Supreme Court quashes conviction for drug possession due to statute of limitations expiry and procedural violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Second Instance Court's conviction for drug possession, finding a fatal procedural error. The prosecution argued the lower court should have dismissed the case, but the court ruled the statute of limitations had expired five years after the offense. Consequently, the criminal proceedings regarding the specific charge were dismissed, while the state bears the case costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; If criminal proceedings continue after the statute of limitations has expired, the court must dismiss the proceedings as a matter of law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 99/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński (przewodniczący)SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)SSN Krzysztof CesarzProtokolant Dagmara Szczepańska-Maciejewska w sprawie M. O. skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 ze zm.) w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. kasacji, wniesionej przez prokuratora na korzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt XIII …/16, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt II K …/14, I. uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. w odniesieniu do M.
O. w części dotyczącej czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowania karne co do tego czynu umarza; II. obciąża Skarb Państwa kosztami procesu. UZASADNIENIESąd Rejonowy , wyrokiem z dnia 1 października 2013r., uniewinnił M. O. od popełnienia zarzucanych mu przestępstw z art. 56 ust. 3 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz skazał go na karę roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k., polegające na posiadaniu w dniu 11 maja 2005 r. w G., wbrew przepisom ustawy, środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci heroiny w ilości 0,56 g oraz 0,18 g amfetaminy.
Sąd Okręgowy w G., po rozpoznaniu apelacji prokuratora, wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2014 r., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 30 marca 2016 r., Sąd Rejonowy w G. ponownie uniewinnił M. O. od popełnienia zarzucanych mu przestępstw z art. 56 ust. 3 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz skazał go na karę roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k., polegające na posiadaniu w dniu 11 maja 2005 r. w G., wbrew przepisom ustawy, środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci heroiny w ilości 0,56 g oraz 0,18 g amfetaminy.
Od tego wyroku apelację wniósł prokurator. Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 14 września 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Rejonowy w G. Zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej M. O. w zakresie czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. na korzyść skazanego. Zarzucił wyrokowi „rażącą obrazę przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na utrzymaniu w mocy wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 30. 03. 2016 r., sygn. akt II K …/14, a w konsekwencji na uznaniu skazanego M.
O. za winnego popełnienia przestępstwa przypisanego skazanemu w pkt 4 wyroku Sądu Rejonowego w G. i wymierzeniu mu kary roku pozbawienia wolności, pomimo zaistnienia w toku postępowania sądowego negatywnej przesłanki procesowej określonej w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wynikającej z faktu, iż karalność czynu ustała z dniem 11. 05. 2015 r.”Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie w zaskarżonej części wyroku Sądu Okręgowego w G. i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w G. oraz umorzenie, na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., postępowania karnego w powyższym zakresie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna, stąd jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.pk.Rację ma skarżący, że wyrok w zaskarżonej części zapadł z obrazą art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Stało się tak w następstwie utrzymania w mocy wadliwego, gdyż wydanego pomimo istnienia negatywnej przesłanki procesowej, określonej w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., wynikającej z faktu ustania w dniu 11 maja 2015 r. karalności przypisanego czynu, wyroku skazującego sądu pierwszej instancji z dnia 30 marca 2016 r.
Zgodnie z art. 101 § 1 pkt 4 k.k. karalność występku zagrożonego karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 3 lata ustaje, jeżeli od jego popełnienia upłynęło 5 lat. Z kolei, w myśl art. 102 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 2 marca 2016 r., jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 101 k.k. wszczęto postępowanie, karalność przestępstw określonych w art. 101 § 1 k.k. ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach – z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Treść powołanych przepisów przesądza, że karalność zarzucanego oskarżonemu przestępstwa (przypisanego w punkcie 4 wyroku Sądu Rejonowego z dnia 30 marca 2016 r.), zagrożonego karą do 3 lat pozbawienia wolności, popełnionego w dniu 11 maja 2005 r., ustała w dniu 11 maja 2015 r.
W konsekwencji, w tym dniu w zakresie tego przestępstwa wystąpiła negatywna przesłanka procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. Dlatego już Sąd pierwszej instancji miał obowiązek postępowanie karne w odniesieniu do tego czynu umorzyć. Taki też obowiązek, co oczywiste, ciążył na Sądzie Okręgowym w G., i to niezależnie od braku reakcji na to uchybienie apelującego prokuratora. W tej sytuacji, podzielając zarzut kasacji i jej wniosek, należało uchylić zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok sądu pierwszej instancji w zakresie tego czynu i na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne umorzyć.
Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak wyroku. O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kc