Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 490/00 Generato dall'IA

Supreme Court acquits defendants of spreading false news but upholds espionage preparation charges.

Numero d'incarto III KKN 490/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially quashed a cassation appeal filed by the Ombudsman for the Rights of Citizens against a 1962 judgment. The court found that the defendants lacked the intent to cause harm or lower the dignity of state organs regarding the 'poems' they distributed, thus acquitting them of the charge under Article 22 of the Penal Code. Conversely, the court upheld the conviction for preparing to commit espionage under Article 13, noting the defendants' naive but intentional attempt to contact American intelligence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 13 § 1 mkk; Art. 22 mkk: The act of sending letters proposing contact with foreign intelligence services constitutes preparation for espionage regardless of the method's naivety, whereas distributing texts containing vulgarity without intent to harm state interests or lower the dignity of state organs does not fulfill the elements of spreading false news.

Parole chiave

Generato dall'IA
preparation for espionage spreading false news intent to harm state lowering dignity of organs naive intelligence contact distribution of texts acquittal of defendants

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 13 § 1 mkk
oskarżonych z art. 13 § 1 mkk i art.
Art. 22 mkk
13 § 1 mkk i art. 22 mkk
Art. 23 § 1 mkk
przestępstwa z art. 23 § 1
Art. 383 pkt 2 kpk z 1928 r.
„rażące naruszenie art. 383 pkt 2 kpk z 1928 r. z późn.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KKN 490/2000

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 marca 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN Elżbieta Sadzik

Sędziowie SN: Andrzej Deptuła, Ewa Gaberle,

Wiesław Kozielewicz, Wiesław Maciak (spraw.),

Andrzej Siuchniński, Jacek Sobczak

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2001 r.

sprawy S. D. i J. G.

oskarżonych z art. 13 § 1 mkk i art. 22 mkk

z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść

od wyroku Sądu Najwyższego

z dnia 23 października 1962 r., sygn. III K (…) częściowo

zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w (…)

z dnia 23 czerwca 1962 r., sygn. IV K. (…)

- uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej skazania za

przestępstwo określone w art. 22 mkk i S. D. i J. G. uniewinnia

od popełnienia tego czynu oraz uchyla orzeczone wobec nich

kary łączne;

- w pozostałym zakresie kasację oddala;

- kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Wojewódzki w (…) wyrokiem z dnia 23 czerwca 1962 r. uznał S. D.

i J. G. winnymi tego, że:

1) w sierpniu 1961 r. w B., pow. l., działając wspólnie poczynili przygotowania

do wejścia w porozumienie z amerykańskim wywiadem wojskowym w ten

sposób, że sporządzili dwa listy i wysłali je do punktów kontaktowych w

Niemieckiej Republice Federalnej i Stanów Zjednoczonych Ameryki

Północnej, oferując chęć współpracy, tj. przestępstwa z art. 13 § 1 mkk i na

mocy tego przepisu skazał każdego z nich na kary po 3 lata więzienia,

2) od stycznia do marca 1961 r. w Biskupcach, pow. l., działając wspólnie

sporządzili, rozpowszechniali, przechowywali wiersze zawierające fałszywe

wiadomości, mogące wyrządzić istotną szkodę interesom Państwa Polskiego

i obniżyć powagę jego naczelnych organów, tj. przestępstwa z art. 23 § 1

mkk i skazał każdego z nich na 3 lata więzienia, wymierzając im jako karę

łączną po 3 lata więzienia.

W wyniku rewizji obrońców obu oskarżonych Sąd Najwyższy wyrokiem

z dnia 23 października 1962 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w

części skazującej oskarżonych za przestępstwa z art. 13 § 1 mkk, w pozostałej

części wyrok uchylił uznając obu oskarżonych winnymi popełnienia

przestępstwa z art. 22 mkk popełnionego w ten sposób, że od stycznia do 3

marca 1962 r. w G. i B. pow. l., rozpowszechniali fałszywe wiadomości mogące

obniżyć powagę naczelnych organów Państwa Polskiego i wymierzył im za to

po 6 miesięcy więzienia oraz nową karę łączną, - po 3 lata więzienia.

Powyższy wyrok Najwyższego w całości na korzyść S. D. i J. G.

zaskarżył Rzecznik Praw Obywatelskich. We wniesionej w trybie art. 521 kpk

kasacji Rzecznik Praw Obywatelskich wyrokowi temu zarzucił:

1) „rażące naruszenie art. 383 pkt 2 kpk z 1928 r. z późn. zmianami, polegające

na utrzymaniu w mocy wyroku Sądu Wojewódzkiego w (…) z dnia 23

czerwca 1962 r., sygn. akt IV K. (…) w części skazującej obu oskarżonych z

art. 13 § 1 mkk mimo, iż w przypisanym im przez Sąd Wojewódzki czynie

brak było znamion przestępstwa przewidzianego w tym przepisie,

2) rażące naruszenie art. 22 mkk przez uznanie obu oskarżonych winnymi

przypisanego im czynu mimo braku w ich działaniu znamion przestępstwa

opisanego w tym przepisie – co miało istotny wpływ na treść orzeczenia

wyrażający się w oczywiście niesłusznym ich skazaniu”.

Na podstawie powyższych zarzutów Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł: „o

uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Najwyższego oraz utrzymanego nim w

mocy wskazanego wyżej wyroku Sądu Wojewódzkiego w (…) w części

skazującej obu oskarżonych z art. 13 § 1 mkk i ich uniewinnienie”.

W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna jedynie w części

dotyczącej zarzutu rażącego naruszenia art. 22 mkk. Z ustaleń poczynionych w

przedmiotowej sprawie wynika, że podstawę do przypisania obu oskarżonym

tego przestępstwa dały wypisane przez nich na pustych stronach posiadanej

przez oskarżonych instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy teksty, określone

przez Sądy obu instancji jako „wiersze”, które zawierały szereg wulgaryzmów

pod adresem polskich, jak i radzieckich działaczy partyjnych i państwowych.

Zgodzić się więc należy z autorem kasacji, iż w żadnym względzie nie były to

wiadomości, które mogły wyrządzić istotną szkodę interesom Państwa

Polskiego lub obniżyć powagę jego naczelnych organów, a w treści tych

zapisków brak było przedmiotowych znamion przypisanego im przestępstwa z

art. 22 mkk.

Również w ich działaniu brak było znamienia „rozpowszechniania”,

niezbędnego do przyjęcia odpowiedzialności oskarżonych z tego przepisu,

bowiem w kilkudziesięcioosobowej sali w której mieszkali, tylko jedna osoba

zapiski te czytała, zaś inna słyszała, jak o nich oskarżeni rozmawiali.

W tej sytuacji uchylając zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej skazania z

art. 22 mkk należało S. D. i J. G. uniewinnić od popełnienia tych przestępstw.

Nietrafny jest natomiast, według oceny Sądu Najwyższego, kasacyjny zarzut

rażącej obrazy art. 13 § 1 mkk. Z wyjaśnień obydwu oskarżonych zarówno z

postępowania przygotowawczego, jak i złożonych przed sądem, wynika

jednoznacznie, że obydwaj mieli zamiar i chcieli nawiązać kontakt z wywiadem

amerykańskim. Fakt, że robili to w sposób bardzo naiwny i prymitywny, nie

wyklucza przecież, że zastanawiali się jakie wiadomości będą wywiadowi

przekazywać (lokalizacja lotnisk, częstotliwość transportów kolejowych) i co

sobie kupią za otrzymane z takiej działalności pieniądze, Wysłanie przeto przez

oskarżonych dwóch listów z propozycją nawiązania kontaktu z wywiadem

amerykańskim oceniane nawet jako działanie naiwne, stanowiło przygotowanie

karalne – art. 13 § 1 mkk – do popełnienia przestępstwa z art. 7 mkk i brak jest,

w ocenie Sądu Najwyższego, podstaw do kwestionowania słuszności

przypisania tego przestępstwa S. D. i J. G. zarówno przez Sąd Wojewódzki w

(…), jak i Sąd Najwyższy w zaskarżonych kasacją wyrokach.

W kontekście tych ocen należało uniewinniając oskarżonych od

popełnienia przestępstwa z art. 22 mkk uchylić też orzeczenie o karze łącznej, w

pozostałej części utrzymując zaskarżony wyrok w mocy.

Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.