Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept clearly unfounded criminal retrial request. Appeal rejected due to lack of substantive grounds and procedural defects.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a prior order refusing to accept a criminal retrial request. The appellant argued for a new trial based on procedural errors and excessive sentencing, but the court found no substantive grounds for retrial. Consequently, the court upheld the original refusal, citing the clear unfounded nature of the request and the absence of statutory prerequisites for retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 545 § 2, 3 k.p.k.; Art. 540 k.p.k., 540a k.p.k., 540b k.p.k.; A criminal retrial request is inadmissible if clearly unfounded, allowing the court to reject it without formal defects or appointing counsel.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KZ 26/25 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Dziergawka (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Marek MotukSSN Paweł Kołodziejski w sprawie skazanego M. S. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 września 2025 r., zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt III KO 47/25 o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 6/22, utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II K 40/21, wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 3 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Skazany M. S. w piśmie skierowanym do Ministra Sprawiedliwości wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 6/22, utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II K 40/21. W uzasadnieniu wniosku skazany wskazał, że powinien mieć wyznaczonego obrońcę z urzędu z uwagi na leczenie w systemie terapeutycznym, sędzia wydający wyrok łączny orzekał również w wyroku jednostkowym, a także wskazał, że nie wszystkie wyroki zostały uwzględnione w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, a orzeczona kara jest zbyt wysoka.
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt III KO 47/25, w pkt 1 stwierdził brak podstaw do wznowienia z urzędu postępowania w oparciu o wskazane przez skazanego okoliczności, zaś w pkt 2 na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił – w pozostałym zakresie - przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania karnego z uwagi na jego oczywistą bezzasadność. Skazany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując, że w przedmiotowej sprawie sąd nie zapoznał się z aktami, w których jest informacja o jego leczeniu, ponownie odniósł się do orzekania przez tego samego sędziego w dwóch jego sprawach i nie uwzględnieniu wszystkich wyroków oraz wymiaru orzeczonej kary łącznej.
Skarżący wniósł o uwzględnienie jego wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego i wyznaczenie mu obrońcy z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie wniesione przez skazanego, które może dotyczyć tylko punktu 2 zaskarżonego postanowienia, jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Skazany w istocie w złożonym zażaleniu nie przedstawił żadnych argumentów, które wskazywałyby, iż zaskarżone postanowienie jest błędne. Na wstępie zauważyć należy, że postępowanie wznowieniowe nie służy prowadzeniu na nowo kontroli ustaleń i ocen prawnych dokonanych podczas zwykłego toku instancji.
Uruchomienie tego postępowania może nastąpić w wypadku przedstawienia sądowi konkretnych i poddających się weryfikacji faktów oraz dowodów potwierdzających, że dotychczasowe rozstrzygnięcie było błędne, a postępowanie powinno zostać ponowione.Zgodnie z art. 545 § 2 k.p.k. wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez obrońcę albo pełnomocnika. Natomiast § 3 powołanego artykułu stanowi, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że oczywista bezzasadność wniosku ma miejsce także wtedy, gdy wniosek zostanie oparty na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. (zob. postanowienie SN z dnia 21 września 2023 r., III KZ 13/23; postanowienie SN z dnia 7 listopada 2023 r., III KO 86/23; postanowienie SN z dnia 4 lipca 2019 r., V KO 36/19).
W świetle powyższego, Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu trafnie ustalił, iż skazany nie przedstawił żadnych argumentów, które mogłyby stanowić którąkolwiek z przesłanek do wznowienia postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd Najwyższy odniósł się do wszystkich okoliczności, na które we wniosku o wznowienie postępowania powołał się skazany, a które jego zdaniem miały świadczyć o potrzebie wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu Najwyższego argumentacja skazanego sprowadza się do kwestionowania wymiaru orzeczonej kary łącznej jako nazbyt surowej.
W zażaleniu M. S. w dalszym ciągu kwestionuje sposób procedowania sądu i wymiar orzeczonej kary łącznej. Reasumując, na gruncie złożonego przez M. S. wniosku o wznowienie już prima vista jasny był brak okoliczności wskazujących na zmaterializowanie się którejkolwiek z podstaw wznowieniowych wskazanych w rozdziale 56 k.p.k., co słusznie skutkowało jego uznaniem za oczywiście bezzasadny, a w konsekwencji odmową jego przyjęcia w trybie art. 545 § 3 k.p.k. Stanowiska tego w żadnym stopniu nie podważa argumentacja przedstawiona w zażaleniu skarżącego.
Na koniec wskazać należy, że wniosek skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu w postępowaniu zażaleniowym nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ w tej fazie postępowania nie obowiązuje przymus adwokacki (zob. postanowienie SN z dnia 21 grudnia 2023 r., I KZ 53/23). Ponadto, skoro istnieje możliwość odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie bez konieczności uzupełniania jego braków formalnych, czyli też bez konieczności wyznaczania obrońcy z urzędu wówczas, gdy z wniosku skazanego w sposób oczywisty wynika brak podstaw do wznowienia postępowania, to wyznaczenie obrońcy w celu sporządzenia zażalenia byłoby niejako zaprzeczeniem celu instytucji z art. 545 § 3 k.p.k. (zob. postanowienie SN z dnia 12 marca 2021 r., I KZ 7/21; postanowienie SN z dnia 13 listopada 2024 r., III KZ 39/24).Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [J.J.][a.ł] Paweł Kołodziejski Anna Dziergawka Marek Motuk