Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 636/98 Generato dall'IA

Supreme Court quashes 1951 conviction for secret society membership, ruling religious practice was not a crime.

Numero d'incarto III KKN 636/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed a 1951 verdict that convicted two defendants for participating in a secret religious society. The prosecution argued that the group's secrecy violated the law, but the court found the defendants' activities were primarily religious worship. The court ruled that the state knew the group's structure and purpose from its prior legal existence, making the penalty for religious practice unjustified.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 36 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa Polskiego; participation in a religious society does not constitute a crime under Art. 36 if the organization's structure and purpose were known to authorities during its prior legal existence.

Parole chiave

Generato dall'IA
secret society membership religious practice criminalization state knowledge of organization decretal crime 1946 acquittal on appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 36 of the Decree of June 13, 1946 on particularly dangerous crimes during the reconstruction of the Polish State
oskarżonych z art. 36 mkk
Art. 58 of the Criminal Code
oraz art. 58 kk skazał: L.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KKN 636/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 listopada 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Andrzej Deptuła

Sędziowie:

SN – Przemysław Kalinowski (spr.)

SN – Antoni Kapłon

Protokolant – Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Józefa Gemry

po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2000 r.

sprawy J. G. i L. S.

oskarżonych z art. 36 mkk

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B.

z dnia 29 listopada 1951 r., sygn. IV K […]

1. uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia J. G. i L. S. od popełnienia

zarzuconego im czynu;

2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Wojewódzki w B. wyrokiem z dnia 29 listopada 1951 r.

(sygn. IV K […]) oskarżonych: J. G. i L. S. uznał za winnych tego, że na terenie

Polski brali udział w związku pn. […], którego istnienie, ustrój i cel miały

pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej, rozwijając w ramach tego

związku działalność konspiracyjno – organizacyjną i uświadamiającą – G.

w okresie od kwietnia 1951 r. do 12 sierpnia 1951 r. początkowo na terenie G.,

a następnie na terenie województwa […], a S. w okresie od jesieni 1950 r.

do 17 sierpnia 1951 r. na terenie województwa […], […] i […] i za ten czyn

na mocy art. 36 dekretu z 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie

niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 30,

poz. 192) oraz art. 58 kk skazał: L. S. na jeden rok i 6 miesięcy więzienia,

a J. G. na jeden rok i trzy miesiące więzienia z zaliczeniem na poczet tych kar

okresu tymczasowego aresztowania.

Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w

dniu 6 grudnia 1951 r. (k. 170) bez postępowania odwoławczego.

Obecnie kasację na korzyść obu oskarżonych wniósł Prokurator

Generalny, który zarzucił rażącą i mającą wpływ na treść wyroku obrazę art. 36

dekretu

z dnia 13

czerwca

1946

r.

o

przestępstwach

szczególnie

niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 192) na

skutek bezzasadnego przyjęcia, że przynależność do związku wyznaniowego

„[…]” stanowiła branie udziału w związku, którego istnienie, ustrój albo cel

miały pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej.

W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Z ustaleń Sądu Wojewódzkiego opartych głównie na wyjaśnieniach

oskarżonych wynika, że zarówno J. G. jak i L. S. od dawna byli członkami

związku wyznaniowego „[…]”. Jeszcze przed delegalizacją związku pełnili

w nim funkcje organizacyjne. Działalności tej nie zaniechali po delegalizacji

związku, która nastąpiła decyzją Urzędu do Spraw Wyznań z dnia 2 lipca

1950 r. Działalność ta polegała na organizowaniu zebrań wyznawców,

omawianiu na nich przygotowanych tematów i kolportowaniu wśród zebranych

czasopisma „S.”.

To zachowanie oskarżonych, mimo, iż zawierało elementy związku w

potocznym tego słowa znaczeniu, sprowadzało się głównie do wykonywania

praktyk religijnych, polegających na pogłębianiu znajomości Pisma Świętego i

zapoznawaniu się z literaturą biblijną.

Podkreślić

należy,

że

wprawdzie

delegalizacja

stowarzyszenia

spowodowała zmianę jego form działania, a zwłaszcza doprowadziła do tajnego

sposobu komunikowania się jego wyznawców, lecz ta okoliczność sama w sobie

nie decydowała o wyczerpaniu znamion przestępstwa określonego w art. 36

mkk.

Zauważyć trzeba również, że ustalony przez sąd czas działania

oskarżonych przypadał na okres bezpośrednio następujący po dłuższym okresie

jawnej działalności stowarzyszenia. Działacze związku wielokrotnie ubiegali się

o jego ponowną rejestrację przedstawiając dokumenty, w których znajdowały

się wszystkie informacje dotyczące charakteru, struktury, zadań przedmiotowej

organizacji. W tych warunkach nie do zaakceptowania jest pogląd, że istnienie,

ustrój i cel związku miały pozostać tajemnicą wobec władz państwowych.

Zarówno cel, jak i ustrój znane były władzom z okresu niedawnej legalnej

działalności związku „[…]”.

W tej sytuacji utożsamianie zachowań związanych z wyznawaniem religii

– z udziałem w tajnym związku, penalizowanym w art. 36 mkk, było całkowicie

bezzasadne. Powyższa ocena prowadzi do przekonania, że czyn przypisany obu

oskarżonym w tej sprawie nie wyczerpywał wszystkich ustawowych znamion

przestępstwa. Brak było zatem podstaw do ich skazania, co przemawiało za

uchyleniem zaskarżonego wyroku i uniewinnieniem J. G. i L. S. od popełnienia

przestępstwa przypisanego zaskarżonym wyrokiem.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.

Przewodniczący: SSN (Andrzej Deptuła)

Sędziowie: SN (Przemysław Kalinowski)

SN (Antoni Kapłon)

aw

f/es