Supreme Court rules that a person in a towed vehicle steering it is a driver under the law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's decision which had acquitted the defendant based on the argument that he was merely guiding a towed vehicle rather than driving it. The court established that the towed vehicle was in motion and the defendant, sitting behind the wheel, controlled its direction and speed to avoid collisions. Consequently, the court ruled that the defendant acted as a co-driver under the relevant criminal statute, necessitating a retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 178a § 1 k.k.; Art. 178a § 2 k.k.: The person sitting behind the wheel of a towed vehicle and controlling its direction constitutes a driver for the purposes of the criminal offense of driving under the influence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
WYROK Z DNIA 18 MARCA 2003 R.
III KKN 390/01
Podmiotem przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. jest także
osoba prowadząca holowany pojazd mechaniczny.
Przewodniczący: sędzia SN J. Sobczak (sprawozdawca).
Sędziowie SN: T. Grzegorczyk, B. Rychlicki.
Prokurator Prokuratury Krajowej: A. Herzog.
Sąd Najwyższy w sprawie Roberta W. oskarżonego, z art. 178a § 2
k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 18 marca 2003 r.
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w L. na niekorzyść od
wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 8 sierpnia 2001 r., zmieniającego
wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 23 lutego 2001 r.
uchylił
zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w
L. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Z uzasadnienia:
(...) Wyrażony w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego pogląd
prawny, iż będący w stanie nietrzeźwości oskarżony, siedzący za
kierownicą pojazdu, holowanego na połączeniu giętkim nie prowadził
pojazdu mechanicznego, a jedynie nadawał, i to w ograniczonym zakresie,
kierunek jazdy pojazdowi holowanemu nie może się ostać.
Skonstatować należy, że holowany pojazd, za którego kierownicą
siedział Robert W., był pojazdem w ruchu. Pojazd ten poruszał się po
drodze publicznej, chociaż nie siłą własnego motoru, a siłą pojazdu
holującego i własną siłą bezwładności. Jest rzeczą niewątpliwą, w tej
konstelacji faktów, iż Robert W. mógł, a nawet musiał, manewrując
kierownicą, dokonywać skrętu kół pojazdu, w którym siedział, aby podążać
za holującym go pojazdem. Mógł też, a nawet w pewnych sytuacjach
musiał, przyhamowywać, a nawet hamować, aby nie uderzyć siłą
bezwładności
w tył
holującego
go
pojazdu.
Miał też
obowiązek
sygnalizować innym uczestnikom ruchu wykonywane manewry. Nie miał
natomiast możliwości skutecznego posługiwania się tzw. pedałem gazu i
sprzęgłem.
W świetle ustalonych poglądów doktryny „kierowanie” oznacza m. in.
nadawanie kierunku w znaczeniu fizycznym. Taką możliwość – oczywiście
ograniczoną długością połączenia giętkiego, przy użyciu którego był
holowany pojazd, w którym siedział on za kierownicą – Robert W. miał.
Rodzi to pytanie, czym jest „prowadzenie pojazdu”. Zgodzić się należy, ze
stanowiskiem wyrażonym w literaturze i judykaturze, iż prowadzeniem
pojazdu jest wprawianie go w ruch i nadawanie mu kierunku jazdy.
Oczywiście, zazwyczaj wprawieniem w ruch będzie uruchomienie silnika i
ruszenie z miejsca postoju. W sytuacji pojazdu holowanego wprawienie w
ruchu nastąpi w wyniku ruszenia z miejsca pojazdu holującego, ale do
tego, aby ruszył pojazd holowany, niezbędne jest zwolnienie hamulca
ręcznego w pojeździe holowanym i odpowiednie ustawienie dźwigni
zmiany biegów. Niezbędne też jest, aby osoba siedząca za kierownicą
pojazdu holowanego kontrolowała zachowanie tego pojazdu, nadając mu
skrętami kierownicy odpowiedni kierunek, dbając o to, aby nie doszło do
zerwania holu oraz zderzenia z pojazdem kierującym.
Sąd Najwyższy w pełni podziela pogląd, iż prowadzić pojazd może
niekoniecznie
jedna
osoba.
Jeśli
kilka
osób
obsługuje
wszystkie
podstawowe mechanizmy mające wpływ na jazdę, to wszystkie one
współuczestniczą w prowadzeniu pojazdu (por. wyrok Sądu Najwyższego z
dnia 5 lutego 1987 r., V KRN 462/87; glosa do tegoż wyroku R.A.
Stefańskiego, NP 1989, z. 2-3, s. 238; por. tenże Przestępstwa przeciwko
bezpieczeństwu w komunikacji (w:) Nowa kodyfikacja karna. Krótkie
komentarze, z. 24, Warszawa 1999, s. 111). W niniejszej sprawie Robert
W. współprowadził pojazd, któremu z jednej strony nadawał ruch kierowca
pojazdu holującego, z drugiej siła bezwładności pojazdu holowanego. Sąd
Okręgowy nie wziął pod uwagę tego, iż Robert W. był tym, który, siedząc
za kierownicą pojazdu holowanego, umożliwił jego wprowadzenie do
ruchu, a następnie nadawał holowanemu pojazdowi kierunek jazdy,
dostosowując jego bieg do kierunku pojazdu holującego. Siedząc za
kierownicą holowanego pojazdu Robert W. miał przy tym obowiązek
przestrzegać
przepisów
dotyczących
bezpieczeństwa
w
ruchu.
Prowadzącym pojazd, w rozumieniu art. 178a § 1 k.k., jest także osoba,
która będąc w stanie nietrzeźwości, siedząc za kierownicą holowanego
pojazdu mechanicznego, nadaje temu pojazdowi kierunek jazdy, przez
skręty kierownicy, w sposób ograniczony długością holu. (...)