Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 14/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal against temporary arrest order due to severe life sentence and procedural safeguards.

Numero d'incarto III KZ 14/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against a temporary arrest order issued following a cassation ruling that vacated a life sentence due to procedural defects. The defense argued that the arrest was unnecessary given the defendant's isolation in another prison and the advanced stage of the proceedings. The court rejected these claims, holding that the statutory presumption of potential obstruction remains valid when a defendant faces a life sentence, regardless of current incarceration status.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.: Temporary arrest measures serve to secure the proper course of proceedings; the statutory presumption that a severe life sentence may motivate a defendant to obstruct justice remains valid and justifies the measure even if the defendant is already incarcerated elsewhere.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest order life sentence procedural safeguards cassation ruling obstruction of justice statutory presumption proper course of proceedings precedenti penali gravi

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 249 § 1 k.p.k.
Skarżący, wskazując, że zażalenie dotyczy całości orzeczenia, zarzucił „rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a to:1.art. 249 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 258 § 2 k.p.k.
Zgodnie z art. 258 § 2 k.p.k., jeżeli sąd pierwszej instancji skazał oskarżonego na karę pozbawienia wolności nie niższą niż 3 lata, potrzeba zastosowania tymczasowego aresztowania może być uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą.
art. 148 § 1 k.k
Y.oskarżonego o czyny z art. 148 § 1 k.k.
art. 437 § 1 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 maja 2025 r., zażalenia obrońcy oskarżonego od postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2025 r., III KK 10/24, o zastosowaniu wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
Wyrok Sądu odwoławczego został uchylony wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2025 r., III KK 10/24, z powodu stwierdzenia zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 249 § 1 k.p.k
Skarżący, wskazując, że zażalenie dotyczy całości orzeczenia, zarzucił „rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a to:1.art. 249 § 1 k.p.k.
art. 258 § 2 k.p.k
Zgodnie z art. 258 § 2 k.p.k., jeżeli sąd pierwszej instancji skazał oskarżonego na karę pozbawienia wolności nie niższą niż 3 lata, potrzeba zastosowania tymczasowego aresztowania może być uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KZ 14/25 POSTANOWIENIE Dnia 7 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jacek Błaszczyk‎SSN Michał Laskowski‎SSN Barbara Skoczkowska‎SSN Tomasz ArtymiukProtokolant Małgorzata Sobieszczańskka przy udziale prokuratora Jerzego Kopcia w sprawie X. Y.oskarżonego o czyny z art. 148 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 maja 2025 r., zażalenia obrońcy oskarżonego od postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2025 r., III KK 10/24, o zastosowaniu wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i łutrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.

Waldemar Płóciennik Tomasz Artymiuk Jacek Błaszczyk Michał Laskowski Barbara Skoczkowska UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 20 września 2021 r., sygn. akt II K 46/17, X. Y. został skazany na karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności (kara ta była konsekwencją wymierzenia oskarżonemu m.in. czterech jednostkowych kar dożywotniego pozbawienia wolności i kary 25 lat pozbawienia wolności za zbrodnie zabójstwa). Orzeczenie Sądu pierwszej instancji, zostało, pomijając kwestię ograniczenia możliwości skorzystania z warunkowego przedterminowego zwolnienia, utrzymane w mocy we wskazanym zakresie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2023 r.

Wyrok Sądu odwoławczego został uchylony wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2025 r., III KK 10/24, z powodu stwierdzenia zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. W związku z ustaniem wykonywania kary, Sąd Najwyższy zastosował wobec X. Y. tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 1 lipca 2025 r.Orzeczenie Sądu Najwyższego o zastosowaniu środka zapobiegawczego zaskarżone zostało zażaleniem obrońcy oskarżonego. Skarżący, wskazując, że zażalenie dotyczy całości orzeczenia, zarzucił „rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a to:1.art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. poprzez niezasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie na obecnym etapie postępowania, zachodzi przesłanka stosowania tymczasowego aresztowania w postaci konieczności zapewnienia prawidłowego toku postępowania, podczas gdy biorąc pod uwagę zaawansowany etap postępowania oraz fakt realnej izolacji penitencjarnej oskarżonego X.

Y. wobec odbywania przez niego dożywotniego pozbawienia wolności orzeczonej względem oskarżonego na mocy wyroków zapadłych w innych niż przedmiotowa sprawach – stosowanie tymczasowego aresztowania na obecnym etapie nie jawi się jako konieczne w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania”.Odwołując się do tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia wskazano dodatkowo, że w związku z izolacją oskarżonego nie istnieje aktualna i realna obawa utrudniania przez oskarżonego postępowania, a nadto że Sąd Najwyższy niesłusznie ustalił, iż jedynie tymczasowe aresztowanie może skutecznie wypełnić cele środków zapobiegawczych i prawidłowo zabezpieczyć tok dalszego postępowania, co powoduje, że stanowisko Sądu wskazujące na to, że potrzeba zastosowania tymczasowego aresztowania uzasadniona jest grożącą surową karą, która może motywować oskarżonego do wpływania na tok prowadzonego postępowania, jest błędne.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.Stosownie do art. 249 § 1 k.p.k.

środki zapobiegawcze stosuje się w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Cel związany z zabezpieczeniem prawidłowego toku postępowania dotyczy wszystkich środków zapobiegawczych, zatem stanowisko skarżącego kwestionujące z jednej strony potrzebę dalszego zabezpieczenia prawidłowości postępowania, a z drugiej wskazujące na możliwość zastosowania wobec oskarżonego nieizolacyjnego środka zapobiegawczego jest wewnętrznie sprzeczne.

Jest oczywiste, że w sprawie spełniona została ogólna przesłanka stosowania środka zapobiegawczego w postaci dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów. Prawdopodobieństwo to wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów i znajduje potwierdzenie w treści wyroku Sądu pierwszej instancji (warto przypomnieć, że orzeczenie kasatoryjne wydane zostało wyłącznie z powodu zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej związanej z nienależytą obsadą Sądu Apelacyjnego). Sąd Najwyższy trafnie uznał, że potrzeba zabezpieczenia prawidłowości dalszego postępowania karnego jest nadal aktualna.

W tym aspekcie nie mają istotnego znaczenia argumenty skarżącego wskazujące na fakt, że oskarżony odbywa karę dożywotniego pozbawienia wolności orzeczoną w innych sprawach. Po pierwsze, co zauważa sam autor zażalenia, tymczasowe aresztowanie wykonywane jest w innych rygorach niż kara pozbawienia wolności. Istotniejsze wszakże jest to, że nie da się przewidzieć wszystkich sytuacji, które mogłyby doprowadzić do tego, że prawomocnie orzeczone kary nie byłyby wykonywane, a wówczas, tok postępowania karnego, w którym nieprawomocnie orzeczono karę dożywotniego pozbawienia wolności, nie byłby niczym zabezpieczony.

Słusznie w zaskarżonym postanowieniu uznano także, że jedynym środkiem, który zabezpieczyć może skutecznie dalsze postępowanie jest tymczasowe aresztowanie. Zgodnie z art. 258 § 2 k.p.k., jeżeli sąd pierwszej instancji skazał oskarżonego na karę pozbawienia wolności nie niższą niż 3 lata, potrzeba zastosowania tymczasowego aresztowania może być uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą. Jak wspomniano już wcześniej, oskarżonemu wymierzono m.in. cztery kary jednostkowe dożywotniego pozbawienia wolności i jedną karę 25 lat pozbawienia wolności, łącznie karę dożywotniego pozbawienia wolności ze stwierdzeniem, że o warunkowe zwolnienie może się on ubiegać nie wcześniej niż po odbyciu 35 lat kary pozbawienia wolności.

W świetle tych okoliczności, zawarte w art. 258 § 2 k.p.k. domniemanie ewentualnego utrudniania postępowania w związku z zagrożeniem surową karą, staje się realne.Kierując się powyższym, orzeczono jak na wstępie. Jacek Błaszczyk Waldemar Płóciennik Michał Laskowski Tomasz Artymiuk Barbara Skoczkowska‎ [PŁ][r.g.]