Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 100/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed transfer request under Art. 37 CPC as it cannot override Art. 36 CPC findings.

Numero d'incarto III KO 100/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Regional Court's request to transfer the case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The Regional Court argued that transferring the case was necessary to ensure the defendants' right to defense due to their distant residences and lack of income. The Supreme Court rejected this, ruling that Article 37 cannot be used to verify or overturn decisions made under Article 36 regarding procedural economy.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 36 k.p.k.; Art. 37 k.p.k. The institution of transfer under Article 37 of the Code of Criminal Procedure cannot be utilized to verify or overturn decisions made pursuant to Article 36 regarding procedural economy.

Parole chiave

Generato dall'IA
Code of Criminal Procedure transfer of proceedings procedural economy right to defense Supreme Court ruling judicial transfer procedural verification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 36 k.p.k.
na podstawie art. 36 k.p.k., a więc z uwagi na ekonomikę procesową.
art. 37 k.p.k.
VIII K […]), na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przekazania sprawy.
art. 158 § 1 k.k
F., oskarżonych o czyn z art. 158 § 1 k.k., wystąpienia Sądu Rejonowego w I.
art. 37 k.p.k
VIII K […]), na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 36 k.p.k
na podstawie art. 36 k.p.k., a więc z uwagi na ekonomikę procesową.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 100/13 POSTANOWIENIE Dnia 6 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)‎SSN Roman Sądej (sprawozdawca)‎SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu – bez udziału stron – w dniu 6 lutego 2014r., po rozpoznaniu w sprawie P. T. oraz S. F., oskarżonych o czyn z art. 158 § 1 k.k., wystąpienia Sądu Rejonowego w I. VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w M. postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości (sygn.

VIII K […]), na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przekazania sprawy. UZASADNIENIEInicjatywa Sądu Rejonowego na uwzględnienie nie zasługiwała. Sąd ten w listopadzie 2013r. wystąpił z wnioskiem do Sądu Okręgowego w B. o przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w A. na podstawie art. 36 k.p.k., a więc z uwagi na ekonomikę procesową. Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013r., IV Ko […], wniosku nie uwzględnił, w uzasadnieniu swego orzeczenia wykazując, że przesłanki przewidziane w art. 36 k.p.k. w sprawie nie wystąpiły.

Wówczas to Sąd Rejonowy uznał, że dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w A.. Dobra tego występujący Sąd upatrywał w konieczności zagwarantowania obu oskarżonym, mieszkającym w dalekiej odległości od Sądu właściwego, „skutecznego prawa do obrony”, w tym udziału w rozprawie, który byłby bardzo utrudniony właśnie z uwagi na miejsce ich zamieszkania i brak dochodów.Argumentacja Sądu Rejonowego była całkowicie chybiona. Podkreślić należy, że instytucja przewidziana w art. 37 k.p.k. w żadnym razie nie może być wykorzystywana do weryfikacji orzeczeń zapadających w trybie art. 36 k.p.k.

Wielokrotnie i kategorycznie wypowiadał się w tym zakresie Sąd Najwyższy, żeby wskazać choćby na postanowienie z dnia 8 sierpnia 2013r., III KO 55/13, Lex nr 1350314, wraz z powołanymi w nim judykatami. Tymczasem de facto cała argumentacja Sądu występującego ograniczała się do kwestii związanych z odległym miejscem zamieszkania oskarżonych oraz innych uczestników postępowania od siedziby Sądu właściwego, przy czym dodać trzeba, że po wpłynięciu aktu oskarżenia, Sąd nie podjął żadnych czynności urealniających wyrażane obawy.

W tym stanie sprawy trzeba stwierdzić, że Sąd Rejonowy nie przywołał żadnych okoliczności, które rzeczywiście wskazywałyby na zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości w przypadku rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy. W konsekwencji, wobec oczywistego braku przesłanek przewidzianych w art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.aw