawodawca w art. 519 k.p.k., na co zasadnie zwrócono uwagę w zaskarżonym zarządzeniu, ograniczył krąg orzeczeń, od których może zostać wywiedziona kasacja strony postępowania.
art. 521 § 1 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KZ 40/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie M.A.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 sierpnia 2018 r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt II AKzw (…), o odmowie przyjęcia kasacji, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIESąd Apelacyjny w (…) postanowienie z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt II AKzw (…), utrzymał w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 28 maja 2018 r., sygn. akt III Kow (…), w przedmiocie odmowy udzielenie skazanemu M.A. przerwy w karze.W dniu 29 czerwca 2018 r. do wskazanego Sądu Apelacyjnego wpłynęło pismo skazanego zatytułowane „Kasacja”, w którym zakwestionował on zapadłe, a wymienione wyżej postanowienia sądów pierwszej i drugiej instancji.

Jednocześnie pismem z tego samego dnia M.A. zwrócił się do Prezesa Sądu odwoławczego o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w celu reprezentowania go w postępowaniu kasacyjnym.Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt II AKzw (…), Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) odmówił przyjęcia kasacji wniesionej przez M. A. z uwagi na jej niedopuszczalność z mocy ustawy.Zarządzenie powyższe zaskarżył skazany wnosząc przy tym, aby przedmiotowe zażalenie rozpoznała Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego.

W uzasadnieniu środka odwoławczego zakwestionował sposób procedowania w przedmiotowej sprawie przez Sąd Okręgowy w O. oraz zaakceptowanie podnoszonych przez niego w zażaleniu nieprawidłowości przez Sąd Apelacyjny. Wywodził jednocześnie, że wydanie zaskarżonego zarządzenia narusza jego uprawnienia do dochodzenia należnych mu, jako osobie pozbawionej wprawdzie wolności, lecz nie ograniczonej w prawach obywatelskich, praw i to pomimo tego, że kasacja została złożona w terminie i spełnia wszelkie wymogi formalne pisma procesowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie skazanego na uwzględnienie nie zasługuje.Na wstępie wszelako, a to w związku z zawartym w nim wnioskiem końcowym, wskazać należy, że właściwym do rozpoznania przedmiotowego środka odwoławczego – wbrew wywodom skarżącego – nie jest Izba Dyscyplinarna, lecz wyłącznie Izba Karna Sądu Najwyższego.

Wynika to w sposób jednoznaczny z przepisów Rozdziału 3 Właściwość Izb Sądu Najwyższego ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. 2018, poz. 5 ze zm.). Zgodnie z art. 24 tej ustawy do właściwości Izby Karnej należą sprawy rozpoznawane na podstawie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904 i 2405 oraz z 2018 r. poz. 5), ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2017 r. poz. 2226), ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.

U. z 2016 r. poz. 1713, ze zm.), oraz inne sprawy, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, a także sprawy podlegające orzecznictwu sądów wojskowych. Taką sprawą jest bez wątpienia rozpoznawanie zażaleń na zarządzenia i orzeczenia zapadające w postępowaniu okołokasacyjnym.Natomiast we właściwości Izby Dyscyplinarnej pozostają wyłącznie sprawy dyscyplinarne sędziów Sądu Najwyższego, sprawy rozpoznawane przez Sąd Najwyższy w związku z postępowaniami dyscyplinarnymi prowadzonymi w odniesieniu do adwokatów, radców prawnych, notariuszy, sędziów sądów wojskowych i powszechnych oraz prokuratorów, a także sprawy dyscyplinarne prowadzone na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.

U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r. poz. 5), sprawy z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych dotyczące sędziów Sądu Najwyższego i wreszcie sprawy z zakresu przeniesienia sędziego Sądu Najwyższego w stan spoczynku (art. 27 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).Nie jest również trafna argumentacja przywołana w uzasadnieniu zażalenia na jego poparcie. Podkreślić należy, że w ramach przeprowadzanej w takim układzie procesowym przez Sąd Najwyższy kontroli instancyjnej nie polegają ocenie orzeczenia zapadłe w postępowaniu merytorycznym (w tym wypadku postanowienie Sądu Okręgowego w O. i utrzymujące je w mocy postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)), lecz wyłącznie zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji.

Z tych względów irrelewantne dla ostatecznego rozstrzygnięcia pozostają te wszystkie zarzuty czynione przez skarżącego, które swoim przedmiotem czynią sposób procedowania w przedmiocie jego wniosku o przerwę w karze.Nie można wreszcie zgodzić się ze skarżącym, że kwestionowane zarządzenie zapadło z obrazą przepisów postępowania karnego, ograniczając jednocześnie jego prawa. Polski model procedury karnej zakłada bowiem dwuinstancyjność postępowania, a wymóg ten spełniony został przez zapewnienie osobie skazanej (również pozbawionej wolności) możliwości zaskarżenia orzeczeń zapadłych w postępowaniu wykonawczym wydanych przez sąd pierwszej instancji (art. 20 k.k.w.), i z uprawnienia takiego M.

A. skorzystał.Czym innym jest natomiast postępowanie kasacyjne, które toczy się po prawomocnym zakończeniu sprawy.Ustawodawca w art. 519 k.p.k., na co zasadnie zwrócono uwagę w zaskarżonym zarządzeniu, ograniczył krąg orzeczeń, od których może zostać wywiedziona kasacja strony postępowania. W przepisie tym w sposób jednoznaczny wskazano, że kasację można wnieść od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a Kodeksu karnego.

Postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o odnowie udzielenia przerwy w karze bez wątpienia do żadnej z powołanych kategorii nie należy. Nie jest wszakże wyrokiem ani też postanowieniem o umorzeniu i zastosowaniu środka zabezpieczającego. Żaden sąd, w tym Sąd Najwyższy, nie jest władny objąć swoją kognicją orzeczeń, co do których konkretny przepis prawa możliwość taką wyklucza.Nie oznacza to, że postanowienie sądu odwoławczego zapadłe w takim jak w tej sprawie układzie procesowych nie może zostać wzruszone w jakimkolwiek trybie.Orzeczenia zapadłe w postępowaniu wykonawczym mogą zostać bowiem poddane kontroli Sądu Najwyższego w wypadku wniesienia kasacji przez jeden z podmiotów określonych w art. 521 § 1 k.p.k., i z uprawnienia tego zarówno Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, jak i Rzecznika Praw Obywatelskich, nie raz korzystali i korzystają.

Wymaga to jednak inicjatywy skazanego skierowanej do jednego z wymienionych wyżej organów.Mając na uwadze całokształt poczynionych wyżej rozważań, a więc z jednej strony zgodność z prawem wydanego zarządzenia, natomiast z drugiej strony bezzasadność wniesionego środka odwoławczego, postanowiono jak na wstępie.