Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 96/01 Generato dall'IA

Supreme Court quashes theft conviction due to lack of intent to permanently deprive property.

Numero d'incarto III KKN 96/01
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's conviction for theft against K.H., finding the appeal by the Public Prosecutor General obviously admissible. The lower court had convicted K.H. of stealing a bag and documents from I.N., but the Supreme Court noted the lack of written reasoning and the absence of evidence proving K.H. intended to permanently deprive the victim of the property. The court determined that K.H.'s actions, including voluntarily returning the bag to the police, demonstrated a lack of criminal intent required for theft.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 284 § 1 kk; Art. 275 § 1 kk; Art. 276 kk: The court quashed a theft conviction where the lower court failed to establish the specific intent to permanently deprive the owner of property, as the defendant's actions indicated a temporary taking rather than theft.

Parole chiave

Generato dall'IA
theft conviction quashed lack of intent to deprive voluntary return of property insufficient reasoning in verdict criminal intent requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 284 § 1 kk
skazanej z art. 284 § 1 kk, art.
Art. 275 § 1 kk
284 § 1 kk, art. 275 § 1 kk i art.
Art. 276 kk
275 § 1 kk i art. 276 kk w zw.
Art. 11 § 2 kk
skazanej z art. 284 § 1 kk, art. 275 § 1 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk
Art. 410 kpk
Art. 535 § 3 kpk
uznając kasację za oczywiście zasadną w trybie art. 535 § 3 kpk uchyla

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KKN 96/01

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 września 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

Sędziowie:

Henryk Gradzik

SN Przemysław Kalinowski

Zygmunt Stefaniak (spr.)

po rozpoznaniu w dniu 7 września 2001 r.

sprawy K. H.

skazanej z art. 284 § 1 kk, art. 275 § 1 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

z powodu kasacji, na korzyść wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego w Z.

z dnia 30 października 2000 r., sygn. II K (...)

uznając kasację za oczywiście zasadną w trybie art. 535 § 3 kpk uchyla

zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Z. do

ponownego rozpoznania

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 30 października 2000 r., sygn.

akt II K (...) K. H. została uznana za winną tego, że „w dniu 6 kwietnia 2000 r.

w B. dokonała przywłaszczenia torebki I. N. wraz z portfelem, kalkulatorem,

portmonetką z pieniędzmi w kwocie 120 zł o łącznej wartości 320 zł oraz

dokumentów z dowodem osobistym, paszportem, legitymacją studencką i

świadczeń zdrowotnych na szkodę I. N. oraz prawa jazdy jej nieżyjącego ojca S.

D. tj. przestępstwa z art. 284 § 1 kk, art. 275 § 1 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11

§ 2 kk i za to skazana została na karę 1 roku pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby lat 3 (trzech),

grzywnę w wysokości 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych przy przyjęciu

wartości jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych oraz 200 (dwieście)

złotych tytułem naprawienia szkody. Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej

instancji i nie sporządzono jego uzasadnienia.

Od orzeczenia tego kasację na korzyść złożył Prokurator Generalny

zarzucając, rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa

materialnego a polegające na błędnym przyjęciu, że zachowanie oskarżonej

wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 284 § 1, art. 275 § 1 i art. 276 kk i

dlatego też, wniósł o uchylenie tego zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi Rejonowemu w Z. do ponownego rozpoznania.

W związku z powyższym Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna.

Brak pisemnego uzasadnienia utrudnia, lecz nie uniemożliwia dokonania

kontroli rozumowania Sądu, w aspekcie wymogów określonych przepisem art.

410 kpk – tj.: że „podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt

okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej”. Tymczasem z tych

ujawnionych okoliczności w najmniejszym stopniu nie wynika, by po stronie K.

H. zaistniał zamiar przywłaszczenia mienia I. N. Wręcz przeciwnie, szereg

okoliczności wskazuje na ewidentny brak takiego zamiaru, a to, że oskarżona

niezwłocznie powiadomiła właścicielkę i to, za pośrednictwem osoby trzeciej,

iż jest w posiadaniu jej torebki (którą ta przez roztargnienie zostawiła w

autobusie) i że rzecz tę, może odebrać w jej domu o godz. 20 oo, a ponadto, gdy

nie doszło do odbioru torebki, oskarżona sama dobrowolnie odniosła ją na

posterunek policji.

Z okoliczności tych, jak również z innych dowodów ujawnionych na rozprawie

nie wynika także zamiar oskarżonej przywłaszczenia znajdujących się w torebce

dokumentów, a tym bardziej, ich niszczenia, uszkodzenia, ukrycia, usunięcia ,

uczynienia bezużytecznymi.

W świetle powyższego, rację ma skarżący, że w istniejącym stanie brak

jest dostatecznego uzasadnienia dla przyjętej przez Sąd Rejonowy w Z.

kwalifikacji prawnej czynu oskarżonej z art. 284 § 1, z art. 275 § 1 oraz z art.

276 kk.

Dlatego też nie przesądzając żadnego ostatecznego merytorycznego

rozstrzygnięcia,

koniecznym

jest

wyjaśnienie

–

strony

podmiotowej

przypisanego oskarżonej czynu. Z tych względów należało orzec jak wyżej.