Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KS 49/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal against cassation ruling remanding theft case for retrial due to ne peius rule.

Numero d'incarto III KS 49/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's decision to remand a theft case for retrial. The defense argued the remand violated procedural rules regarding the ne peius principle and the scope of appellate review. The court held that the appellate court correctly identified a factual error but could not mandate a conviction, leaving the lower court to retry the case within its free evaluation of evidence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 454 § 1 k.p.k. The appellate court may remand a case for retrial upon finding a factual error or under the ne peius rule, provided it does not dictate the outcome or restrict the lower court's free evaluation of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
art. 437 § 2 k.p.k. art. 454 § 1 k.p.k. reguła ne peius swobodna ocena dowodów przekazanie do ponownego rozpoznania art. 284 § 1 k.k. postępowanie skargowe recidiva

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.
Zarzucił on:„1.Naruszenie art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. w zw.
art. 439 § 1 k.p.k.
uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art.
art. 454 § 1 k.p.k.
z art. 454 § 1 k.p.k. - przez uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, w której sąd odwoławczy ograniczył się jedynie do uznania „błędu w ustaleniach faktycznych” (art.
art. 539e § 2 k.p.k.
akt II K 201/23, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł:
art. 284 § 1 k.k
oskarżonej z art. 284 § 1 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu 6 października 2025 r.‎skargi obrońcy oskarżonej‎od wyroku Sądu odwoławczego – Sądu Okręgowego w Koszalinie‎z 29 lipca 2025 r., sygn.
art. 454 § 1 k.p.k
Po rozpoznaniu apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonej, uniewinnionej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, Sąd ten uznał zarzut zwykłego środka odwoławczego za zasadny i, powołując się na art. 454 § 1 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
art. 437 § 2 k.p.k
- przez orzeczenie kasatoryjne mimo niewykazania konieczności przeprowadzenia przewodu sądowego w całości co nie wynika z treści uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego.3.Naruszenie art. 437 § 2 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KS 49/25 POSTANOWIENIE Dnia 6 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie M. L. oskarżonej z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu 6 października 2025 r.‎skargi obrońcy oskarżonej‎od wyroku Sądu odwoławczego – Sądu Okręgowego w Koszalinie‎z 29 lipca 2025 r., sygn. akt V Ka 310/25, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Białogardzie‎z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 201/23, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1. oddalić skargę;

2. obciążyć oskarżoną kosztami sądowymi postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

M. L. została oskarżona o to, że„w okresie od 18 stycznia 2017 r. do 25 czerwca 2019 r. w B., działając ‎w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc pracownikiem firmy T. w B. przywłaszczyła pieniądze stanowiące własność tego podmiotu, w ten sposób, że zajmując się produkcją nawiązywała kontakty z klientami firmy T. i oferowała do sprzedaży produkty oraz podawała do przelewów tytułem zapłaty za sprzedany towar, osobisty rachunek bankowy o numerze: […], prowadzony przez bank w wyniku czego otrzymała przelewy: (…)o łącznej wartości 86.959,41 złotych, czym działała na szkodę M.

W. ‎i G. W. tj. o czyn z art. 284 § 1 kk w zw. z art. 12 kk.”Sąd Rejonowy w Białogardzie wyrokiem z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt ‎II K 201/23, oskarżoną M. L. uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.Apelację od tego wyroku wniósł Prokurator Rejonowy w Białogardzie, zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonego M. L.. Zarzucił on „błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na uznaniu, że postępowanie nie wykazało, iż towar, który zbywała oskarżona należał do spółki T. zarządzanej przez M. i G.

W. jedynych udziałowców spółki podczas, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika wprost, iż oskarżona zawierała szereg transakcji z klientami spółki, którego przedmiotem był towar produkowany przez spółkę wskazując jako rachunek firmowy do wpłat własne konto, co wynika wprost z materiału dowodowego, zabezpieczonych bilingów, korespondencji e-mail prowadzonej z kontrahentami, opinii biegłej z zakresu księgowości”i wniósł o „uchylenie wskazanego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.”Sąd Okręgowy w Koszalinie wyrokiem z 29 lipca 2025 r., sygn. akt ‎V Ka 310/25, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Białogardzie.Skargę od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonej, zaskarżając go w całości.

Zarzucił on:„1.Naruszenie art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. w zw. z art. 454 § 1 k.p.k. - przez uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, w której sąd odwoławczy ograniczył się jedynie do uznania „błędu w ustaleniach faktycznych” (art. 438 pkt 3 k.p.k.), nie wskazując, że - po usunięciu uchybień - zachodzą podstawy do wydania wyroku skazującego, a jedynie taka możliwość; co nie spełnia przesłanki <<reguły ne peius>> z art. 454 § 1 k.p.k. jako samodzielnej podstawy kasatoryjnej w rozumieniu art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.2.Naruszenie art. 437 § 2 zd. 2 in fine k.p.k. - przez orzeczenie kasatoryjne mimo niewykazania konieczności przeprowadzenia przewodu sądowego w całości co nie wynika z treści uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego.3.Naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. (w zw. z art. 539a § 3 k.p.k.) - przez brak jednoznacznego wskazania, która z zamkniętego katalogu przesłanek kasatoryjnych (art. 439 § 1; art. 454 § 1; konieczność przeprowadzenia przewodu w całości) stanowiła podstawę uchylenia”i wniósł o:„1.uchylenie zaskarżonego wyroku;2.przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Koszalinie do ponownego rozpoznania;3.zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania skargowego według norm przepisanych.”Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.

Sąd Najwyższy, przeprowadzając kontrolę skargową, ogranicza się do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem pierwszej lub drugiej instancji, zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza (art. 439 § 1 k.p.k.) albo czy sąd odwoławczy zasadnie uznał, że ma miejsce wypadek wskazany w art. 454 k.p.k. albo konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Analiza sprawy doprowadziła Sąd Najwyższy do stwierdzenia, że Sąd Okręgowy w Koszalinie wywiązał się z obowiązków ciążących na nim w świetle ‎art. 437 § 2 k.p.k.

Po rozpoznaniu apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonej, uniewinnionej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, Sąd ten uznał zarzut zwykłego środka odwoławczego za zasadny i, powołując się na art. 454 § 1 k.p.k. (punkt 3.1. i 4.1. uzasadnienia), wydał wyrok kasatoryjny. Zdaniem Sądu odwoławczego, dysponującego kompletnym (podkreślenie SN) materiałem dowodowym, rysowała się realna perspektywa wydania wyroku skazującego, który jednak nie mógł zapaść przed tym Sądem z uwagi na regułę ne peius. Bezsporne jest, że Sąd Najwyższy w postępowaniu skargowym nie był uprawniony do badania merytorycznej oceny słuszności stanowiska Sądu odwoławczego w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonej.

Sąd Okręgowy, uchylając wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania, wyraził stanowisko, że prawdopodobieństwo skazania oskarżonej jest wysokie, co nie było równoznaczne z nakazaniem zastosowania się przez Sąd Rejonowy do tego poglądu. Trzeba podkreślić, że sytuacja procesowa oskarżonej w dalszym ciągu nie jest rozstrzygnięta, ponieważ organ ad quem nie może ograniczać zasady swobodnej oceny dowodów przez organ meriti, zwłaszcza poprzez wskazówki co do oceny określonych środków dowodowych, jak i całokształtu materiału dowodowego.

W dalszym ciągu Sąd a quo procedował będzie w granicach wskazanych w art. 7 k.p.k., a zatem będzie realizował zasadę swobodnego uznania sędziowskiego i wyrokowania.Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.][r.g.] ‎