Supreme Court denies mandatory defense appointment to convicted person lacking financial proof during retrial appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to appoint a defense attorney for the convicted defendant J. B. during a retrial appeal procedure. The defendant failed to provide concrete evidence of insolvency and could not demonstrate that legal representation was necessary for his financial survival. Consequently, the court determined that the mandatory defense requirement did not apply to this specific procedural stage.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 78 § 1 k.p.k.; art. 81 § 1 k.p.k.: A defense attorney must be appointed ex officio only if the accused proves inability to bear defense costs without harming their or their family's essential maintenance, and this obligation does not extend to non-specialist parties in retrial appeals where the scope of review is total.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
III KZ 34/24 ZARZĄDZENIE Dnia 5 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras 1/ Na podstawie art. 78 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 81 § 1 k.p.k. odmawiam wyznaczenia obrońcy z urzędu skazanemu J. B. (B.); 2/ odpis przesłać skazanemu z pouczeniem, że nie przysługuje zażalenie. UZASADNIENIEZgodnie z art. 78 § 1 k.p.k. oskarżony, który nie ma obrońcy z wyboru, może żądać, aby wyznaczono mu obrońcę z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny.
Powyższy przepis znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu wznowieniowym. Przesłanką uzasadniającą ustanowienie obrońcy z urzędu jest więc skuteczne wykazanie przez osobę występującą z takim żądaniem, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. Skazany wnosząc o wyznaczenie obrońcy z urzędu nie przedstawił żadnych konkretnych informacji odnośnie do swojego aktualnego stanu majątkowego. Ponadto, co także jest istotne dla rozstrzygnięcia wniosku skazanego, przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy jest obecnie zażalenie skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2024 r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, a zatem czynność, która nie jest objęta przymusem adwokacko-radcowskim (art. 545 § 3 in fine k.p.k.).
Co więcej, złożenie przez samego skazanego środka odwoławczego od postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2024 r. skutkować będzie totalną - a zatem prowadzoną poprzez wszystkie podstawy odwoławcze z art. 438 k.p.k. - kontrolą zaskarżonego postanowienia, albowiem skoro na skazanym jako stronie tzw. niefachowej nie ciąży obowiązek stawiania zarzutów w środku odwoławczym to jest oczywiste, że niezadowolenie skarżącego z zaskarżonego rozstrzygnięcia musi spowodować kontrolę odwoławczą w najszerszym zakresie, a zatem nie może być ona ograniczona do kwestii poruszonych przez skarżącego.
To wszystko powoduje, że żądanie ustanowienia adwokata na tym etapie postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym nie mogło przynieść pozytywnego efektu, także dlatego, iż w zakresie formatu kontroli zaskarżonego postanowienia nie poprawiłoby sytuacji procesowej skazanego. [J.I.][ms]