Supreme Court acquits defendant for spreading negative views on known Soviet troop presence, ruling it not a crime.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's conviction of F. S. for spreading false information regarding Soviet troop deployment. The defendant argued that his negative opinion on a well-known fact did not constitute a crime under Article 22 of the 1946 Decree. The court held that since the troop presence was a matter of public knowledge, the defendant's expression of a negative opinion could not be deemed false information or harmful to state interests, thus acquitting him.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 22 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r.; Art. 22 mkk; Art. 537 § 2 kpk; Art. 632 pkt 2 kpk: Expressing a negative opinion on a fact of public knowledge, such as the stationing of foreign troops, does not constitute the crime of spreading false information if no actual harm to state interests is proven.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KKN 742/98
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 listopada 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN – Andrzej Deptuła
Sędziowie:
SN – Przemysław Kalinowski
SN – Antoni Kapłon (spraw.)
Protokolant – Teresa Jarosławska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Józefa Gemry
po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2000 r.
sprawy F. S.
oskarżonego z art. 22 mkk
z powodu kasacji, wniesionej na korzyść przez Prokuratora Generalnego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.
z dnia 23 marca 1963 r., (sygn. – brak)
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Powiatowego w Z.
z dnia 14 czerwca 1962 r., sygn. Kp […]
1. uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu
Powiatowego w Z. i uniewinnia F. S. od popełnienia zarzucanego
mu czynu;
2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
F. S. wyrokiem Sądu Powiatowego w Z. z dnia 14 czerwca 1962 r.
sygn. Kp […], uznany został za winnego tego, że we wrześniu 1961 r. w Z. pow.
z., rozpowszechniał fałszywe wiadomości związane ze stacjonowaniem wojsk
radzieckich w Polsce i za to na mocy art. 22 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o
przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa
skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia.
Sąd Wojewódzki w K. wyrokiem z dnia 23 marca 1963 r. (brak ustalenia
sygnatury akt) powołany wyżej wyrok utrzymał w mocy.
Od tego z kolei wyroku kasację wniósł Prokurator Generalny, zarzucając
rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego a
mianowicie art. 22 mkk, na skutek przyjęcia, że zachowanie oskarżonego
wypełniło znamiona tego przepisu, chociaż w istocie nie nosiło ono cech
przestępstwa.
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie wyżej wskazanych
wyroków i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest zasadna.
Autor kasacji trafnie wywiódł, iż oba wyroki zapadły z rażącą obrazą
prawa materialnego, a mianowicie art. 22 mkk, a to z kolei miało zasadniczy
wpływ na treść wyroku.
Na wstępie zauważyć należy, iż akta główne sądów orzekających w
niniejszej sprawie nie zachowały się, a zatem podstawą zarówno do
wywiedzenia skargi kasacyjnej jak i rozważań Sądu Najwyższego są akta
odtworzone częściowo postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia
25 września 1998 r., sygn. […], przy czym także opis przypisanego
oskarżonemu czynu został odtworzony.
Na tej podstawie można zasadnie przyjąć, iż czyn zarzucany oskarżonemu
stanowił jego wypowiedź na temat stacjonowania wojsk radzieckich na terenie
Polski, przy ujemnej z jego strony ocenie tego faktu.
Przyjęcie w obu orzeczeniach, iż tego rodzaju zachowanie jest
spełnieniem znamion czynu określonego w art. 22 mkk było oczywiście błędne.
Stacjonowanie wojsk radzieckich w Polsce było faktem powszechnie
znanym, a oskarżony był w pełni uprawniony do własnej oceny, w tym także
ujemnej, tego faktu.
Przedstawiona wypowiedź oskarżonego nie stanowiła zatem, co do
samego faktu stacjonowania tychże wojsk, wiadomości fałszywych. Jeśli się
nadto zważy, że brak jest w ustaleniach obu sądów jakiejkolwiek przesłanki,
która wskazywałaby na możliwość wyrządzenia istotnej szkody interesom
Państwa Polskiego przez wskazaną wyżej wypowiedź, to powyższa ocena
prowadzi do przekonania, że czyn zarzucony oskarżonemu nie wyczerpywał
ustawowych znamion czynu penalizowanego w art. 22 mkk.
Konsekwencją
wyżej
wskazanego
rażącego
naruszenia
prawa
materialnego jest konieczność uchylenia obu zaskarżonych kasacją orzeczeń. a
skoro nie ulega wątpliwości, iż skazanie było oczywiście niesłuszne, to zgodnie
z treścią art. 537 § 2 kpk – in fine – należało orzec reformatoryjnie, a zatem
oskarżonego F. S. uniewinnić.
Orzeczenie o kosztach procesu znajduje oparcie w art. 632 pkt 2 kpk.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
Przewodniczący: SSN (Andrzej Deptuła)
Sędziowie: SN (Przemysław Kalinowski)
SN (Antoni Kapłon)
aw
f/es