Supreme Court dismisses appeal regarding judge impartiality, rejecting automatic bias from KRS nominations post-2018.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a second-instance judgment convicting defendants of theft. The defense argued that judges nominated by the new Judicial Council after January 17, 2018, were inherently biased and violated the principle of impartiality. The court rejected this argument, ruling that such nominations do not automatically preclude impartiality and requiring concrete evidence of specific circumstances to prove unfairness.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; The mere fact that judges participating in a trial were nominated by the new Judicial Council after January 17, 2018, does not automatically establish a violation of the principle of impartiality; a party must demonstrate concrete circumstances suggesting the court was improperly seated.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 93/24 POSTANOWIENIE Dnia 23 kwietnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 kwietnia 2024 r. sprawy:
1. P. W.
2. K. Z. skazanych z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionych przez obrońcę od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt II AKa 199/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt III K 229/19 p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne, 2. obciążyć skazanych kosztami postępowania kasacyjnegow częściach na nich przypadających. [J.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt III K 229/19:I. uznał K. D. (obecnie Z.) i P. K. za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku, a wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., wymierzając każdemu z nich karę roku pozbawienia wolności;II. uznał K. D. i P. K. za winnych popełnienia zarzucanych im czynów, opisanych w punktach 2-5 części wstępnej wyroku, wypełniających dyspozycję art. 286 § 1 k.k., przyjmując, że popełnione zostały w warunkach ciągu przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. i za ciąg ten wymierzył P. K. karę 8, a K.
D. 6 miesięcy pozbawienia wolności;III. uznał P. K. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w punktach od 6 do 8 części wstępnej wyroku, stanowiących czyny ciągłe, wyczerpujących dyspozycję art. 286 § 1 k.k. przyjmując, że zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. i za ten ciąg przestępstw, na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 91 § 2 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec P. K. w punktach I, II i III części rozstrzygającej wyroku, w ich miejsce orzekając karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;V. na podstawie art. 69 § 1 k.k., art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności na okres 2 lat próby;VI. na podstawie art. 91 § 2 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec K.
D. w punktach I i II części rozstrzygającej wyroku, w ich miejsce orzekając karę łączną roku pozbawienia wolności;VII. na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec K. D. kary łącznej pozbawienia wolności na okres 2 lat próby.Sąd Apelacyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonych i prokuratora (na niekorzyść oskarżonych), wyrokiem z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt II AKa 199/23, utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji. Obrońca skazanych wniósł kasację od wyroku Sądu II instancji, zaskarżając go w całości i zarzucając mu zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającej na utrzymaniu w mocy wyroku Sądu I instancji, podczas gdy wyrok ten wydał Sąd nienależycie obsadzony, albowiem sprawozdawca w Sądzie I instancji - SSO K.
C.– została powołana na urząd sędziego Sądu Okręgowego w Szczecinie na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt III K 229/19, oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja, jako bezzasadna w stopniu oczywistym, podlega rozpoznaniu i oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Skarżący oparł kasację na zarzucie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., w związku z nienależytą obsadą Sądu I instancji. Zdaniem obrońcy Sąd ten orzekał w składzie niewłaściwym z uwagi na udział w nim SSO K.C., powołanej na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.
Zarzut ten nie został poparty żadną dodatkową argumentacją, wskazującą na związek wadliwości nominacji sędzi K.C. z ograniczeniem prawa oskarżonych do bezstronnego, niezawisłego sądu. Skarżący poprzestał na odwołaniu się do treści licznych judykatów Sądu Najwyższego, w których stwierdza się, że Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa jest niewłaściwie powołana, a co za tym idzie nominacje przez nią wskazywane na urząd sędziowski są dotknięte wadą (por. m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2023 r., III KK 60/23).
Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego uczynił to jednak w sposób selektywny, pomijając tę jego część, w której Sąd Najwyższy stanowczo i konsekwentnie stwierdza, że brak podstaw do przyjęcia a priori, iż każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Dla skuteczności zaś zarzutu naruszenia art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., na skutek udziału w składzie sądu powszechnego sędziego powołanego na stanowisko na wniosek tzw. neo-KRS, konieczne jest wykazanie in concreto, że z uwagi na dające się zidentyfikować okoliczności związane z powołaniem go do Sądu lub inne sugerujące związki z władzą wykonawczą sytuacje, istnieją tego rodzaju wątpliwości, iż sąd, w składzie którego zasiada taki sędzia, jest sądem nienależycie obsadzonym (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2023 r., II KO 121/22).
Zdaniem Sądu Najwyższego z samego więc faktu, że sędziowie sądu powszechnego, rozpoznający sprawę, uzyskali nominację na ten urząd, biorąc udział w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po dniu 17 stycznia 2018 r., nie można wyciągać jeszcze wniosku, iż nie spełniają minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z ich udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (tak Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów SN z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22). Bezwzględna przyczyna odwoławcza zachodzi tylko wówczas, gdy wadliwość procesu nominacyjnego prowadzi w konkretnych okolicznościach do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności, co strona podnosząca zarzut nienależytej obsady sądu powinna wykazać.
Nie może być mowy o jakimkolwiek automatyzmie w tej kwestii, lecz o ocenie zależnej od okoliczności danej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2022 r., I KZP 13/21). Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych argumentów na poparcie stawianej tezy o nienależytej obsadzie sądu, podniesiony przez niego zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. nie mógł być uznany za zasadny. Biorąc powyższe pod uwagę, wniesioną przez obrońcę kasację należało oddalić jako oczywiście bezzasadną, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 637a w zw. z art. 636 § 1 i 2 k.p.k. [J.J.][ms]