Criminal appeal dismissed as obviously groundless due to procedural errors and selective witness evaluation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the challenged charges actually pertained to the first-instance judgment rather than the appellate court's decision. The appellant's arguments relied on selective witness evaluations and selective application of norms, which the court found to be procedural errors in the lower court's handling of evidence. Consequently, the court determined that no actual errors occurred in the proceedings, leading to the dismissal of the appeal and exemption from court costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 381 § 1 k.p.k.; Art. 382 § 1 k.p.k.: An appeal is dismissed as obviously groundless when the appellant's claims are based on procedural errors that did not actually occur or when the appellant merely repeats arguments from lower instances without addressing the court's reasoning.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KKN 454/98
POSTANOWIENIE
Dnia 11 stycznia 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN – Tomasz Grzegorczyk
po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2001 r.
sprawy S. R.
skazanego z art. 166, 208, 212, 156 § 1, 211 i 210 § 2 kk z 1969 r.,
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 22 stycznia 1998 r., sygn. II AKa […]
zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w B.
z dnia 17 października 1997 r., sygn. III K […]
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i zwalnia skazanego S. R.
od
kosztów
sądowych
postępowania
kasacyjnego,
w
tym
od nieuiszczonej opłaty od kasacji.
UZASADNIENIE
Kasacja dotyczy tylko części wyroku, odnosi się bowiem jedynie do dwu
zarzutów, a to przypisanych skazanemu czynów z art. 211 d.kk i z art. 210 § 2
d.kk, a zarzucono w niej obrazę art. 3 § 1, 357 i 372 § 1 d.kpk w odniesieniu do
pierwszego z czynów, przez wybiórczą ocenę zeznań świadków oraz tychże
norm wobec drugiego z czynów przez takąż ocenę jednego ze świadków.
Analizując te zarzuty Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Od razu podnieść należy, iż tak naprawdę zakres zarzutów odczytać
można przez wnikliwą analizę nie tyle kasacji ale akt sprawy, gdyż – co
podniesiono w odpowiedzi prokuratora na tę skargę – zarzuty tyczące jakoby
wyroku sądu odwoławczego, tak naprawdę odnoszą się do orzeczenia sądu I
instancji. Zresztą i z powołanych przepisów, których naruszenie się zarzuca
wynika, że dotyczą one orzekania w I instancji, a nie w sądzie odwoławczym.
Skarżący przy tym jakoby nie zauważa, że sąd odwoławczy ustosunkował się do
podnoszonych zarzutów, gdyż wyartykułowano je już w apelacji (k. 1000-1001).
Nie domaga się on jednak w ogóle argumentacji sądu odwoławczego (vide k.
1055-1056 i 1058-1059) i powtarza wywody apelacji. Niezależnie od
powyższego trzeba zauważyć, że w istocie swej skarżącemu chodzi o ponowną
ocenę dowodów, podważa bowiem ocenę sądu I instancji, choć sąd ten wywiódł
dlaczego i jak ocenił kwestionowane przez obronę dowody (k. 992-994). Sąd
odwoławczy wyjaśnił zaś dodatkowo jak należy rozumieć pojęcie „posługiwania
się” niebezpiecznym narzędziem na gruncie art. 200 § 2 dkk i dlaczego w tym
kontekście dowód z zeznań świadka kwestionowany przez obronę, daje
podstawy do przyjęcia zaistnienia tego czynu i przypisania go skazanemu. W
tym stanie rzeczy żadne z uchybień o jakich mowa w kasacji w rzeczywistości
miejsca nie miało, a skargę tę ocenić można jedynie jako oczywiście
bezzasadną. Dlatego też orzeczono jak na wstępie.
Odnośnie kosztów orzeczono zaś uwzględniając sytuację skazanego (zob.
k. 1150).
aw
f/es