Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for challenging factual findings under criminal law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the defendant's challenge to the lower court's factual findings regarding the intentional nature of the crime. The defendant argued that the court failed to properly assess the causal link between the injury and the victim's subsequent epilepsy, while the prosecution contended that the appeal merely questioned factual determinations under the guise of legal error. The court ruled that since the appellate court thoroughly addressed all arguments and the factual basis for the conviction was sound, the appeal lacked any merit.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 156 § 1 k.k.: A cassation appeal challenging factual findings under the guise of legal error is obviously groundless if the appellate court has fully and correctly examined all arguments and evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KK 92/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie K. S. skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 30 czerwca 2016 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 23 września 2015 r., sygn. akt IV Ka 723/15, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt XI K 655/14 p o s t a n o w i ł oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, zwalniając skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zapadłym w tej sprawie wyrokiem Sądu Rejonowego, K. S. został uznany winnym popełnienia w dniu 5 października 2014 r. w B., przestępstwa zakwalifikowanego z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64 § 1 k.k., w wyniku którego pokrzywdzonym został D. P., za które skazano go na karę 7 lat pozbawienia wolności, ze zobowiązaniem go także do uiszczenia na rzecz pokrzywdzonego kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Od wyroku tego apelował zarówno obrońca oskarżonego, jak i sam oskarżony. W apelacji obrońcy podniesiono wówczas zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przez ustalenie, że oskarżony działał umyślnie oraz rażącej niewspółmierności orzeczonej kary.
Ten ostatni zarzut pojawił się także w kasacji samego oskarżonego, który podnosił ponadto, że nie był świadomy konsekwencji, jakie mogą nastąpić w wyniku zdarzenia, które spowodował oraz że drugi krwiak, jaki stwierdzono u pokrzywdzonego, powstał dopiero po 4 miesiącach od tego zdarzenia i to on spowodował jego ciężki stan zdrowia, w jakim się on obecnie znajduje. Po rozpoznaniu tych apelacji, Sąd odwoławczy utrzymał jednak w mocy zaskarżony wyrok, uznając je za niezasadne. Od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego kasację wywiódł nowy obrońca skazanego, podnosząc obrazę art. 156 § 1 i 2 k.k., przez zaakceptowanie podstawy skazania przyjętej przez Sąd pierwszej instancji oraz obrazę art. 440, 452 § 2, art. 455 i 458 w zw. z art. 4, 5 § 2 i art. 7 k.p.k. oraz art. 92 i 410 k.p.k. przez ich niezastosowanie lub wadliwe zastosowanie, co skutkowało nienależytym rozważeniem zarzutów apelacyjnych odnośnie do mechanizmu powstania obrażeń głowy u pokrzywdzonego, faktu zaistnienia, etymologii i przebiegu jego choroby po zdarzeniu oraz związku przyczynowo skutkowego między obecną jego padaczką, a działaniem skazanego i zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów w postępowaniu odwoławczym w tym zakresie lub uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy ponownie do pierwszej instancji.
Wywodząc w ten sposób, wniósł on o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na tę skargę, prokurator Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, podnosząc, że w istocie swej skarga ta kwestionuje ustalenia faktyczne, czyniąc to pod pozorem obrazy prawa materialnego.Rozpoznając tę kasację, Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja ta jest rzeczywiście niezasadna w stopniu oczywistym, stąd jej rozpoznanie na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.
Zasadnie wskazał prokurator w swojej odpowiedzi, że autor skargi w istocie swej kwestionuje ustalenia faktyczne. Rzeczywiście ubiera on zarzut błędu w zakresie tych ustaleń, jaki postawiono uprzednio w apelacji, w zarzut obrazy prawa materialnego, czego w kasacji czynić nie wolno. Charakterystyczne jest przy tym, że wskazuje on jednocześnie w zarzucie obrazy prawa procesowego różnorodne, naruszone jakoby, przepisy, ale nie bynajmniej takie, które mogłyby dowodzić, że Sąd odwoławczy nie rozpoznał któregoś z zarzutów apelacyjnych albo uczynił to w sposób naruszający przepisy k.p.k., a więc niedopełnienie wymogów płynących z art. 433 § 2 lub art. 457 § 3 k.p.k.
Tym samym zarzuca Sądowi odwoławczemu naruszenie przezeń prawa, mimo że nie tylko rozpoznał wszystkie zarzuty, ale że rozpoznał je przy tym w pełni prawidłowo. Trzeba przy tym stwierdzić, że Sąd odwoławczy bardzo szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych w obu apelacjach wyjaśniając, z jakich przyczyn nie może podzielić ani podnoszonego wówczas zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, w tym i odnośnie do naruszenia art. 7 k.p.k., jak i w kwestii niewspółmierności orzeczonej kary str. 3-14 uzasadnienia wyroku tego Sądu).
Odniósł się też zarówno do kwestii związanych z samym przebiegiem zdarzenia, jak i dowodów dotyczących konsekwencji medycznych, jakie ono spowodowało, w tym także wywołania długotrwałej choroby pokrzywdzonego w postaci padaczki pourazowej. Wskazał również w związku z tymi apelacjami, że oskarżonemu nie przypisano bynajmniej ujawnienia się następnie u pokrzywdzonego w wyniku zaistniałej padaczki także krwiaka drugiej półkuli mózgowej. Żadna ze stron ani w apelacjach ani w postępowaniu apelacyjnym nie występowała przy tym z jakimikolwiek wnioskami o przeprowadzanie dodatkowych dowodów, podnosząc jedynie, że oskarżony nie mógł przewidzieć skutków tak rozległych obrażeń głowy u pokrzywdzonego przez swoje zachowanie, jakim było kopnięcie ofiary w głowę i spowodowanie jej przewrócenia się na chodnik, jednakże i do tego zarzutu odniósł się Sąd odwoławczy w uzasadnieniu swojego wyroku.
Jest przy tym oczywiste, że kwestia zamiaru lub nieumyślność działania oskarżonego jest kwestią powiązaną ściśle z ustaleniami faktycznymi, a obrazą prawa może ona być tylko wówczas, gdy wbrew tym ustaleniom sąd wadliwie przyjmuje zamiar w określonej postaci lub nieumyślność danego zachowania. W tej sprawie jednak tak nie było. Niczym nieuzasadnione jest zaś twierdzenie skarżącego, że Sąd odwoławczy winien sięgnąć po art. 440 k.p.k., skoro analiza akt tej sprawy wskazuje, iż jakiejkolwiek potrzeby w tej materii nie było, gdyż istotne w tym wypadku kwestie, jakimi była prawidłowość ustaleń faktycznych, decydujących o przypisaniu oskarżonemu określonego przestępstwa, jak i kwestia jego kwalifikacji i wymierzonej kary, zostały w pełni wyjaśnione przez Sąd Okręgowy, zarówno poprzez odwoływanie się do wywodów Sądu meriti, jak i własne argumentacje.Powyższe wskazuje, że kasacja ta jest całkowicie bezzasadna, i to w oczywistym stopniu, granicząc wręcz z jej niedopuszczalnością.
Dlatego też została ona oddalona. Oddalając ją, Sąd Najwyższy zwolnił jednocześnie skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, podobnie, jak to czyniły orzekające w tej sprawie Sądy. Mając zaś na uwadze sposób formułowania zarzutów tej skargi, zdecydowano o sporządzeniu z urzędu uzasadnienia niniejszego postanowienia. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.