Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 77/26 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on grounds that judge's appointment method does not constitute improper court composition.

Numero d'incarto III KO 77/26
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's request for a retrial on official grounds, rejecting the claim that the first-instance court was improperly composed. The defendant argued that a specific judge's appointment violated procedural norms, but the court held that mere appointment methods do not equate to improper composition under Article 439 § 1(2) of the Code of Criminal Procedure. The decision emphasizes that only quantitative imbalances or lack of jurisdictional competence constitute valid grounds for such a claim.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; The mere method of appointing a judge does not constitute improper court composition; only quantitative imbalances or lack of jurisdictional competence qualify.

Parole chiave

Generato dall'IA
improper court composition judicial appointment method retrial on official grounds judicial independence Code of Criminal Procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
nie mogą w ogóle prowadzić do wniosku, aby sąd z jej udziałem był nienażycie obsadzony, w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Art. 542 § 1 i 3 k.p.k.
akt II K 122/23 na podstawie art. 542 § 1 i 3 k.p.k. zarządził stwierdzić brak postaw do wznowienia postępowania z urzędu.
Art. 280 § 1 k.k.
skazanego z art. 280 § 1 k.k. i art.
Art. 278 § 1 k.k.
i art. 278 § 1 k.k. oraz art.
Art. 276 k.k.
oraz art. 276 k.k. i art.
Art. 275 § 1 k.k.
i art. 275 § 1 k.k. w zw.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k. w zw.
Art. 64 § 2 k.k.
z art. 64 § 2 k.k. sygnalizacji skazanego co do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 6 marca 2025 r., sygn.
art. 280 § 1 k.k
skazanego z art. 280 § 1 k.k.
art. 278 § 1 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała SN z 24 maja 1995 r., I KZP 15/95
wyrok SN z 24 sierpnia 2011 r., III KK 213/11
III KK 213/11

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KO 77/26 ZARZĄDZENIE Dnia 2 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie K. S. skazanego z art. 280 § 1 k.k. i art. 278 § 1 k.k. oraz art. 276 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. sygnalizacji skazanego co do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt II AKa 188/24 utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt II K 122/23 na podstawie art. 542 § 1 i 3 k.p.k. zarządził stwierdzić brak postaw do wznowienia postępowania z urzędu.

UZASADNIENIE

K. S. wskazanymi wyżej prawomocnymi wyrokami został skazany za czyn z art. 280 § 1 k.k. i art. 278 § 1 k.k. oraz art. 276 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo skazanego dotyczące wznowienia postępowania w jego sprawie, w którym zasygnalizował, iż jego zdaniem Sąd Okręgowy w Koszalinie rozpoznający sprawę w pierwszej instancji był nienależycie obsadzony, gdyż w jego składzie zasiadała sędzia X.Y. (nazywana przez wymienionego neo-sędzią).

Wbrew sugestii skazanego, nie zachodzą w niniejszej sprawie podstawy do wznowienia wskazanego wyżej postępowania z urzędu. Zauważyć bowiem należy, że kwestie stricte ustrojowe związane z procedurą nominacyjną sędzi X.Y. nie mogą w ogóle prowadzić do wniosku, aby sąd z jej udziałem był nienażycie obsadzony, w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. W świetle przepisów Konstytucji RP nie ma podstaw do twierdzenia, że orzekanie przez jakiegokolwiek sędziego powołanego na podstawie jej przepisów prowadzi eo ipso do uchybienia w postaci nienależytej obsady sądu, z powodu samego tylko faktu powołania na urząd w określonym trybie.

Tego rodzaju rozumowanie ma charakter logicznej antynomii i w realiach ustrojowo procesowych prowadzi ad absurdum. Tylko bowiem tak można ocenić twierdzenie, że wydanie orzeczenia przez określonego sędziego zawsze będzie dotknięte nieusuwalną wadą, dyskwalifikującą zarówno to orzeczenie, jak i wszystkie inne, w których wydaniu uczestniczył. Nienależyta obsada sądu, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., może być więc sensownie łączona jedynie z wadliwością ukształtowania składu w sensie ilościowym, względnie z ukształtowaniem składu przez sędziów, którzy nie mieli ustrojowych kompetencji do rozpoznawania określonych kategorii spraw.

Takie też było utrwalone przez lata orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym zakresie (zob. np. uchwałę SN z 24 maja 1995 r., I KZP 15/95, wyrok SN z 24 sierpnia 2011 r., III KK 213/11).Uwzględniając powyższe trzeba zatem stwierdzić, że skazany w złożonym wniosku, nie przedstawił jakichkolwiek realnych argumentów, mogących – poprzez pryzmat podstaw wznowienia postępowania – podważyć z urzędu wydane wobec niego prawomocne rozstrzygnięcia.W tym stanie rzeczy należało zarządzić jak wyżej. [J.J.][a.ł] ‎