Supreme Court dismissed defense appeal regarding late appointment of counsel for preparing appeal justification. Defense argued appointment opened the deadline, but court ruled it did not. The appeal was rejected as unfounded. The court held that the defense's request for a written justification of the appeal judgment was not subject to the mandatory lawyer's deadline extension rules. The defense's request for a written justification of the appeal judgment was not subject to the mandatory lawyer's deadline extension rules. The defense's request for a written justification of the appeal judgment was not subject to the mandatory lawyer's deadline extension rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against the District Court's order refusing to prepare a written justification for the appeal judgment. The defense argued that the District Court's appointment of a lawyer on May 8, 2024, opened the deadline for submitting the justification, which had otherwise expired on March 20, 2024. The court ruled that the statutory provision extending deadlines for lawyer-appointed counsel does not apply to the specific act of preparing a justification for an appeal judgment, as this is not a mandatory lawyer's duty. Consequently, the court determined that the appointment could not retroactively extend the deadline, leaving the defense's request untimely and the order in force.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 127a § 1 k.p.k.; Art. 457 § 2 k.p.k. The extension of deadlines for acts performed by a lawyer appointed by the court does not apply to the preparation of a written justification for an appeal judgment, and such appointment cannot retroactively open an expired deadline for submitting that justification.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
III KZ 38/24 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala w sprawie D.M. skazanego za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 października 2024 r. zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. akt II Ka 29/24, odmawiające przyjęcia wniosku obrońcy D.M. z dnia 5 czerwca 2024 r. o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt II Ka 29/24, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 466 § 1 k.p.k. postanowił zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 12 grudnia 2023 r., II K 519/23, D.M.:- został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 283 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to skazany na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności (punkt I wyroku);- został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności (punkt II wyroku);- został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (punkt III wyroku);- na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności sąd orzekł wobec oskarżonego D.M. karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności.Wyrok zawiera również rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia od oskarżonego obowiązków naprawienia szkody i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, zaliczenia na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, zwrotu dowodu rzeczowego oraz kosztów procesu (k. 230 – 231).Od powyższego wyroku apelację na niekorzyść oskarżonego wywiódł prokurator (k. 282 – 285).Pismem z dnia 19 stycznia 2024 r., doręczonym skazanemu w dniu 24 stycznia 2024 r., D.M. został poinformowany o przyjęciu apelacji i jednocześnie pouczony zgodnie z treścią art. 451 k.p.k. (k. 288, 290).
Skazany wniosku o doprowadzenie na termin rozprawy odwoławczej jednak nie złożył i w konsekwencji nie został na tę rozprawę doprowadzony. Wyrokiem z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt II Ka 29/24, Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez prokuratora, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - w pkt. I z czynu przypisanego oskarżonemu D.M. wyeliminował zapis, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi opisany w art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i czyn ten zakwalifikował z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i karę orzeczoną za ten czyn podwyższył do 3 lat pozbawienia wolności (pkt.
I.1 i I.2 wyroku sądu odwoławczego);- karę orzeczoną w pkt. II zaskarżonego wyroku, podwyższył do 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I.3 wyroku sądu odwoławczego), - karę orzeczoną w pkt. III zaskarżonego wyroku podwyższył do 1 roku pozbawienia wolności (pkt I.4 wyroku sądu odwoławczego),- karę łączną orzeczoną w pkt. IV zaskarżonego wyroku podwyższył do 4 lat pozbawienia wolności (pkt I.5 wyroku sądu odwoławczego),- na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności dodatkowo zaliczył oskarżonemu D.M. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 4 stycznia 2024 r. godz. 11.35 do dnia 13 marca 2024 roku (punkt I.6 wyroku sądu odwoławczego).W pozostałym zakresie sąd odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy i orzekł o kosztach procesu (pkt.
II i III wyroku sądu odwoławczego). W dniu 10 kwietnia 2024 roku do Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu wpłynęło pismo D.M., złożone w administracji Zakładu Karnego w Rzeszowie w dniu 4 kwietnia 2024 roku, w którym skazany wskazał, że wnosi o wyznaczenie adwokata z urzędu celem złożenia „pisma o kasację wyroku dot. sygn. akt II K 519/23”. W uzasadnieniu pisma wskazał, że swój wniosek uzasadnia tym, „iż wyrok jest rażąco za wysoki i niesprawiedliwy”, a adwokat jest mu potrzebny „w celu złożenia kasacji” (k. 322 - 323).
Sędzia Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, zarządzeniem z dnia 8 maja 2024 roku, wyznaczył D.M. obrońcę z urzędu w osobie adwokata P.W. „do sporządzenia i podpisania kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 13 marca 2024 r. w sprawie sygn. II Ka 29/24” (k. 326).Odpis tego zarządzenia został doręczony skazanemu w dniu 15 maja 2024 roku, a wyznaczonemu obrońcy w dniu 29 maja 2024 roku (k. 327).W dniu 5 czerwca 2024 r. do Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu wpłynął, datowany na ten sam dzień, wniosek obrońcy z urzędu adwokata P.W. o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 13 marca 2024 roku w sprawie II Ka 29/24 (k. 328).Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. akt II Ka 29/24, upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, odmówił „obrońcy z urzędu skazanego D.
M. przyjęcia wniosku o sporządzenie uzasadnienia od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 13 marca 2024 roku w sprawie II Ka 29/24” (k. 330 – 331).Od powyższego zarządzenia obrońca wywiódł w terminie zażalenie, w którym zaskarżył tę decyzję procesową w całości, podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego zarządzenia, „polegający na wadliwym ustaleniu przez Prezesa Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, że wniosek o sporządzenie na piśmie uzasadniania Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu został złożony po terminie, podczas gdy sędzia Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu w dniu 8 maja 2024 roku zarządzeniem wyznaczył D.M. obrońcę z urzędu w osobie adwokata P.W., natomiast odpis tego zarządzenia został doręczony skazanemu w dniu 15 maja 2024 roku, a wyznaczonemu obrońcy w dniu 29 maja 2024 r. i w związku z tym został zachowany termin przez obrońcę wyznaczonego z urzędu celem sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 13 marca 2024 roku w sprawie II Ka 29/24” (k. 333, 335 – 338).W konkluzji skarżący wniósł o „zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie i uwzględnienie wniosku o przywrócenie adwokatowi P.W. z Kancelarii Adwokackiej w T. terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 13 marca 2024 roku w sprawie II Ka 29/24”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest bezzasadne.
Na wstępie należy wskazać, że przepis art. 127a § 1 k.p.k. ma zastosowanie tylko do tych terminów dotyczących wykonania czynności, które są objęte tzw. przymusem adwokacko – radcowskim (zob. m. in. K. Sychta [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. J. Zagrodnik, Warszawa 2024, komentarz do art. 127(a), teza 1 i 2, J. Skorupka [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz do art. 1-166, red. R. A. Stefański, S. Zabłocki, Warszawa 2017, art. 127(a), teza 3). Bez wątpienia wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego do tego rodzaju czynności nie należy.
Ponadto, do wywołania skutków z art. 127a § 1 i 2 k.p.k. konieczne jest, by wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu został złożony zanim wnioskodawcy upłynie termin do dokonania czynności procesowej. W tym przypadku zaś, wniosek skazanego o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu, w celu sporządzenia kasacji, został złożony już po upływie terminu do złożenia przez skazanego wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego. Termin ten upłynął bowiem z dniem 20 marca 2024 r. (art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 § 1 k.p.k.).
Tym samym oczywiste jest, że wyznaczenie skazanemu obrońcy z urzędu w celu „sporządzenia i podpisania kasacji” w dniu 8 maja 2024 r. nie mogło skutkować „otwarciem” terminu do złożenia przez obrońcę wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego. Na marginesie należy zauważyć, że wydanie ww. zarządzenia o wyznaczeniu obrońcy było niezrozumiałe w sytuacji, gdy na skutek upływu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, skazany miał zamkniętą drogę do wniesienia kasacji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2023 r., III KZ 17/23).
Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. WB.