Supreme Court rejects transfer of criminal case due to lack of grounds under Art. 37 K.P.K.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the initiative to transfer the criminal case to another court of equal jurisdiction. The territorial court failed to demonstrate sufficient grounds under Article 37 of the Code of Criminal Procedure, as the appeal only required a procedural review of the prosecutor's conduct rather than a substantive judgment on the judges' liability. The court emphasized that potential concerns about judicial impartiality should be addressed through the recusal procedure under Article 41 before considering a transfer.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 37 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k.: A transfer of a criminal case to another court of equal jurisdiction is not justified when the appeal concerns only the procedural correctness of the investigating authority's actions and does not require a substantive ruling on the personal liability of the judges, as doubts regarding impartiality must first be resolved via the recusal procedure.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KO 57/21 POSTANOWIENIE Dnia 11 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie dot. zażaleń T. L. i jego pełnomocnika oraz P. L. na postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w Z. z dnia 30 kwietnia 2021 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie PO I Ds. (…), po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 11 sierpnia 2021 r., inicjatywy przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w L. z siedzibą w Ś. z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II Kp (…), p o s t a n o w i ł na podstawie art. 37 k.p.k. odmówić przekazania sprawy.
UZASADNIENIE
Inicjatywa Sądu właściwego miejscowo nie zasługiwała na uwzględnienie.W sformułowanym przez Sąd właściwy terytorialnie postulacie nie wykazano dostatecznie, że zachodziły konkretne i rzeczywiste przesłanki do sięgnięcia po rozwiązanie przewidziane w art. 37 k.p.k. Na przeszkodzie wydaniu orzeczenia w oczekiwanym przez Sąd występujący kierunku stanęło kilka powodów. Po pierwsze – rozpoznawanie zażaleń nie będzie wiązało się z merytorycznym rozstrzyganiem w przedmiocie zarzutów podnoszonych w stosunku do konkretnych dwóch sędziów; chodzić tu będzie wyłącznie o kontrolę prawidłowości orzeczenia niesądowego organu procesowego prowadzącego postępowanie przygotowawcze jedynie w sferze przedmiotowej, tj. czy w ogóle opisane w zawiadomieniu zachowania można zakwalifikować jako czyny zabronione, a nie w płaszczyźnie podmiotowej, czyli rozstrzygania o odpowiedzialności karnej wskazanych osób.
Po drugie – wszelkie ewentualne obawy wywołania uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędziego należy w pierwszej kolejności rozwiązywać w trybie art. 41 § 1 k.p.k., bez potrzeby sięgania po właściwość delegacyjną; antycypowanie zachowań w tej mierze sędziów pełniących służbę w Sądzie właściwym wypada uznać za zdecydowanie przedwczesne. Po trzecie wreszcie – Sąd Rejonowy w L. z siedzibą w Ś. jest jednostką o dość licznej obsadzie sędziowskiej; w samym Wydziale Karnym orzeka kilkunastu sędziów. Wolno na koniec wyrazić nadzieję, że rzetelne zmierzenie się Sądu właściwego miejscowo z tego rodzaju sprawą nie tylko nie będzie szkodziło dobru wymiaru sprawiedliwości, ale wręcz przeciwnie – wzmocni autorytet sądów, ugruntowując w społeczeństwie przekonanie, że nie uchylają się one od prowadzenia spraw kłopotliwych, których załatwienie w taki czy inny sposób może stanowić pretekst do snucia krzywdzących poszczególnych sędziów opinii.Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej.