Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KS 41/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to temporal limits on new criminal appeal provisions.

Numero d'incarto III KS 41/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's decision to remand the case for retrial. The defense argued this violated specific procedural articles, but the court found the new appeal mechanism inapplicable because the indictment was filed before the relevant statutory changes took effect. Consequently, the appeal was declared inadmissible under the principle of non-retroactivity, and the defendant was ordered to bear the costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 25 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego; Art. 539a § 1 k.p.k.: The new appeal procedure introduced by the March 2016 amendment applies only to proceedings initiated after June 30, 2015, and cannot be used to challenge decisions in older cases.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal admissibility temporal limitation of law non-retroactivity principle procedural amendment indictment date remand for retrial costs of appeal riapertura della pratica

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 27 k.p.k. a contrario w zw. z art. 25 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego
akt II K 342/14 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 27 k.p.k.
art. 437 § 2 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.
Wobec tego, niezależnie od daty wydania wyroków przez sądy obu instancji, bezspornym jest, że w postępowaniu odwoławczym zastosowanie miał przepis art. 437 § 2 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.
art. 539a § 1 k.p.k.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że przedmiotem skargi z art. 539a § 1 k.p.k. mogą być tylko te wyroki sądów odwoławczych, które zostały wydane w postępowaniu zainicjowanym aktem oskarżenia wniesionym po dniu 30 czerwca 2015 r.
art. 539f k.p.k. w zw. z art. 527 § 2 k.p.k.
obciążono kosztami postępowania skargowego, rozstrzygnięcie to znajduje podstawę w treści art. 539f k.p.k. w zw. z art. 527 § 2 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.
art. 160 § 1 k.k
G.oskarżonej o czyny z art. 160 § 1 k.k.
art. 160 § 3 k.k
G.oskarżonej o czyny z art. 160 § 1 k.k.
art. 27 k.p.k
akt II K 342/14 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 27 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k
zarzucając naruszenie art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
art. 437 § 2 k.p.k
Wobec tego, niezależnie od daty wydania wyroków przez sądy obu instancji, bezspornym jest, że w postępowaniu odwoławczym zastosowanie miał przepis art. 437 § 2 k.p.k.
art. 527 § 2 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KS 41/23 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 listopada 2023 r. sprawy J. G.oskarżonej o czyny z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 160 § 3 k.k. i inne skargi wniesionej przez obrońcę oskarżonej na wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt IX Ka 1976/21 uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 22 marca 2021r., sygn. akt II K 342/14 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 27 k.p.k. a contrario w zw. z art. 25 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy ‎z dnia 11 marca 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 437) o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw postanowił:

1. pozostawić skargę bez rozpoznania;

2. obciążyć oskarżoną J. G. kosztami postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Aktem oskarżenia z dnia 28 kwietnia 2014 roku J. G. została oskarżona o czyny z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 160 § 3 k.k. i 276 k.k. Sąd Rejonowy ‎w Kielcach wyrokiem z dnia 22 marca 2021 r., sygn. akt II K 342/14, przy dokonaniu modyfikacji opisu i kwalifikacji prawnej, uznał J. G. winną zarzucanych jej czynów. Po rozpoznaniu wywiedzionych apelacji Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem ‎z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt IX Ka 1976/21, uchylił zaskarżone orzeczenie ‎i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania.Skargę na rozstrzygnięcie sądu odwoławczego – w zakresie przekazania do ponownego rozpoznania czynu I – wniósł obrońca oskarżonej J.

G. zarzucając naruszenie art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Podnosząc powyższy zarzut obrońca oskarżonej wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wywiedzioną przez obrońcę skargę należało pozostawić bez rozpoznania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że przedmiotem skargi z art. 539a § 1 k.p.k. mogą być tylko te wyroki sądów odwoławczych, które zostały wydane w postępowaniu zainicjowanym aktem oskarżenia wniesionym po dniu 30 czerwca 2015 r. (zob. np. postanowienia z dni: 28 lipca 2016 r., IV KZ 39/16, OSNKW 2016/10/70; 22 listopada 2016 r., IV KS 2/16, LEX nr 2152403; 20 grudnia 2016 r., II KZ 45/16, LEX nr 2169480; 22 stycznia 2018 r., V KS 2/18, LEX nr 2428831).

Takie ograniczenie temporalne możliwości wniesienia skargi wynika z art. 25 ust. 1 ‎w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 437 – dalej jako nowela marcowa). W rozpoznawanej sprawie akt oskarżenia wpłynął do Sądu Rejonowego w Kielcach w dniu 28 kwietnia 2014 r. (k. 897). Wobec tego, niezależnie od daty wydania wyroków przez sądy obu instancji, bezspornym jest, że w postępowaniu odwoławczym zastosowanie miał przepis art. 437 § 2 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.

Ówcześnie obowiązujący art. 437 § 2 k.p.k. nie zawierał istniejących dopiero od dnia 1 lipca 2015 r. ograniczeń uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sama zaś instytucja skargi, o której mowa w art. 539a k.p.k., wprowadzona nowelą marcową, nie mogła mieć zastosowania do tego postępowania.W zaistniałej sytuacji złożona skarga była więc niedopuszczalna, w sytuacji zatem przyjęcia do rozpoznania konieczne stało się jej pozostawienie bez rozpoznania. Podstawę tej decyzji stanowi art. 27 k.p.k. a contrario w zw. z art. 25 ust. 2 w zw. z ust. 1 noweli marcowej.

Ten rodzaj pisma nie mieści się wszak w kompetencji funkcjonalnej Sądu Najwyższego z uwagi na warunek temporalny zawarty w art. 25 ust. 2 wskazanej ustawy (szerzej przywołane wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2018 r., V KS 2/18).Oskarżoną J.G. obciążono kosztami postępowania skargowego, rozstrzygnięcie to znajduje podstawę w treści art. 539f k.p.k. w zw. z art. 527 § 2 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie. (M.R.) [ał]