Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KS 50/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for missing deadline and improper grounds under Criminal Procedure Code.

Numero d'incarto III KS 50/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal without examination due to a missed filing deadline and improper legal grounds. The defense argued for a retrial after the appellate court quashed the first-instance verdict, but failed to cite the specific statutory exceptions required by law. The court ruled that the appeal was inadmissible because it was filed late and relied on procedural errors applicable only to final judgments, not interim cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 539a § 1, 3, 539b § 1, 539f k.p.k.; A cassation appeal against a cassation judgment must be filed within the statutory deadline and exclusively on grounds of procedural violations or absolute grounds for appeal, otherwise it is inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal missed deadline procedural violation Criminal Procedure Code inadmissible appeal absolute grounds quashed verdict partecipazione al reato

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 539a § 1 k.p.k.
kwestii dopuszczalności skargi obrońcy oskarżonego w trybie art. 539a § 1 k.p.k. od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn.
art. 539a § 3 k.p.k.
Nadto, zgodnie z art. 539a § 3 k.p.k., skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art.
art. 539b § 1 k.p.k.
Zgodnie z treścią art. 539b § 1 k.p.k. skargę od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia stronie wyroku wraz z uzasadnieniem.
art. 539f k.p.k.
W przepisie art. 539f k.p.k. został natomiast zawarty nakaz odpowiedniego stosowania w postępowaniu skargowym art.
art. 530 § 2 k.p.k.
Wobec powyższego – zgodnie art. 530 § 2 k.p.k. – który stosuje się bez istotnych zmian w postępowaniu skargowym (art.
art. 531 § 1 k.p.k.
i art. 531 § 1 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.[as]
art. 437 k.p.k.
539a § 3 k.p.k., skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art.
art. 439 § 1 k.p.k.
lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.
art. 158 § 2 k.k
D.oskarżonego o czyn z art. 158 § 2 k.k.
art. 159 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dn. 2.12.2020 r., II KS 16/20
postanowienie Sądu Najwyższego z dn. 2.12.2020 r., II KS 16/20, LEX nr 3093484).W omawianym przypadku zarówno treść zarzutów wniesionej skargi, jak też jej uzasadnienie, nie wskazuje, aby w tym środku zaskarżenia sformułowano zarzut naruszenia art.
III KK 237/14
Supreme Court quashes conviction for aggravated assault due to failure to distinguish intentional injury from joint intentional harm.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KS 50/22 POSTANOWIENIE Dnia 11 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie D. D.oskarżonego o czyn z art. 158 § 2 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 października 2022 r. kwestii dopuszczalności skargi obrońcy oskarżonego w trybie art. 539a § 1 k.p.k. od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt V Ka 146/22 uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 31 grudnia 2021 r., sygn. akt II K 1445/20 p o s t a n o w i ł:

1. pozostawić skargę bez rozpoznania;

2. obciążyć D. D. kosztami postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Koszalinie wyrokiem z dnia 31 grudnia 2021 r., sygn. akt II K 1445/20, w ramach czynów zarzuconych oskarżonym D. D. i R. J., uznał ich za winnych popełnienia przestępstwa, które zakwalifikował jako czyn z „art. 158 § 2 k.k. i art. 159 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. w zb. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art 64 § 1 k.k.” i za to, na podstawie art. 158 § 2 k.k. zw. z art. 11 § 3 k.k., skazał każdego z oskarżonych na kary po 3 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto, Sąd Rejonowy na poczet orzeczonej kary zaliczył oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie i orzekł o kosztach procesu.

Sąd Okręgowy w Koszalinie – rozpoznając sprawę na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych oraz ich obrońców – wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt V Ka 146/22, uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Koszalinie i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Koszalinie. Jak wynika z uzasadniania wyroku sądu odwoławczego, orzeczenie kasatoryjne było wynikiem dostrzeżenia z urzędu przez organ ad quem bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. Sąd drugiej instancji stwierdził bowiem, że:

„Pomimo istnienia w zarzucie aktu oskarżenia opisu czynu, który odpowiadał znamionom przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. prokurator w sposób błędny zakwalifikował takie zachowanie jako działanie wyczerpujące znamiona przestępstwa z art. 158 § 2 k.k. Znamienne w sprawie jest to, że Sąd Rejonowy w Koszalinie w wyroku z dnia 31 grudnia 2021 roku w sprawie II K 1445/20 przypisał również spowodowanie skutku odpowiadającego znamionom przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. konkretnej osobie. W tym miejscu Sąd Odwoławczy odsyła do ugruntowanego w judykaturze poglądu, zgodnie z którym sam udział w bójce lub pobicie ma wprawdzie charakter działania umyślnego, ale za skutek tego zachowania w postaci ciężkiego uszczerbku sprawca (art. 158 § 2 k.k.) poniesie odpowiedzialność tylko w sytuacji opisanej w art. 9 § 3 k.k., a więc gdy nie miał zamiaru spowodowania takiego skutku, ale następstwo nim objęte przewidywał albo mógł przewidzieć.

Zatem w sytuacji, gdy sprawca swoim zamierzonym (umyślnym) działaniem realizowanym w trakcie bójki lub pobicia powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu, to nie można jednocześnie przypisać mu zachowania opisanego w dyspozycji art. 158 § 2 k.k. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2016 r. IIKK 342/15). Innymi słowy wykluczone jest przyjęcie zbiegu kumulatywnego z art. 158 § 2 k.k. i art. 156 § 1 k.k. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2015 r. III KK 237/14)”. Sąd ten podał, że przestępstwo spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, opisane w art. 156 § 1 pkt 2 k.k., jest zbrodnią i zgodnie z treścią przepisu art. 25 § 1 pkt 1 k.p.k. sądem właściwym w pierwszej instancji do orzekania w tym przedmiocie jest sąd okręgowy.

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem – na wniosek oskarżonego – został doręczony D. D. w dniu 29 kwietnia 2022 r. (k. 11 akt o sygn. WSU2/22). Obrońca D. D. – r. pr. J. A., w dniu 27 maja 2022 r. (data prezentaty), złożył pismo zatytułowane „Kasacja od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 22 kwietnia 2022 r.”, w którym przedstawił następujące zarzuty: 1.„naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 455 Kodeksu postępowania karnego poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu mimo tego, że apelacja na jego niekorzyść nie została wniesiona”;2.„nierozpoznanie złożonych przez oskarżonych i ich obrońców apelacji co do meritum”.Zarzucając powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu.

W piśmie z dnia 25 maja 2022 r. zatytułowanym „Kasacja”, oskarżony D. D. przedstawił swoje stanowisko w sprawie.Na skutek zarządzenie sędziego, w dniu 8 czerwca 2022 r. wysłano do obrońców D. D. (r. pr. J. A. oraz adw. B. P.) korespondencję sądową z odpisem wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 22 kwietnia 2022 r. wraz z uzasadnieniem. Nadto, zwrócono się z prośbą do r. pr. J. A. o udzielenie informacji czy pismo z dnia 27 maja 2022 r. zatytułowane „Kasacja” jest pismem, o jakim mowa w art. 519 k.p.k., czy też pismem, o jakim mowa w art. 539a § 1 k.p.k.

– w terminie 7 dni, „pod rygorem uznania pisma z dnia 27 maja 2022 r. za kasację” (k.15 akt o sygn. WSU2/22).Ww. przesyłki sądowe zostały doręczone obrońcom: adw. B. P. w dniu 13 czerwca 2022 r., zaś r. pr. J. A. w dniu 14 czerwca 2022 r. (k. 21 akt o sygn. WSU2/22).W odpowiedzi na powyższe, r. pr. J. A. – w dniu 21 czerwca 2022 r. (data stempla pocztowego) – wniósł o uznanie przedmiotowego pisma za skargę na kasatoryjne orzeczenie sądu drugiej instancji. Zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2022 r. stwierdzono, że skarga od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 22 kwietnia 2022 r., wniesiona przez obrońcę r. pr.

J. A., odpowiada warunkom formalnym, zarządzono zawiadomić strony o przyjęciu skargi i jej odpis doręczyć prokuratorowi (k. 25 akt o sygn. WSU2/22).Prokurator, przedstawiając pisemną odpowiedź na stanowisko obrońcy, wniósł o pozostawienie przyjętego środka bez rozpoznania, wskazując na to, że skarga nie została wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 539a § 3 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skargę należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 539b § 1 k.p.k. skargę od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia stronie wyroku wraz z uzasadnieniem.

Przepis ten zawiera także odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 524 § 1 zdanie drugie i trzecie k.p.k., co oznacza, że przed wniesieniem skargi strona powinna otworzyć sobie drogę do zaskarżenia wyroku sądu odwoławczego przez złożenie wniosku o jego doręczenie z uzasadnieniem, co powinno nastąpić w terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia orzeczenia, a jeżeli ustawa przewiduje doręczenie orzeczenia, od tej daty. Zgodnie z art. 457 § 1 k.p.k. w przypadku wydania wyroku uchylającego i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, sąd odwoławczy zawsze sporządza uzasadnienie z urzędu.Z treści przedmiotowej skargi wynika, że jej autor wykazując terminowość zaskarżenia wyroku sądu odwoławczego (ogłoszonego w dniu 22 kwietnia 2022 r.), odwołał się do daty, w której oskarżonemu D.

D. (tymczasowo aresztowanemu w sprawie i reprezentowanemu przez dwóch obrońców z wyboru) – na wniosek oskarżonego – doręczony został odpisu przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem, a co faktycznie nastąpiło w dniu 29 kwietnia 2022 r. (k.11 akt o sygn. WSU 2/22). Przyjmując wskazaną wyżej datę jako punkt odniesienia do obliczenia terminu określonego w art. 539b § 1 k.p.k., należy stwierdzić, że termin ten upłynął w dniu 6 maja 2022 r., zaś rzeczona skarga – wcześniej oznaczona przez obrońcę jako kasacja – została wniesiona w dniu 27 maja 2022 r., a zatem po upływie 7 dni od daty doręczenia stronie wyroku wraz z uzasadnieniem.

Odnotować przy tym należy, że z dostępnych akt sprawy nie wynika, aby którykolwiek z obrońców złożył wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w terminie 7 dni od ogłoszenia tego orzeczenia, a termin ten – w realiach sprawy – dla obu obrońców upłynął w dniu 29 kwietnia 2022 r. Wobec tego uznać trzeba, że w sprawie nie zaistniała możliwość obliczenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia od daty późniejszego doręczenia obronie (na wniosek złożony w ustawowym terminie) odpisu wyroku sądu odwoławczego z uzasadnieniem.

Oceny tej nie zmienia późniejsze doręczenie obrońcom – na skutek zarządzenie sędziego – odpisu rzeczonego wyroku wraz z uzasadnieniem (adw. B. P. w dniu 13 czerwca 2022 r., zaś r. pr. J. A. w dniu 14 czerwca 2022 r.). Powyższe uwagi oznaczają, że przy wnoszeniu omawianego środka zaskarżenia, nie został dochowany termin przewidziany art. 539b § 1 k.p.k. Już zatem z tego powodu wniesiona skarga nie mogła zostać przez Sąd Najwyższy rozpoznana. Nadto, zgodnie z art. 539a § 3 k.p.k., skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.

Zawarty w tym przepisie zwrot „wyłącznie” oznacza, że określony w nim katalog podstaw wniesienia skargi ma charakter zamknięty i ogranicza się do dwóch uchybień, tj. zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych oraz naruszenia art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k. W przepisie art. 539f k.p.k. został natomiast zawarty nakaz odpowiedniego stosowania w postępowaniu skargowym art. 536 k.p.k., co oznacza, że na autorze skargi ciąży wyłączny obowiązek wykazania sformułowanymi zarzutami realnych i niesprzecznych z treścią art. 539a § 3 k.p.k. uchybień, jakich dopuszczono się w toku wydania wyroku kasatoryjnego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dn. 2.12.2020 r., II KS 16/20, LEX nr 3093484).W omawianym przypadku zarówno treść zarzutów wniesionej skargi, jak też jej uzasadnienie, nie wskazuje, aby w tym środku zaskarżenia sformułowano zarzut naruszenia art. 437 § 2 k.p.k. bądź zaistnienia uchybień z art. 439 k.p.k.

Skarżący podniósł de facto zarzut naruszenia art. 455 k.p.k. oraz – jak się wydaje – art. 433 § 2 k.p.k., a zatem zarzutów o charakterystyce właściwej dla postępowania kasacyjnego, które ze swej natury dotyczy orzeczeń prawomocnych. Należy tu podkreślić, że postępowanie skargowe ma charakter postępowania nadzwyczajnego, zatem regulacje w tym zakresie powinny być interpretowane ściśle. Stąd też wymóg, by skarga charakteryzowała się wyłącznie odwołaniem do podstaw określonych w art. 539a § 3 k.p.k. Autor skargi zdaje się zresztą ignorować fakt, że sąd odwoławczy w przedmiotowej sprawie z urzędu stwierdził zaistnienie bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., która niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, musiała skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Powyższe uprawniało zatem sąd ad quem do wydania w sprawie orzeczenia kasatoryjnego z innych powodów niż wskazane w złożonych apelacjach. Wobec powyższego – zgodnie art. 530 § 2 k.p.k. – który stosuje się bez istotnych zmian w postępowaniu skargowym (art. 539f k.p.k.), właściwy organ sądu odwoławczego powinien odmówić przyjęcia skargi, gdy podniesiono w niej zarzuty inne niż określone w art. 539a § 3 k.p.k., jak również w przypadku wniesienia skargi po terminie przewidzianym w ustawie. Jeśli jednak taką skargę przyjęto, to na Sądzie Najwyższym ciąży obowiązek pozostawienia jej bez rozpoznania, zgodnie z art. 539f k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 531 § 1 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.[as]