Supreme Court dismisses retrial request citing res judicata and distinct crime periods.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the defendant's request for a retrial, ruling that no grounds existed under Article 439 of the Code of Criminal Procedure. The defendant argued that a prior judgment barred proceedings for later-discovered acts, claiming they were part of a continuous offense. The court rejected this by establishing that the two criminal acts occurred in separate time periods, meaning the earlier judgment did not cover the later conduct.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 12 k.k. The principle of res judicata does not preclude new criminal proceedings when the newly discovered acts constitute a distinct offense committed in a different time period, rather than being elements of a continuous crime.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KO 108/12 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)SSN Dorota RysińskaSSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca) w sprawie G. K. skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 kwietnia 2013 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt […] utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt […], p o s t a n o w i ł:
1. wniosek skazanego pozostawić bez rozpoznania, 2. stwierdzić brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. UZASADNIENIESkazany G. K. złożył w dniu 23 października 2012 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2011 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 13 października 2010 r., którym został skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny po 10 złotych każda za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na uczestniczeniu w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych.
Jako podstawę wniosku wskazał uchybienie przewidziane w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., polegające na prowadzeniu w tej sprawie postępowania karnego, pomimo tego, że wcześniej o ten sam czyn toczyło się postępowanie karne przed Sądem Okręgowym w O., sygn. akt II K […]. Wydanym w tej sprawie wyrokiem, zmienionym następnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 24 stycznia 2008 r., został skazany również za przestępstwo art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Skoro w sprawie sygn. akt II K …/03 skazano go za przestępstwo popełnione w okresie od czerwca do sierpnia 2000 r., zaś w sprawie II K …/10 za przestępstwo popełnione w okresie od 15 stycznia 2001 r do 13 lutego 2002 r., a oba „były kwalifikowane jako jedno przestępstwo w rozumieniu art. 12 k.k.”, to zgodnie z „definicją art. 12 k.k. i uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2011 r., I KZP 29/01”, doszło, zdaniem skazanego, do zaistnienia przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej.Prokurator Prokuratury Generalnej w odpowiedzi na wniosek skazanego wniósł o potraktowanie go jako informacji o istnieniu podstawy do wznowienia postępowania z urzędu (art.9 § 2 k.p.k.) oraz stwierdzenie, że brak jest podstaw do wznowienia z urzędu postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2011 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wznowienie postępowania w razie ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., zgodnie z art. 542 § 3 k.p.k., może nastąpić tylko z urzędu, a nie na wniosek stron (por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., I KZP 5/05, OSNKW 2005, z. 6, poz. 48).
Skoro skazany wskazał jedynie na uchybienie stanowiące bezwzględny powód odwoławczy, określony w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., jego pismo nie mogło być potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania. W związku z tym konieczne było pozostawienie go bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z treścią art. 118 k.p.k. złożony wniosek należało potraktować jako informację o wystąpieniu w sprawie podstawy do wznowienia postępowania z urzędu (art. 9 § 2 k.p.k.).Oceniając podniesiony przez skazanego problem wskazujący na istnienie ujemnej przesłanki procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, stwierdzić należy, że taka przeszkoda procesowa w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2011 r., z pewnością nie zaistniała.
Dobitnie przekonuje o tym porównanie okresów popełnienia przestępstw przypisanych skazanemu w dwóch przywołanych powyżej wyrokach. Mianowicie, wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt II K …/03, zmienionym przez Sąd Apelacyjny (wyrok z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt II AKa …/07) G.K. został skazany za przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na uczestniczeniu w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych w okresie od czerwca 2000 r. do sierpnia 2000 r.
Natomiast w sprawie sygn. akt II K …/10, wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia 13 października 2010 r., utrzymanym w mocy przez Sąd Apelacyjny (II AKa …/11) został skazany za przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na uczestniczeniu w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w okresie od 15 stycznia 2001 r. do 13 lutego 2002 r. To drugie skazanie dotyczyło niewątpliwie innego - popełnionego w późniejszym okresie - przestępstwa a nie później ujawnionego zachowania, będącego elementem przestępstwa, za które został on skazany przez Sąd Okręgowy w O. w sprawie II K …/03.
W związku z tym nie ma żadnego znaczenia powołanie w kwalifikacji prawnej obu przypisanych skazanemu przestępstw art. 12 k.k., ani też upływ czasu od sierpnia 2000 r. do 15 stycznia 2001 r. w aspekcie możliwości potraktowania ich jako popełnionych w krótkich odstępach czasu. Odmienne w tym względzie twierdzenia skazanego oparte są na oczywiście błędnej interpretacji uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 (OSNKW 2002, z. 1 – 2, poz. 2). W tej uchwale Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że podstawą odpowiedzialności za czyn ciągły są wszystkie objęte znamieniem ciągłości zachowania, a granice wyznacza początek pierwszego i zakończenie ostatniego z zachowań.
Czasem popełnienia czynu ciągłego jest więc okres od pierwszego zachowania składającego się na ten czyn do zakończenia ostatniego z nich. W realiach tej sprawy oznacza to, że prawomocne skazanie przez Sąd Okręgowy w O. (II K …/03) stałoby na przeszkodzie, ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami przypisanego wówczas czynu ciągłego, podjęte przez skazanego wyłącznie w okresie od czerwca 2000r. do sierpnia 2000 r.W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że w sprawie niniejszej nie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
Takie zachodzą bowiem tylko wtedy, gdy wymienione w tym przepisie uchybienia zaistniały w rzeczywistości a nie tylko pozornie. Dlatego brak jest podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.Kierując się powyższym Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.