Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 38/10 Generato dall'IA

Appeal against costs ruling by appellate court is inadmissible under Polish Criminal Procedure Code. Appeal against costs ruling by appellate court is inadmissible under Polish Criminal Procedure Code.

Numero d'incarto III KZ 38/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal filed by the public defender's representative against an appellate court's refusal to award legal aid costs. The representative argued that the appeal was admissible under specific provisions regarding state-funded legal aid, but the court found the appeal procedurally flawed. The court held that the Criminal Procedure Code explicitly bars appeals against appellate court cost decisions, and the provision allowing appeals against first-instance cost rulings does not apply to appellate judgments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 429 § 1 k.p.k.; Art. 426 § 2 k.p.k.: Appeals against cost rulings issued by the appellate court are inadmissible as the Code does not provide an exception for such decisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
Criminal Procedure Code appellate court costs inadmissible appeal legal aid costs procedural flaw state funding Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 430 § 1 k.p.k.
rozpoznania na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. Zażalenie jest bowiem niedopuszczalne z mocy ustawy w rozumieniu art.
Art. 429 § 1 k.p.k.
Zażalenie jest bowiem niedopuszczalne z mocy ustawy w rozumieniu art. 429 § 1 k.p.k., w zw.
Art. 426 § 2 k.p.k.
Zgodnie jednak z art. 426 § 2 k.p.k. od orzeczeń sądu odwoławczego, innych niż wydane przez sąd odwoławczy na skutek odwołania, nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 616 § 2 k.p.k.
Nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 616 § 2 k.p.k. wydatki poniesione przez Skarb Państwa, w tym także dokonane z tytułu nieopłaconej
Art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.
która mogła mieć wpływ na jego treść, to jest art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. i
Art. 626 § 3 k.p.k.
Uznanie, że przepis art. 626 § 3 k.p.k. jest jednym
Art. 426 § 3 k.p.k.
szczególności nie wynika ona z art. 426 § 3 k.p.k., określającego odstępstwa od reguły określonej w § 2 tego przepisu).
Art. 426 § 1 k.p.k.
uwagi na treść art. 426 § 1 k.p.k., zaś art.
Art. 27 k.p.k.
przez sąd apelacyjny, otwarciu drogi odwoławczej stoi ponadto na przeszkodzie art. 27 k.p.k., w świetle którego Sąd Najwyższy rozpoznaje środki
art. 429 § 1 k.p.k
Zażalenie jest bowiem niedopuszczalne z mocy ustawy w rozumieniu art. 429 § 1 k.p.k., w zw.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KZ 8/06
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., III KZ 8/06, ROSNKW 2006, poz.
V KZ 66/07
637 oraz z dnia 26 października 2007 r., V KZ 66/07,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

POSTANOWIENIE Z DNIA 25 MAJA 2010 R.

III KZ 38/10

Na wydane przez sąd odwoławczy postanowienie w przedmiocie

kosztów postępowania zażalenie nie przysługuje.

Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska.

Sędziowie SN: P. Hofmański (sprawozdawca), J. Sobczak.

Sąd Najwyższy – Izba Karna w sprawie Marcina T., w związku z zażaleniem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, adwokata A. N. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 3 lutego 2010 r., w przedmiocie odmowy zasądzenia na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej

z urzędu w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 430 § 1 w zw. z

art. 429 § 1 k.p.k.

postanowił p o z o s t a w i ć zażalenie b e z r o z p o z n a n i a .

UZASADNIENIE

Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 3 lutego 2010 r.,

odmówiono pełnomocnikowi oskarżyciela posiłkowego adwokatowi A. N.

zasądzenia na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w

postępowaniu odwoławczym.

Powyższe postanowienie zaskarżone zostało przez pełnomocnika

oskarżyciela posiłkowego, z zarzutem obrazy przepisów postępowania,

która mogła mieć wpływ na jego treść, to jest art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. i

przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(Dz. U. Nr 163, poz. 1248 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię.

Zażalenie pełnomocnika zostało przyjęte zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału w Sądzie Apelacyjnym w G. z dnia 31 marca 2010 r. i

przedstawione do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

W ocenie Sądu Najwyższego zażalenie pełnomocnika oskarżyciela

zostało przyjęte wadliwie, w związku z czym podlegało pozostawieniu bez

rozpoznania na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. Zażalenie jest bowiem niedopuszczalne z mocy ustawy w rozumieniu art. 429 § 1 k.p.k., w zw. z art.

426 § 2 k.p.k., który zamyka drogę do kontroli odwoławczej orzeczeń wydanych przez sąd odwoławczy.

Nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 616 § 2 k.p.k. wydatki poniesione przez Skarb Państwa, w tym także dokonane z tytułu nieopłaconej

przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów (art.

618 § 1 pkt 11 k.p.k.) wchodzą w skład kosztów sądowych. Zgodnie z art.

626 § 3 k.p.k. na orzeczenie w przedmiocie kosztów przysługuje zażalenie.

Zgodnie jednak z art. 426 § 2 k.p.k. od orzeczeń sądu odwoławczego, innych niż wydane przez sąd odwoławczy na skutek odwołania, nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej

regulacji pojawia się pytanie o wzajemną relację pomiędzy art. 626 § 3

k.p.k. i art. 426 § 2 k.p.k. Uznanie, że przepis art. 626 § 3 k.p.k. jest jednym

z przypadków, w którym ustawa „stanowi inaczej” w rozumieniu art. 426 § 2

k.p.k. prowadziłoby do uznania dopuszczalności zażalenia w przedmiotowej sprawie.

Taka interpretacja byłaby jednak, zdaniem Sądu Najwyższego, nieprawidłowa. Przepis art. 626 § 3 k.p.k. nie może być bowiem uznany za

„stanowiący inaczej” niż art. 426 § 2 k.p.k., albowiem z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż dotyczy on jedynie orzeczeń w

przedmiocie kosztów wydanych przez sąd pierwszej instancji, a nie przez

sąd odwoławczy. Zgodnie z tym przepisem, zażalenie takie przysługuje,

„jeżeli nie wniesiono apelacji”, ten zaś warunek jest w zupełności irrelewantny wobec układu procesowego występującego w rozpoznawanej

sprawie. Dodać przy tym należy, że z żadnego innego przepisu Kodeksu

postępowania karnego nie wynika dopuszczalność wniesienia zażalenia na

orzeczenie sądu odwoławczego w przedmiocie kosztów postępowania (w

szczególności nie wynika ona z art. 426 § 3 k.p.k., określającego odstępstwa od reguły określonej w § 2 tego przepisu).

Dodatkowy argument, potwierdzający prawidłowość przyjętego przez

Sąd Najwyższy kierunku interpretacji, odwołuje się do braku możliwości

różnicowania granic dopuszczalności zażalenia w układzie procesowym

występującym w niniejszej sprawie i w układzie procesowym występującym

wówczas, gdy kwestia należności z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu rozstrzygnięta byłaby w wyroku sądu odwoławczego. W tej ostatniej sytuacji droga do zażalenia byłaby zamknięta z

uwagi na treść art. 426 § 1 k.p.k., zaś art. 626 § 3 k.p.k. drogi takiej z

oczywistych powodów nie mógłby otwierać.

W sytuacji, gdy orzeczenie w przedmiocie kosztów wydane zostało

przez sąd apelacyjny, otwarciu drogi odwoławczej stoi ponadto na przeszkodzie art. 27 k.p.k., w świetle którego Sąd Najwyższy rozpoznaje środki

odwoławcze jedynie w wypadkach określonych w ustawie. Nie jest zaś Sąd

Najwyższy sądem odwoławczym w relacji do sądu powszechnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., III KZ 8/06, ROSNKW 2006, poz. 637 oraz z dnia 26 października 2007 r., V KZ 66/07,

R-OSNKW 2007, poz. 2404).

Reasumując, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na wydane

przez sąd odwoławczy postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zażalenie nie przysługuje.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.