Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 261/98 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal for imposing heavier sentence when lower court changed factual findings.

Numero d'incarto III KKN 261/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's judgment against the defendant M.G. because it imposed a heavier prison sentence while simultaneously altering the factual findings from the first-instance verdict. The prosecution argued the change was necessary to correct an erroneous assessment of the defendant's lifestyle, but the Supreme Court found the appellate court violated the principle of ne peius by increasing the penalty without sufficient justification. Consequently, the case was remanded to the lower court for a new trial to ensure the defendant was not subjected to a harsher punishment due to procedural errors.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 454 § 2 k.p.k.; Art. 545 § 2 k.p.k.: An appellate court may not impose a heavier sentence on a defendant if it changes the factual findings established in the first-instance judgment, as this violates the principle of ne peius.

Parole chiave

Generato dall'IA
principle of ne peius appellate court powers factual findings change heavier sentence prohibition remand for retrial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 454 § 2 k.p.k.
zapadł z rażącą obrazą zasady ne peius wyrażonej w art. 454 § 2 kpk
Art. 545 § 2 k.p.k.
Nastąpiło to z rażącą obrazą art. 545 § 2 kpk (art.
Art. 389 k.p.k.
na podstawie art. 389 kpk z 1969 r.
Art. 383 § 3 k.p.k. (1969 version)
rażące naruszenie art. 383 § 3 kpk mające wpływ na treść wydanego orzeczenia

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KKN 2/96 OSNKW 1996, z. 7-8, poz. 42

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KKN 261/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Józef Szewczyk (spr.)

Sędziowie:

SN – Marian Buliński

SN – Józef Skwierawski

Protokolant – Michał Wierzbowski

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2001 r.

sprawy M. G.

skazanego z art. 215 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Wojewódzkiego w Z.

na niekorzyść skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Z.

z dnia 21 stycznia 1998 r., sygn. akt II Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B.

z dnia 22 października 1997 r., sygn. akt II K […]

I. uchyla zaskarżony wyrok i zmieniony nim wyrok Sądu

Rejonowego w B. w części dotyczącej skazanego M. G.

i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania

Sądowi Rejonowemu w B.,

II. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 października 1997 r., sygn. akt II K […]

Sąd Rejonowy w B. uznał M. G. oraz S. P., X. Y. i A. W. za winnych tego, że

w dniu 18 października 1996 r. w B. na terenie dworca autobusowego, działając

wspólnie i w porozumieniu w następstwie pobicia M. W., zwłaszcza zadanych

mu po ciele kopnięć doprowadzili pokrzywdzonego do stanu nieprzytomności,

a następnie po bezzwłocznym ściągnięciu z pokrzywdzonego, zabrali w celu

przywłaszczenia na jego szkodę pas i kurtkę skórzaną wartości 300 zł

oraz znajdującą się w jej kieszeni gotówkę w kwocie 40 zł, tj. popełnienia

przestępstwa opisanego w art. 210 § 11 kk z 1969 r.

Za opisane przestępstwo M. G. i S. P. na podstawie art. 210 § 11 kk

w zw. z art. 36 § 2 i 3 kk z 1969 r. zostali skazani na kary 1 roku i 6 miesięcy

pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary i grzywny

w kwocie po 1000 zł.

Apelację od wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść

M. G. i S. P. wniósł oskarżyciel publiczny, zarzucając błędną ocenę ustaleń

dotyczących dotychczasowego trybu życia, co skutkowało przyjęciem przez sąd

błędnego poglądu, iż pomimo niewykonania orzeczonej kary pozbawienia

wolności nie popełnią oni w przyszłości przestępstwa w sytuacji, gdy

prawidłowa

ocena

tych

ustaleń

prowadzi

do

odmiennego

wniosku,

co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego zastosowania wobec nich

instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.

W oparciu o tak przedstawiony zarzut prokurator wniósł o zmianę wyroku

w zaskarżonej części przez uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu

wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec M. G. i S. P..

Sąd Wojewódzki w Z. po rozpoznaniu apelacji oskarżyciela publicznego,

wyrokiem z dnia 21 stycznia 1998 r., sygn. akt II Ka […] zmienił zaskarżony

wyrok w części dotyczącej oskarżonego M. G. w ten sposób, iż uznał go

za winnego tego, że: w dniu 18 października 1996 r. w K. woj. […] nabył

od S. P. kurtkę skórzaną wartości 300 zł, wiedząc, że kurtka ta uzyskana została

w drodze rozboju dokonanego na szkodę M. W., tj. popełnienia przestępstwa

przewidzianego w art. 215 § 1 kk z 1969 r. i za to na podstawie wymienionego

przepisu skazał M. G. na karę 1 roku pozbawienia wolności z zaliczeniem

na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 28 listopada 1996 r. do

dnia 27 czerwca 1997 r. Natomiast w części dotyczącej S. P. zmienił zaskarżony

wyrok przez uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary

pozbawienia wolności i oddaniu pod dozór kuratora, zaś karę grzywny złagodził

do kwoty 600 zł.

Powyższy wyrok w części dotyczącej skazanego M. G. w całości na jego

niekorzyść zaskarżył Prokurator Wojewódzki w Z., który w kasacji zarzucił:

rażące naruszenie art. 383 § 3 kpk mające wpływ na treść wydanego orzeczenia

spowodowane wymierzeniem przez Sąd Wojewódzki w Z. jako odwoławczy

surowszej kary pozbawienia wolności wobec M. G. w sytuacji, gdy

jednocześnie sąd ten zmienił ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku.

Na podstawie art. 386 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 462 z 1969 r. autor kasacji

wniósł o uchylenie wyroków Sądu Rejonowego w B. i Sądu Wojewódzkiego

w Z. wobec skazanego M. G. i przekazanie sprawy w tej części do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja zasługuje na uwzględnienie.

Wyrok Sądu Wojewódzkiego w Z. w części odnoszącej się do skazanego

M. G. zapadł z rażącą obrazą zasady ne peius wyrażonej w art. 454 § 2 kpk

(uprzednio 383 § 3 kpk). Przepis ten zabrania orzekania przez sąd odwoławczy

surowszej kary pozbawienia wolności, wtedy gdy sąd zmienia ustalenia

faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku.

Sąd Wojewódzki w Z. na podstawie art. 389 kpk z 1969 r. wyszedł

poza granice apelacji oskarżyciela publicznego, która dotyczyła orzeczenie

o karze i dokonał odmiennych ustaleń faktycznych, uznając, że M. G.

nie dopuścił się przestępstwa rozboju, a jedynie umyślnego paserstwa, po czym

skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności, pomimo iż sąd I

instancji wymierzył M. G. karę 1 roku i 6 m-cy pozbawienia wolności

z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby i 1000 zł

grzywny. Przy czym Sąd Wojewódzki w Z. w uzasadnieniu zaskarżonego

wyroku stwierdził, iż orzeczona przez niego bezwarunkowa kara pozbawienia

wolności pomimo, iż w niższym wymiarze jest surowsza od kary pozbawienia

wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy. Rzeczywiście, wieloaspektowa

rzetelna analiza wszystkich realnych korzyści i dolegliwości łączących się

z dokonaną zmianą w sytuacji oskarżonego wskazuje na to, że sąd odwoławczy

orzekł wobec M. G. surowszą karę pozbawienia wolności (por. wyrok SN

z dnia 3 kwietnia 1996 r. II KKN 2/96 OSNKW 1996,, z. 7-8, poz. 42).

Nastąpiło to z rażącą obrazą art. 545 § 2 kpk (art. 383 § 3 kpk z 1969 r.), która

niewątpliwie mogła mieć wpływ na treść wyroku.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy uchylił

zaskarżony wyrok i zmieniony nim wyrok Sądu Rejonowego w B. w części

dotyczącej M. G. i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania

sądowi I instancji.

Przewodniczący: SSN (Józef Szewczyk)

Sędziowie: SN (Marian Buliński)

SN (Józef Skwierawski)

aw

f/es