Supreme Court dismisses appeal against acquittal due to flawed evidence procedure requiring full retrial.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against a second-instance court decision that overturned an acquittal and ordered a full retrial. The defense argued that the lower appellate court incorrectly applied procedural rules by mandating a complete new trial without sufficient grounds. The court ruled that the appellate court properly identified severe flaws in the evidence phase that made the original acquittal premature, thus justifying the retrial order.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 539a § 3 k.p.k.; Art. 437 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 454 k.p.k.: An appeal against a second-instance judgment overturning a first-instance acquittal and ordering a full retrial is admissible only if the appellate court correctly identified a statutory ground for retrial, such as a fundamental defect in the evidence procedure rendering the original verdict premature.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KS 14/24 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek w sprawie K. D. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 czerwca 2024 r. skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z 28 listopada 2023 r., sygn. akt IV Ka 1356/23 uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Stargardzie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego w Pyrzycach z 7 czerwca 2023 r., sygn. akt VII K 402/21 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 539 e § 2 k.p.k. postanowił 1. oddalić skargę;
2. kosztami postępowania skargowego obciążyć oskarżonego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 7 czerwca 2023 r. Sąd Rejonowy w Stargardzie VII Zamiejscowy Wydział w Pyrzycach, sygn. akt VII K 402/21, uznał K. D. za sprawcę czynu polegającego na tym, że odpierając bezpośredni, bezprawny zamach na swoje zdrowie, polegający na użyciu wobec niego przez K. J. siły fizycznej w postaci uderzeń po ciele, naruszył nietykalność cielesną K. J. w ten sposób, że odpychał go od siebie, a nadto dwukrotnie uderzył pokrzywdzonego K. J. pięścią w twarz oraz zadał mu uderzenie w klatkę piersiową powodując u K. J. obrażenia ciała w postaci rozlanego sińca powiek oka lewego, schodzącego na okolicę podoczodołową, ubytku około połowy korony zęba dwudziestego drugiego to jest górnego drugiego lewego siekacza i przyśrodkowej części zęba dwudziestego pierwszego to jest górnego pierwszego lewego siekacza, sińca na brodzie po stronie lewej, sińca lewej małżowiny usznej oraz sińca na klatce piersiowej w jego górnej części po stronie prawej, które to obrażenia skutkowały u K.
J. rozstrojem zdrowia i naruszeniem czynności narządów ciała na okres trwający dłużej niż siedem dni to jest czynu z art. 217 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zb. z art 11 § 2 k.k. i w oparciu o treść art. 25 § 1 k.k. uniewinnił go od popełnienia przypisanego mu czynu.Na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora, wyrokiem z 28 listopada 2023 r., w sprawie o sygn. akt IV Ka 1356/23, Sąd Okręgowy Szczecinie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Stargardzie VII Zamiejscowy Wydział Karny w Pyrzycach do ponownego rozpoznania.
Skargę na powyższy wyrok wniósł obrońca oskarżanego, zarzucając rozstrzygnięciu obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na wynik sprawy, tj. art. 437 § 2 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie VII Zamiejscowy Wydział Kamy z siedzibą w Pyrzycach z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt VII K 402/21 i przekazanie sprawy oskarżonego K. D. do ponownego rozpoznania ze względu na stwierdzenie konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy nie doszło do aktualizacji którejkolwiek z przesłanek uzasadniających uchylenie wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w szczególności nie zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia przewodu sądowego w całości, na którą to konieczność powołał się sąd odwoławczy.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy właściwemu sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Odpowiedź na powyższą skargę złożył prokurator, który wniósł o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna i jako taka podlegała oddaleniu.Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. Kognicja Sądu Najwyższego w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi obejmuje badanie czy w danej sprawie, na etapie postępowania przed sądem pierwszej lub drugiej instancji, zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza (art. 439 § 1 k.p.k.) albo czy sąd odwoławczy zasadnie uznał, że ma miejsce wypadek wskazany w art. 454 k.p.k. czy też konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu sądowego w całości.Autor skargi wywodzi, iż podstawą wydania wyroku o charakterze kasatoryjnym nie była żadna ze wskazanych w ww. przepisie przesłanek.
W szczególności nie była nią, wskazana przez sąd odwoławczy konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości. Nie można się jednak zgodzić z przedstawionym przez skarżącego stanowiskiem. Z treści uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wynika bowiem, że sąd ten wydając wyrok objęty skargą wprost wskazał na konieczność powtórzenia w całości postępowania dowodowego oraz należycie uzasadnił uchylenie zaskarżonego wyroku, wskazując na tak daleko posuniętą wadliwość postępowania dowodowego, która uniemożliwiała wydanie w sprawie wyroku uniewinniającego.
Stanowisko sądu odwoławczego było więc prawidłowe (por: postanowienie Sądy Najwyższego z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I KS 11/24 oraz uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 20 września 2018 r., sygn. I KZP 10/18). Świadczy to o przekonaniu sądu II instancji, że uniewinnienie było zdecydowanie przedwczesne, a z uwagi na uregulowania art. 454 k.p.k. nie było możliwe wydanie wyroku skazującego. W konsekwencji uznać należało, że nie doszło do obrazy powołanych w skardze przepisów, wobec czego - nie znajdując również podstaw do orzekania poza granicami skargi - Sąd Najwyższy orzekł o jej oddaleniu (art. 539e § 2 k.p.k.), obciążając kosztami postępowania skargowego oskarżonego. [PGW][ms]