Supreme Court dismissed appeal for renewal of proceedings due to obvious lack of statutory grounds for compensation claim.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a ruling refusing to accept a request for renewal of criminal proceedings. The applicant argued that specific articles of the Criminal Procedure Code provided a legal basis for seeking compensation for unlawful detention, but failed to cite any specific statutory grounds for renewal. The court held that the refusal was justified because the applicant did not identify any of the statutory conditions required to reopen the case, and the procedural defect regarding notification was not established.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 545 § 3 k.p.k.; Art. 544 § 3 k.p.k.: A request for renewal of proceedings is inadmissible if it is obviously unfounded due to the absence of specific statutory grounds, and a hearing may proceed without notifying the parties unless the court decides otherwise.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 17/20 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)SSN Przemysław Kalinowski (sprawozdawca)SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie z wniosku J. R. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 maja 2019 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt III KO 125/19, w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w G., sygn. akt XI Ko (…), zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…) na podstawie art. 437 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIEZaskarżonym postanowieniem odmówiono przyjęcia osobistego wniosku J. R. o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w G., sygn. akt XI Ko (…), zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…). Przedmiotem tego postępowania, którego wznowienia domagał się wnioskodawca J. R. , było żądanie zasądzenia na jego rzecz kwoty 30.000 zł tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia od Skarbu Państwa z tytułu zatrzymania wnioskodawcy w dniu 1 lipca 2018 r., zastosowanego w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w P. w sprawie sygn. akt Ds. (…).Zasadniczą przesłanką rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, kwestionowanego obecnie przez autora zażalenia, był brak przywołania „którejkolwiek z ustawowych podstaw wznowienia postępowania, mogących mieć zastosowanie w sprawie o odszkodowanie za niesłuszne zatrzymanie”.
Obecnie, autor środka odwoławczego w swoim zażaleniu zarzucił wydanie postanowienia na posiedzeniu, o którego terminie wnioskodawca nie został powiadomiony, a nadto wyraził przekonanie, że przepisy art. 540, 540b i 542 k.p.k. stwarzają należytą podstawę prawną do jego wystąpienia z wnioskiem o odszkodowanie.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Zażalenie wnioskodawcy J. R. okazało się niezasadne i nie zasługiwało na uwzględnienie. Przepis art. 545 § 3 k.p.k. wprowadził obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o wznowienie postępowania w kierunku zbadania, czy nie jest on oczywiście bezzasadny.
Stwierdzenie – w oparciu o powołany przepis – „oczywistej bezzasadności” nie powoduje oddalenia wniosku, tylko skutkuje odmową jego przyjęcia. Wynika to z założenia, że orzekając w tym trybie Sąd nie rozpoznaje merytorycznie samego wniosku, lecz odnosi się jedynie do warunków jego dopuszczalności. Orzekając na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., Sąd nie jest więc uprawniony do dokonywania oceny podstaw wznowienia postępowania z punktu widzenia ich rzeczywistego występowania i należytego wykazania przez wnioskodawcę (por. D.
Świecki w: J. Skorupka [red.]: Kodeks postępowania karnego. Komentarz do art. 545 k.p.k.). Chodzi o sprawdzenie, czy okoliczności uznawane przez wnioskodawcę za przesłanki do podjęcia decyzji o wznowieniu postępowania, rzeczywiście należą do kręgu ustawowych podstaw uzasadniających wystąpienie z tym środkiem nadzwyczajnym. W realiach tej sprawy ten proces weryfikacji doprowadził do wydania orzeczenia odmawiającego przyjęcia wniosku J. R. o wznowienie postępowania. Zarówno w pierwotnym wystąpieniu, jak i obecnie w zażaleniu, skarżący nie wskazał na żadną z konkretnych ustawowych podstaw uzasadniających wzruszenie prawomocnego orzeczenia.
W środku odwoławczym przywołał jedynie brak zawiadomienia o terminie posiedzenia Sądu Najwyższego, w toku którego zapadło kwestionowane obecnie postanowienie, a także wymienił przepisy art. 540 k.p.k., art. 540b k.p.k. oraz art. 542 k.p.k., mające stanowić podstawę dla jego wniosku. W kwestii związanej z zawiadomieniem wnioskodawcy o posiedzeniu w postępowaniu wznowieniowym, rozstrzygająca jest treść art. 544 § 3 k.p.k., który jednoznacznie przesądza, że posiedzenie to odbywa się bez udziału stron, chyba że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej.
W tej sprawie taka decyzja – odmienna od zasady wyrażonej w powołanym przepisie – nie zapadła, wobec czego brak zawiadomienia wnioskodawcy o terminie posiedzenia nie stanowił naruszenia przepisu procesowego.Natomiast, generalne przywołanie przez wnioskodawcę przepisów rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego, w tym łączne wyliczenie unormowań zawartych w przepisach art. 540 k.p.k., art. 540b k.p.k. i art. 542 k.p.k., trudno uznać za spełnienie obowiązku określenia konkretnych okoliczności sprawy uzasadniających powstanie przekonania, że postulat wnioskodawcy jest zakotwiczony w takich zdarzeniach procesowych lub faktycznych, które należą do kręgu podstaw wznowienia postępowania określonych w przepisach wymienionych przez autora zażalenia.
Wymienione przepisy formułują przecież zupełnie różne podstawy normatywne uzasadniające wznowienie postępowania w zależności od wystąpienia konkretnych – także różniących się między sobą – okoliczności faktycznych lub prawnych uzasadniających taką decyzję. Te ostatnie okoliczności nie zostały sprecyzowane również obecnie we wniesionym środku odwoławczym. Natomiast skarżący nadal ograniczył się do prezentowania przekonania o słuszności swego roszczenia wobec Skarbu Państwa, co jednak – po rozstrzygnięciu tej kwestii w postępowaniu merytorycznym – nie może być wprost kwestionowane i kontrolowane w toku postępowania wznowieniowego.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.