Supreme Court dismisses prosecutor's appeal against cassation rejection due to lack of absolute grounds for appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the District Court President's order rejecting the prosecutor's cassation appeal filed against a conviction. The prosecutor argued that the lower court failed to consider specific procedural errors and awarded damages incorrectly, but the Supreme Court found no absolute grounds for appeal under the Criminal Procedure Code. Consequently, the court determined the cassation was inadmissible and the rejection order remained in force.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: A cassation appeal filed against a conviction is inadmissible unless it raises an absolute ground for appeal, and mere errors in sentencing or damages do not constitute such grounds.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KZ 26/23 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie A.K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 26 lipca 2022 r., zażalenia pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej M.S. na zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 15 maja 2023 r., sygn. akt IX WKK 23/23, IX Ka 1420/22, o odmowie przyjęcia kasacji, na podstawie z art. 437 § 1 k.p.k. postanowił zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
W postępowaniu zakończonym wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt IX Ka 1420/22, zmienionym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. akt IX K 95/22, A.K. został prawomocnie skazany za czyn z art. 177 § 2 k.k. i art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 4 lata.Od powyższego wyroku kasację, na niekorzyść skazanego, wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej.
Skarżący zaskarżył ten wyrok w części – w zakresie wymierzenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz nawiązki. Kasacja zawierała dwa zarzuty rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. W pierwszym zarzucie kasacji wskazano, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., z powodu nierozważenia zarzutów apelacji dotyczących: obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i niezasądzenia od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej nawiązki w zakresie adekwatnym do szkody, jaka nastąpiła po jej stronie.
Drugi zarzut kasacji wskazywał na rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego rażącej niewspółmierności (łagodności) kary wymierzonej oskarżonemu za przypisane przestępstwo. Zarządzeniem Prezesa Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 15 maja 2023 r., sygn. akt IX WKK 23/23, IX Ka 1420/22, odmówiono przyjęcia kasacji. W zarządzeniu wskazano, że przyjęcie kasacji jest niedopuszczalne, albowiem jest to kasacja na niekorzyść wniesiona od wyroku innego niż uniewinniający albo umarzający postępowanie, a w kasacji nie zostały podniesione zarzuty dotyczące uchybień z art. 439 § 1 k.p.k.Na to zarządzenie zażalenie wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej.
Zaskarżył je w całości i zarzucił „naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jego treść, a to art. 523 § 3 k.p.k., poprzez bezzasadne przyjęcie, że kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, podczas gdy w toku postępowania nią objętego Sąd dopuścił się naruszenia art. 439 par. 1 pkt.
5) k.p.k.” Skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest niezasadne, dlatego zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 523 § 3 k.p.k., strona procesowa może wnieść kasację na niekorzyść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k., powyższe ograniczenie nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. Oznacza to, że w tej sprawie wniesienie kasacji przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej było możliwe wyłącznie pod warunkiem podniesienia w niej zarzutu o randze tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej.
Niewątpliwie oba zarzuty kasacji nie wskazują na zaistnienie którejkolwiek z tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k. Wobec tego uznanie kasacji za niedopuszczalną było prawidłowe. Natomiast w zażaleniu na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji skarżący podaje, że w tej sprawie zaistniało uchybienie z art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k., tj. orzeczono środek kompensacyjny nieznany ustawie, poprzez orzeczenie nawiązki na rzecz następczyni prawnej pokrzywdzonego, podczas gdy, zgodnie z powołanym w zażaleniu poglądem mającym wynikać z orzecznictwa, nie jest to możliwe.
Bez żadnych wątpliwości tego typu uchybienie, tj. orzeczenie nawiązki na rzecz podmiotu, na rzecz którego – zdaniem skarżącego – nie mogła być ona orzeczona, nie stanowi tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Uchybienie opisane w art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k. ma miejsce wówczas, gdy orzeczono środek kompensacyjny w ogóle nie przewidziany w polskim ustawodawstwie (por. S. Zabłocki, [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom IV. Komentarz do art. 425–467, red. R.A. Stefański, S. Zabłocki, WKP 2021, t. VI.2. do art. 439). Tymczasem nawiązka jest środkiem kompensacyjnym uregulowanym w przepisach Kodeksu karnego, a jej orzeczenie na rzecz następcy prawnego pokrzywdzonego, zmarłego w wyniku popełnionego przestępstwa, wprost przewiduje art. 46 § 2 k.k. Lektura zażalenia prowadzi do wniosku, że skarżący tak naprawdę zmierza do podważenia tego, że w wyroku skazującym orzeczono nawiązkę na rzecz oskarżycielki posiłkowej a nie obowiązek naprawienia szkody z art. 46 § 1 k.k. Taki zarzut nie mieści się jednak w katalogu bezwzględnych przyczyn odwoławczych.
Wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest dopuszczalne wzywanie do uzupełnienia braków formalnych kasacji w postaci uzupełnienia lub doprecyzowania jej zarzutów po to, aby czyniła ona zadość wymogom ustawowym. Skarżący w zażaleniu powołuje się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2018 r., VI KZ 2/18, w którym wyrażono pogląd, że brakiem formalnym kasacji, do którego uzupełnienia należy wezwać w trybie art. 120 k.p.k., jest brak sformułowania w niej zarzutów (wymóg z art. 526 § 1 k.p.k.). Przywołane postanowienie Sądu Najwyższego dotyczy więc kompletnie innej sytuacji – niesformułowania zarzutów w kasacji.
W aktach tej sprawy na kartach 589-596 znajduje się kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, w której sformułowano wyraźnie dwa zarzuty, tyle że żaden z nich nie wskazuje na uchybienie o randze bezwzględnej podstawy odwoławczej. Wobec powyższego w pełni prawidłowe było wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia tej kasacji. Podsumowując, decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w Kielcach o odmowie przyjęcia kasacji z uwagi na jej niedopuszczalność, była prawidłowa.[as](TM)