Supreme Court dismisses transfer request due to lack of medical opinion confirming defendant's inability to attend trial.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the case to the defendant's home location based on his health condition. The court noted that while the defendant's health might justify a transfer, the Regional Court's conclusion was premature without further evidence. Specifically, the court found no documentation proving the defendant intends to attend the trial, as participation is a right not an obligation, and the existing medical opinion did not definitively rule out his ability to participate. Consequently, the court ordered the acquisition of a specialized forensic medical opinion to determine if the defendant's condition creates a permanent barrier to trial participation before any transfer can be considered.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 37 § 1 k.p.k.; Art. 374 § 1 k.p.k.; Art. 22 § 1 k.p.k.: A request to transfer proceedings to the defendant's domicile based on health grounds is inadmissible if there is no clear evidence of the defendant's intent to attend and no definitive expert opinion confirming that his condition permanently prevents participation in the trial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KO 119/26 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie E. E. oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. wniosku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie zawartego w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt II K 1552/25/S, o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 § 1 a contrario k.p.k. postanowił wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt II K 1552/25/S, Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie wystąpił z opartą o przepis art. 37 k.p.k. inicjatywą przekazania do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy E. E. oskarżonego o popełnienie czynu z art. 107 § 1 k.k.s. Uzasadniając wystąpienie sąd meriti wskazał, że oskarżony E. E. , liczący sobie obecnie 64 lata, przebywa aktualnie w Domu Pomocy Społecznej w B., tj. miejscowości znajdującej się w gminie C., pow. T., woj. […], oddalonej od Krakowa o ok. 450 km, dla której właściwym miejscowo pozostaje Sąd Rejonowy w Toruniu, i - jak wynika to z materiałów sprawy (vide w szczególności protokół przesłuchania podejrzanego k. 297v./tom II, dane uzyskane podczas badania sądowo-psychiatiycznego oskarżonego k. 323/tom II oraz pismo Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w B. k. 383/tom II) - jest osobą niepełnosprawną, tj. nie chodzi i nie jest w stanie samodzielnie się poruszać, przewlekle leczy się na serce, nadciśnienie, jest po dwóch zawałach serca i rozległym udarze mózgu (wylewie), w wyniku którego doszło do porażenia lewej strony ciała, sprawna pozostaje prawa ręka.
Jak to dalej wskazano w uzasadnieniu postanowienia, oskarżony wymaga stałej pomocy osób trzecich, a jego stan zdrowia - jak końcowo nadmieniono w piśmie Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w B. - powoduje niezdolność do stawiennictwa na rozprawie przed sądem z siedzibą w Krakowie.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Inicjatywa Sądy Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie nie mogła zostać uwzględniona.Zgodzić należy się wprawdzie z sądem właściwym miejscowo, że pojęcie „dobro wymiaru sprawiedliwości”, o którym mowa w powołanym przepisie art. 37 § 1 k.p.k., może mieć związek ze stanem zdrowia oskarżonego (podejrzanego) i jeżeli kondycja zdrowotna oskarżonego znacznie utrudnia jego obecność na rozprawie w tym sądzie, ze względu na narażanie jego zdrowia i życia na poważne niebezpieczeństwo, to wówczas właśnie tak rozumiane dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawę przekazać do sądu miejsca zamieszkania oskarżonego.Rzecz wszelako w tym, że zawarta w wystąpieniu Sądu Rejonowego konkluzja, iż wyłącznie sąd obejmujący swoją właściwością miejsce pobytu E. E. (Dom Pomocy Społecznej w B. ) może – z uwagi na stan zdrowia oskarżonego – przeprowadzić w tej sprawie postępowanie, jest co najmniej przedwczesna.Po pierwsze, w aktach sprawy brak jakiegokolwiek dokumentu, który świadczyłby o tym, że oskarżony zamierza brać osobiście udział w rozprawie, który to udział jest przecież jego prawem, nie zaś obowiązkiem (art. 374 § 1 k.p.k.), a ani przewodniczący ani też sąd jego obecności nie uznali do chwili obecnej za obowiązkową.Po drugie, z opinii sądowo – psychiatrycznej wynika wprawdzie, że ówczesny podejrzany może brać udział w czynnościach procesowych i prowadzić swoją obronę w sposób samodzielny oraz rozsądny (k.324), zarówno jednak ta opinia, jak i pismo Dyrektora Domu Opieki Społecznej w B. (k. 383), nie określa w sposób jednoznaczny czy udział wymienionego w postępowaniu, z uwagi na jego schorzenia somatyczne, w ogóle wchodzi w grę.
Dla uzyskania takich danych konieczne jest zasięgnięcie opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej (ewentualnie przy uwzględnieniu stanowiska biegłych innych dziedzin, właściwych dla schorzeń zdiagnozowanych dotychczas u E. E. ), z której będzie wynikało czy udział oskarżonego w postępowaniu karnym jest możliwy, czy też nie występuje związana z jego stanem zdrowia długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie tego postępowania. Nie może przecież budzić wątpliwości, że stwierdzenie okoliczności o jakich mowa w art. 22 § 1 k.p.k., czyni nieracjonalnym przekazywanie sprawy do jakiegokolwiek sądu, skoro postępowanie w danej sprawie, z podanych wyżej powodów, nie może się toczyć i powinno zostać zawieszone.Z tych względów, przed ewentualnym wystąpieniem przez sąd właściwy miejscowo z inicjatywą uregulowaną w art. 37 § 1 k.p.k., konieczne jest uzyskanie nie budzącej wątpliwości opinii specjalistycznej, której nie może zastąpić pismo kierującego placówką opieki społecznej będącej miejscem obecnego pobytu oskarżonego.Z przytoczonych powodów postanowiono jak na wstępie. [J.J.][a.ł]