Supreme Court dismisses request to transfer case due to lack of impartiality concerns under Polish Criminal Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected a request to transfer a criminal appeal case to another court on grounds of judicial impartiality. The appellant argued that judges handling the case had conflicts of interest due to prior rulings and personal contacts, while the court held that such concerns must first be addressed through a recusal request under Article 41 of the Criminal Procedure Code. The court emphasized that Article 37, which allows for extraordinary transfers to protect the administration of justice, must be interpreted restrictively and cannot be used merely to bypass potential recusal procedures.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 37 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k.; Art. 42 § 3 k.p.k. The Supreme Court ruled that a request to transfer a case to another court under Article 37 of the Criminal Procedure Code cannot be granted solely based on general doubts about a judge's impartiality arising from other proceedings; the proper remedy is a recusal request under Article 41, and the transfer provision must be applied restrictively.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KO 114/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie z zażalenia J.P. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt PR 1 Ds (…)o odmowie wszczęcia śledztwa po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 28 października 2019 r. wniosku Sądu Rejonowego w G. z dnia 9 października 2019 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 9 października 2019 r.
Sąd Rejonowy w G. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania – na podstawie art. 37 k.p.k. – sprawy z zażalenia J.P. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt PR 1 Ds. (…) o odmowie wszczęcia śledztwa do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.W uzasadnieniu wniosku wskazał, że sprawa dotyczy niedopełnienia obowiązków służbowych i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych – sędziów Sądu Rejonowego w G., a mianowicie „dwóch sędziów, którzy dotychczas orzekali, a także jednego sędziego, który aktualnie orzeka w tutejszym sądzie i dodatkowo pełni funkcję wiceprezesa”, w toku rozpoznania spraw sądowych, w których skarżąca była stroną oraz „innych pracowników” tego Sądu, znanych zawodowo i prywatnie referentowi sprawy.
Podniósł, że powyższe okoliczności mogą tworzyć przekonanie o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.W sprawie nie występują okoliczności uzasadniające przekazanie jej do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd występujący z wnioskiem nie wykazał bowiem, że nie jest w stanie prawidłowo – bez szkody dla dobra wymiaru sprawiedliwości – rozpoznać złożonego środka odwoławczego.
Obawy co do braku bezstronności nie sposób upatrywać ani w charakterze zarzutów stawianym osobom, których dotyczyło zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., ani też w fakcie utrzymywania przez sędziego referenta z niektórymi z nich kontaktów służbowych. Gdyby jednak sędzia, któremu przydzielono sprawę, w dalszym ciągu uważał, że zachodzą w odbiorze zewnętrznym wątpliwości co do jego bezstronności, powinien złożyć wniosek o wyłączenie w trybie art. 41 § 1 k.p.k., a jeśli za taki wniosek uznać jego oświadczenie z dnia 30 września 2019 r., obowiązkiem sądu właściwego będzie jego rozpoznanie (art. 42 § 3 k.p.k.).
Nie można bowiem zaakceptować takiej praktyki, że od razu po złożeniu oświadczenia występuje się z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k. Najpierw należy bowiem, co oczywiste, rozpoznać wniosek o wyłączenie sędziego.Powtórzyć ponadto należy, że przepis art. 37 k.p.k. jako wyjątkowy musi być wykładany restryktywnie. Przewidziana w nim zmiana właściwości miejscowej jest bowiem instytucją o charakterze nadzwyczajnym i nie podlega wykładni rozszerzającej. Dotyczy to zwłaszcza podstawowej przesłanki jej stosowania, a więc pojęcia dobro wymiaru sprawiedliwości, które determinuje przeniesienie sprawy, gdy cały sąd jest niewłaściwy do orzekania w myśl zasady nemo iudex re sua, a także wtedy, gdy zachodzą obawy o bezstronność sądu właściwego.
Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, tej ostatniej „nie można upatrywać każdorazowo w podniesieniu wobec sędziego prowadzącego inne postępowania przez stronę niezadowoloną z ich przebiegu lub treści kończącego orzeczenia – zarzutu niedopełnienia obowiązków lub przekroczenia uprawnień i skierowania go do organów ścigania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r., IV KO 22/18, LEX nr 2499831).Mając powyższe na uwadze, uznając, że dobro wymiaru sprawiedliwości nie przemawia za skorzystaniem w rozważanej sprawie z instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.as