Supreme Court dismissed appeal against appellate court's conviction, ruling it cannot act as third instance.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's conviction, ordering the defendant to bear the costs. The appellate court had overturned a previous acquittal based on new evidence and the defendant's own confession, finding the lower court's reasoning insufficient. The Supreme Court ruled that it cannot re-evaluate the facts or act as a third instance, limiting its review to whether the appellate court correctly identified the legal grounds for overturning the acquittal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 437 § 2 k.p.k.; art. 539a § 3 k.p.k.: The Supreme Court reviewing an appeal against an appellate court judgment does not act as a third instance; it examines only whether the appellate court correctly identified the statutory grounds for overturning the first-instance judgment, without re-evaluating the factual assessment or legal conclusions of the appellate court.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
III KS 73/23 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 stycznia 2024r. w sprawie D. B. oskarżonego o czyn z art. 190§1 k.k. i 191§1 k.k. skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 16 października 2023r., sygn. akt III Ka 200/23 częściowo uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 18 listopada 2022r., sygn. akt II K 691/20 na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. postanowił:
1) oddalić skargę, 2) obciążyć oskarżonego D. B. kosztami sądowymi postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Skarga obrońcy oskarżonego nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16).
Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Jednocześnie, co w niniejszej sprawie ma fundamentalne znaczenie, przepis ten jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę, nie staje się sądem III instancji. Badaniu zatem podlega to, czy zaistniała któraś z przesłanek określonych w art. 539a§3 k.p.k., nie zaś prawidłowość ocen i ustaleń dokonanych przez sąd odwoławczy, które doprowadziły go do wniosku, że nie było podstaw do uniewinnienia oskarżonego.
Wystarczające jest, że sąd ten przedstawi w tym zakresie swoje rozważania, z których będzie wynikało, iż w jego ocenie wyrok uniewinniający jest nieprawidłowy. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Odwoławczy uznał zasadność zarzutów i wspierającej je argumentacji zaprezentowanych w apelacji prokuratora. Na k. 499v Sąd Okręgowy jednoznacznie wskazał, że jest przekonany o winie oskarżonego i na czym przekonanie to opiera. Zawarł tu między innymi stwierdzenie, że „nie sposób zgodzić się z Sądem Rejonowym, że brak jest dowodów uzasadniających sprawstwo oskarżonego”.
Wskazał tu też wprost na wyjaśnienia samego oskarżonego, w których wprost oświadczył, że groził pokrzywdzonemu. Powyższe zestawiono między innymi z potwierdzającymi to zeznaniami świadka H. S. czy ujawnieniem w torbie oskarżonego pałki teleskopowej i repliki broni. Oczywistym jest zatem, że zajmując takie stanowisko Sąd Okręgowy, w układzie procesowym, jaki wystąpił w przedmiotowej sprawie, nie miał możliwości wydania innego orzeczenia niż kasatoryjnego, bowiem na przeszkodzie temu stał zakaz wynikający z reguły ne peius wyrażonej w art. 454§3 k.p.k.
W tej sytuacji skarga nie mogła być uznana za zasadną, skoro Sąd Odwoławczy jednoznacznie wskazał, że w jego ocenie nie ma podstaw do podzielenia argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego.Dla oceny zasadności skargi nie ma większego znaczenia, przywołane w jej uzasadnieniu, zalecenie o konieczności odebrania od oskarżonego wyjaśnień w ponowionym postępowaniu (o ile zajdą ku temu warunki) ponieważ jest to immanentna część każdego procesu na etapie rozprawy przed sądem I instancji. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.[J.J.][as]