Supreme Court dismissed appeal as it is not a third-instance court reviewing facts but checking for absolute appeal grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's decision to revoke the first-instance acquittal. The appellate court found the defendant guilty based on the prosecution's argument that the defendant intended to seize funds rather than merely secure them, a conclusion the Supreme Court deemed within the appellate court's exclusive authority. The Supreme Court ruled that it cannot act as a third-instance court to re-evaluate factual findings but must only verify if absolute grounds for appeal existed under the Criminal Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 437§2 k.p.k.; Art. 539a§3 k.p.k.: The Supreme Court reviewing an appeal against an appellate court's decision to revoke a first-instance judgment does not act as a third-instance court; it is limited to examining whether absolute grounds for appeal exist or if the appellate court's reasoning was insufficient to justify the revocation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
III KS 43/23 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 sierpnia 2023r. w sprawie A.P. oskarżonej o czyn z art. 284§1 k.k. i in. skargi obrońcy oskarżonej na wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2022r., sygn. akt II AKa 298/22 uchylający wyrok Sądu Okręgowego w Krakowiez dnia 1 czerwca 2022r., sygn. akt III K 192/21 na podstawie art. 539e§2 k.p.k. postanowił:
1) oddalić skargę, 2) obciążyć oskarżoną A.P. kosztami sądowymi postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Skarga obrońcy oskarżonej nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16).
Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Jednocześnie, co w niniejszej sprawie ma fundamentalne znaczenie, przepis ten jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę, nie staje się sądem III instancji. Badaniu zatem podlega to, czy zaistniała któraś z przesłanek określonych w art. 539a§3 k.p.k., nie zaś prawidłowość ocen i ustaleń dokonanych przez sąd odwoławczy, która doprowadziła go do wniosku, że nie było podstaw do uniewinnienia oskarżonego.
Wystarczające jest, że sąd ten przedstawi w tym zakresie swoje rozważania, z których będzie wynikało, iż w jego ocenie wyrok uniewinniający jest nieprawidłowy. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Apelacyjny uznał zasadność zarzutów i wspierającej je argumentacji zaprezentowanych w apelacji prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Na k. 258 – 262v Sąd Odwoławczy jednoznacznie wskazał, że jest przekonany o winie oskarżonej i na czym przekonanie to opiera. Konkludując, że w jego ocenie celem działania oskarżonej nie było zabezpieczenie środków znajdujących się na kontach bankowych, lecz zamiar zatrzymania ich dla siebie.
I rzeczywiście, trudno uznać za takie zabezpieczenie np. zakup samochodu. Oczywistym jest zatem, że zajmując takie stanowisko Sąd Apelacyjny, w układzie procesowym, jaki wystąpił w przedmiotowej sprawie, nie miał możliwości wydania innego orzeczenia niż kasatoryjnego, bowiem na przeszkodzie temu stał zakaz wynikający z reguły ne peius wyrażonej w art. 454§3 k.p.k. W tej sytuacji skarga nie mogła być uznana za zasadną. Zupełnie odrębną kwestią jest to, czy można te wywody uznać za w pełni trafne. Dotyczy to na przykład twierdzeń związanych z przeznaczeniem części środków bezpośrednio na utrzymanie oskarżonej.
Jak wskazano jednak powyżej, Sąd Najwyższy nie ma uprawnień do dokonania rozstrzygnięć w tym zakresie, Sąd Odwoławczy natomiast jednoznacznie wskazał, że w jego ocenie nie ma podstaw do podzielenia argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.Sąd Okręgowy ponownie rozpoznając sprawę raz jeszcze będzie musiał rozważyć argumentację wszystkich stron, a także przedstawioną w uzasadnieniach wyroków Sądów obu instancji i samodzielnie rozstrzygnąć sprawę.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. (Z.K.)[ł.n]