Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 119/12 Generato dall'IA

Supreme Court denied transfer of criminal case due to lack of realistic chance of speedy trial in other court.

Numero d'incarto III KO 119/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the prosecution's request to transfer the criminal case to a different court. Although the defendant suffered from severe health issues preventing trial participation, the court found no realistic prospect of concluding the proceedings quickly in the alternative venue. Consequently, the case remained with the originally competent court to ensure timely judgment for the co-defendant.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; Art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.: Transfer of criminal proceedings to another court is permissible only when there is a real, not theoretical, chance of concluding the case without undue delay; mere health grounds do not automatically justify transfer if the alternative court faces significant backlogs.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal proceedings transfer defendant health condition speedy trial guarantee court jurisdiction procedural economy

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 k.p.k.
Art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.
oskarżonych z art. 286 § 1 kk i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 7 lutego 2013 r.,‎inicjatywy przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.,‎wyrażonej w postanowieniu Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 13 grudnia 2012 r., postanowił: odmówić przekazania sprawy.
art. 37 k.p.k
art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k
oskarżonych z art. 286 § 1 kk i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 7 lutego 2013 r.,‎inicjatywy przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.,‎wyrażonej w postanowieniu Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 13 grudnia 2012 r., postanowił: odmówić przekazania sprawy.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 119/12 POSTANOWIENIE Dnia 7 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Dariusz Świecki w sprawie Z. W. i H. T. oskarżonych z art. 286 § 1 kk i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 7 lutego 2013 r.,‎inicjatywy przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.,‎wyrażonej w postanowieniu Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 13 grudnia 2012 r., postanowił: odmówić przekazania sprawy. UZASADNIENIEInicjatywa sądu właściwego nie zasługiwała na uwzględnienie.Sam fakt poważnego stanu zdrowia osoby oskarżonej, który trwale uniemożliwia jej uczestniczenie w postępowaniu przed sądem właściwym, a daje ową możność przed innym sądem równorzędnym, nie prowadzi w sposób automatyczny do odstąpienia od reguły określającej właściwość sądu.

Sięgnięcie po rozwiązanie przewidziane w art. 37 k.p.k., który z oczywistych powodów powinien być interpretowany ścieśniająco, jest dopuszczalne ze względu na stan zdrowia oskarżonego, a wręcz pożądane, tylko wtedy, gdy istnieje nie teoretyczna, ale realna szansa zakończenia sprawy przed innym sądem równorzędnym. Jeśli takiej szansy brak, a nawet samo rozpoczęcie i przeprowadzenie postępowania karnego jawi się jako mało prawdopodobne, to wyjęcie sprawy spod rozpoznania sądu terytorialnie właściwego z uwagi na „dobro wymiaru sprawiedliwości” nie powinno mieć miejsca.W konkretnej sprawie, gdy powszechnie znane są wyjątkowo duże obciążenie sądów warszawskich, w tym Sądu Okręgowego w W., i istniejące w nich znaczne zaległości w rozpoznawaniu spraw (w zasadniczej mierze spowodowane przyczynami obiektywnymi) oraz gdy stan zdrowia już 76- letniego Z.

W. jest bardzo poważny (biegły wskazał, że rozprawy z udziałem oskarżonego nie powinny trwać dłużej niż 3 godziny, w trakcie których winien przyjmować zalecone leki – k. 5056), to perspektywa zakończenia sprawy bez zbędnej zwłoki lub w ogóle wydaje się być czysto iluzoryczna. Można wręcz powiedzieć, że rozpoczęcie rozprawy, niezależnie zresztą przed jakim sądem, w której miałby uczestniczyć Z. W., rysuje się jako zdarzenie nader niepewne, aby nie powiedzieć, że w znaczącym stopniu mało prawdopodobne.Uwzględnienie w takich warunkach postulatu sądu właściwego byłoby zatem postąpieniem niecelowym i nie prowadzącym do skutku oczekiwanego przez ten sąd.

Co więcej, przeniesienie sprawy do sądu w W. mogłoby doprowadzić do tego, że i H. T., co do której nie stwierdzono przeciwwskazań do odbycia podróży do O. i uczestniczenia w rozprawie przed tamtejszym sądem (k. 5061), nie doczekałaby się osądzenia w rozsądnym terminie, o którym mowa w art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.Dlatego Sąd Najwyższy pozostawił sprawę oskarżonych w kompetencji Sądu Okręgowego w O., który właściwie korzystając z pozostających w jego dyspozycji instrumentów prawnych, będzie mógł przynajmniej sprawę H. T. zakończyć bez nieuzasadnionej zwłoki.