Supreme Court quashes regional court verdict for lack of specific factual findings on the dangerous act under Art. 98 KW.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's verdict against E. M. for driving a vehicle off-road without due care, leading to the dismissal of the prosecution. The General Prosecutor argued the lower court failed to specify the exact nature of the danger posed to others, violating the requirement for precise fact-finding. The Court ruled that the verdict was invalid because it did not detail whether the defendant's actions were intentional or negligent nor identify the specific threat to safety, necessitating the case's termination due to the statute of limitations.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 98 KW; Art. 413 § 2 pkt 1 KPK: A criminal verdict must contain a precise determination of the specific facts constituting the offense, including the nature of the danger and the mental state of the actor; failure to do so renders the verdict void and requires the case to be dismissed if the statute of limitations has expired.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 30 stycznia 2001 r.
III KKN 284/99
SSN Ewa Gaberle (przewodniczący)
SN Wiesław Kozielewicz (sprawozdawca)
SN Józef Musioł
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2001 r. sprawy E. M. skazanego z art. 98 KW z powodu
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego (...) od wyroku Sądu Rejonowego w W.
z dnia 8 czerwca 1998 r., sygn. akt (...) uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 KPK w zw. z art.
45 § 1 KW postępowanie wobec E. M. umarza, a kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 8 czerwca 1998 r., sygn. akt (...) uznał E. M. za winnego tego, że „w dniu 19
grudnia 1997 r. o godz. 15.20 na placu manewrowym PKS w W. kierując samochodem marki O. o nr rej. (...) nie
zachował należytych środków ostrożności w wyniku czego uderzył w prawe tylne koło naczepy marki S. (...)
holowanej przez samochód marki M. o nr rej. (...) wykonujący w tym czasie skręt w prawo” i za to na mocy art. 98
KW w zw. z art. 24 § 1 KW wymierzył mu grzywnę w wysokości 30 złotych.
Od tego wyroku kasację na korzyść skazanego E. M. złożył Prokurator Generalny, zarzucając rażącą i mającą
wpływ na treść orzeczenia, obrazę przepisu art. 413 § 2 pkt 1 KPK, polegającą na nie określeniu w przypisanym
oskarżonemu czynie na czym polegało zagrożenie bezpieczeństwa osób w następstwie niezachowania należytej
ostrożności podczas kierowania pojazdem poza drogą publiczną, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
umorzenie postępowania wobec przedawnienia.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Kasacja zasługuje na uwzględnienie.
Wprawdzie zaskarżony wyrok nie zawiera uzasadnienia, co utrudnia kontrolę rozumowania Sądu Rejonowego, ale
zebrany materiał dowodowy pozwala na uznanie, iż jest on nietrafny, z przyczyn podanych w zarzucie kasacji.
Otóż wykroczenie przewidziane w art. 98 KW może występować w dwóch postaciach.
Pierwsza polega na prowadzeniu pojazdu poza drogą publiczną bez zachowania należytej ostrożności i
spowodowaniu zagrożenia dla innych osób. Jest to zatem wykroczenie materialne, gdyż skutkiem musi być
zagrożenie bezpieczeństwa innych osób (poza prowadzącym). Osoby te mogą znajdować się np. w pojeździe lub
poza nim (por. J. Kochanowski - Przestępstwa i wykroczenia drogowe. Komentarz, 1991, s. 86 - 90).
Druga zaś postać wykroczenia z art. 98 kw ma charakter wyłącznie formalny (bezskutkowy) i polega na
niestosowaniu się do przepisów regulujących korzystanie z dróg wewnętrznych oraz innych miejsc dostępnych dla
ruchu pojazdów (por. M. Bojarski, W. Radecki - Kodeks wykroczeń. Komentarz, 1998, s. 368 - 369).
Podmiotem wykroczenia z art. 98 KW może być każdy prowadzący pojazd. Sprawcą tego wykroczenia nie może
być zaś pieszy. Kierując się treścią art. 5 KW należy uznać, że wykroczenie to może być popełnione zarówno
umyślnie jak i nieumyślnie.
Trafnie zarzuca skarżący w kasacji, iż Sąd Rejonowy poza powtórzeniem treści ustawy nie ustalił na czym
polegało nie zachowanie należytych środków ostrożności zagrażające bezpieczeństwu innych osób, nie wskazał
również na czym polegało niestosowanie się oskarżonego do przepisów regulujących korzystanie z dróg
wewnętrznych lub innych miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów, ani nie podał czy, patrząc przez pryzmat art. 5
KW, należy uznać je za umyślne czy też nieumyślne. Brak tych ustaleń w opisie czynu przypisanego E. M. musi
spowodować uchylenie zaskarżonego wyroku, albowiem zgodnie z art. 360 § 2 pkt 1 KPK z 1969 r., którego
aktualnym odpowiednikiem jest wskazany w kasacji art. 413 § 2 pkt 1 KPK, wyrok skazujący powinien zawierać
dokładne ustalenie czynu przypisanego oskarżonemu.
Kierując się powyższym Sąd Najwyższy uwzględniając kasację uchylił zaskarżony wyrok (art. 537 § 2 KPK) i
wobec treści art. 45 § 1 KW (upływ karalności wykroczenia) postępowanie umorzył.