Supreme Court quashes appeal court verdict for applying old harsher robbery law instead of new lighter one.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appeal court's decision regarding a robbery conviction, ordering the case remanded for retrial. The defendant argued violations of procedural rules and the application of outdated laws, while the prosecution maintained the original sentencing. The court ruled that the new Criminal Code was more lenient than the old one, mandating its application under Article 4 of the Criminal Code, and also corrected a procedural error regarding the appointment of defense counsel.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4 § 1 k.k.; Art. 69 d.k.p.k.: If the new Criminal Code is more lenient than the old one at the time of the offense, the new law applies; the appointment of a chosen defense attorney in appellate proceedings does not preclude the right to state-funded defense in the first instance if financial circumstances have changed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KKN 459/99
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 stycznia 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN
- Ewa Gaberle
Sędziowie: SN
- Wiesław Kozielewicz
SN
- Józef Musioł (spr.)
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Stefana Szustakiewicza
po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2001 r.
sprawy W. B.
skazanego z art. 210 § 1 d.kk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 24 lutego 1999 r., sygn. II Ka (...)
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.
z dnia 25 czerwca 1998 r., sygn. II K (...)
I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi
Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym.
II. zarządza zwrot skazanemu 450 zł z tytułu uiszczonej
przez niego opłaty od kasacji.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 24 lutego 1999 r. sygn. akt II Ka
(...) utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 25 czerwca 1999 r.
sygn. akt II K (...) mocą, którego oskarżeni, w tym, W. B., uznani zostali za
winnych tego, że „w dniu 30 czerwca 1996 r., w miejscowości B. działając
wspólnie i w porozumieniu (...) osobami dokonali „napadu rabunkowego na
osobę Z. W. w ten sposób, że używając gwałtu na osobie, polegającego na biciu
i kopaniu w głowę i inne części ciała doprowadzili go do stanu bezbronności, a
następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze, zegarek i srebrny sygnet o
łącznej wartości 219 zł” i za to na podstawie art. 210 § 1 d.kk i 36 § 2 i 3 d.kk
W. B. skazany został na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 1000 zł
grzywny.
Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył kasacją obrońca W. B.,
który zarzucił:
„1. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie:
art. 9, 69, 85 kpk z 1969 r. przez nie wyznaczenie oskarżonemu obrońcy z
urzędu.
2. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego , a mianowicie art.
3 § 1 i art. 313 § 1 kpk z 1969 roku przez nie wyjaśnienie wszystkich
istotnych
okoliczności
sprawy
oraz
zupełne
nie
zajmowanie
się
okolicznościami przemawiającymi na korzyść oskarżonej.
3. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art.
3 § 3, 357, 372 § 1, 406 § 1 kpk z 1969 roku przez skazanie oskarżonego na
podstawie wyjaśnień A. B. bez przeprowadzenia porównania jej wyjaśnień z
innymi dowodami.
4. rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 kk przez
niezastosowanie tegoż przepisu”.
Podnosząc te zarzuty autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i utrzymanego nim wyroku Sądu Rejonowego i skierowanie sprawy
Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacji trudno odmówić słuszności szczególnie w części dotyczącej
rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 kk.
Zgodnie z art. 4 § 1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna
niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową, chyba że
poprzednia ustawa jest względniejsza dla sprawcy.
Nie ma żadnej wątpliwości, iż ustawa (art. 210 § 1 kk) obowiązująca w chwili
popełnienia przypisanego przez Sąd I instancji, czynu oskarżonemu była
surowsza niż w nowym unormowaniu, dotyczącym rozboju obowiązującym w
chwili orzekania przez Sąd Okręgowy. Mimo tego Sąd Okręgowy nie uczynił
zadość wymogowi przepisu art. 4 § 1 nowego kodeksu karnego. Dlatego, że
uchybienie to mogło mieć wpływ na treść orzeczenia zachodziła konieczność
uchylenia wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do
ponownego rozpoznania.
Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa
procesowego to zauważyć należy, iż autor kasacji błędnie cytował przepisy kpk
z 1969 r. podczas gdy wyrok Sądu Odwoławczego zapadł pod rządami nowego
kodeksu postępowania karnego z 1997 r.
Nie wnikając w zasadność dokonanych zarzutów kasacji należy podnieść
jedynie, iż ta część kasacji, która podważa prawidłowość ustaleń faktycznych
dokonanych w oparciu o przeprowadzone dowody którym Sąd dał wiarę – nie
może odnieść pozytywnego skutku.
Natomiast zarzut podniesiony w pkt 1 kasacji jest słuszny. Błędny jest
pogląd, iż w sytuacji gdy oskarżony ustanowił obrońcę z wyboru, „który
występował podczas rozprawy apelacyjnej” to stać go było również na
ustanowienie obrońcy w toku postępowania w czasie postępowania przed
Sądem Rejonowym.
Fakt ustanowienia przez oskarżonego obrońcy z wyboru w toku
postępowania międzyinstancyjnego nie może być równoznaczny z tym, iż
oskarżony był w stanie ponieść koszty obrony bez uszczerbku (art. 69 d.kpk,
obecnie art. 78 § 1 kpk) w postępowaniu przed Sądem I instancji. Sytuacja
materialna i możliwości finansowe oskarżonego mogły się bowiem zmienić, tak
jak to miało miejsce w tej sprawie.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Odwoławczy rozważy sprawę
zarówno pod kątem treści art. 4 § 1 kpk oraz słuszność zarzutu dotyczącego
naruszenia przez Sąd I instancji art. 69 d.kpk.
Z powyższych względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.