Supreme Court dismisses transfer request under Art. 37 K.P.K. due to lack of impartiality grounds and procedural immunity issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a case under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The Regional Court argued that the case involved a judge, potentially compromising impartiality, while the Supreme Court found no objective grounds for such a transfer. The court emphasized that the alleged misconduct was procedural and required prior disciplinary immunity proceedings before criminal liability could be pursued.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 37 k.p.k.; Art. 41 k.p.k.; Art. 80 ust. 2a ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych: The principle of local jurisdiction under Art. 37 k.p.k. is not violated merely because a case involves a judge from the local court, and criminal proceedings against a judge require prior disciplinary immunity clearance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KO 122/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński w sprawie z zażalenia Z. W. i M. M. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 stycznia 2018 r., wniosku Sądu Rejonowego w R. zamieszczonego w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt VIII Kp (...)w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIESąd Rejonowy w R., wskazanym postanowieniem, na podstawie art. 37 k.p.k., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy z zażalenia Z.
W. i M. M. na postanowienie Prokuratury Rejonowej w R. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i poświadczenia nieprawdy przez sędziego Ł. L. w toku postępowania sądowego w sprawie X K (...) Sądu Rejonowego w R.Wniosek Sądu został uzasadniony faktem, że czyny zabronione, których popełnienie zarzuca się sędziemu Ł. L. miały związek z wykonywanymi przez niego obowiązkami i czynnościami zawodowymi w ramach prowadzenia sprawy karnej, w której Z. I. był oskarżycielem prywatnym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Podjęta przez sąd – właściwy miejscowo do rozpoznania sprawy z zażalenia Z.
W. i M. M. – inicjatywa przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu po myśli art. 37 k.p.k., okazała się nieskuteczna, bowiem przedstawiona we wniosku argumentacja nie przemawia za odstąpieniem od zasady właściwości miejscowej sądu i skorzystaniem z instytucji właściwości z delegacji.Powołany na wstępie przepis pozwala na przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, w sytuacji, gdy wymaga tego „dobro wymiaru sprawiedliwości”, które może być zagrożone w przypadku występowania w danej sprawie okoliczności stwarzających uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego jej rozpoznania, lub wywierających ujemny wpływ na swobodę orzekania.W niniejszej sprawie próżno doszukiwać się wyżej opisanych przesłanek.
Jedynym argumentem powołanym przez Sąd – wnioskodawcę jest okoliczność, że zawiadomienie o przestępstwie złożone przez skarżących dotyczy sędziego Sądu Rejonowego w R., który jest sędzią orzekającym w X Wydziale Karnym tego Sądu.Tego rodzaju sytuacja, co należy podkreślić, nie powoduje jednak automatycznie utraty zdolności obiektywnego orzekania przez wszystkich sędziów sądu właściwego miejscowo, tym bardziej, że żaden z sędziów nie złożył wniosku o wyłączenie go od rozpoznania tej sprawy w trybie art. 41 k.p.k.
Biorąc natomiast pod uwagę status osoby, do której może odnosić się czyn I zaskarżonego postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej w R. o odmowie wszczęcia śledztwa, ani oskarżyciel, ani też Sąd zdają się nie zauważać, że aby pociągnąć sędziego (którym niewątpliwie jest Ł. L.) do odpowiedzialności karnej, w pierwszej kolejności powinna zostać wszczęta procedura uchylenia immunitetu sędziowskiego. Kwestie te szczegółowo regulują przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.
U. 2016, poz. 2062). Stosownie do treści art. 80 § 2a tej ustawy wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego będącego pełnomocnikiem. Przymus adwokacko-radcowski stanowi ochronę przed wnioskami pochopnymi czy składanymi przez strony procesu lub osoby niezrównoważone psychicznie w celu szykanowania (S. Dąbrowski, A. Łazarska, Komentarz do art. 80 Ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, Lex 2013).
Analiza akt sprawy wskazuje, że w sprawie niniejszej sąd dyscyplinarny nie wydał uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, a nawet nie podjęto inicjatywy, aby takie postępowanie zostało wszczęte. W konsekwencji niniejsze śledztwo w odniesieniu do czynu I-szego nie przekroczyło fazy in rem, a zatem bezpośrednio nie dotyczy sędziego, który orzekał w sprawie Sądu Rejonowego w R., sygn. akt X K (...)6 (k. (...) akt śledztwa (...)). Okoliczności te jasno zatem wskazują, że inicjatywę Sądu Rejonowego w R. uznać należy za co najmniej przedwczesną.Sąd Najwyższy przypomina także w tym miejscu, że przepis art. 37 k.p.k. winien być interpretowany zawężająco, albowiem nadużywanie instytucji właściwości delegacyjnej może wręcz wywołać skutek sprzeczny z ratio legis unormowania zawartego w tym przepisie, doprowadzając do naruszenia dobra wymiaru sprawiedliwości poprzez podważenie zaufania do bezstronności sędziów i sądów.Z tych względów postanowiono jak na wstępie. r.g.