Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 90/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeals as obviously unfounded regarding evidence assessment and legal qualification.

Numero d'incarto III KK 90/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by the defense attorneys for defendants R. W. and R. S. as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the appellate court failed to address specific appeals regarding evidence reliability and legal qualification, while the prosecution supported the dismissal. The court ruled that the appellate court adequately reviewed the first-instance findings and did not conduct new evidence collection or make new factual determinations, rendering the appeals baseless.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.: Cassation appeals are obviously unfounded when the appellate court has thoroughly reviewed the first-instance reasoning and evidence without conducting new fact-finding or making new legal assessments.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded cassation appellate court review evidence assessment legal qualification new evidence collection Criminal Procedure Code factual findings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt III KK 90/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 września 2013 r.,‎sprawy R.
Art. 433 § 2 k.p.k.
442 § 3 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 5 § 2 k.p.k.
W końcu uznać należało za oczywiście bezzasadny, na pograniczu niedopuszczalności, zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art. 5 § 2 k.p.k. i art.
Art. 7 k.p.k.
z art. 7 k.p.k., także art.
Art. 636 § 1 k.p.k.
zostali obciążenie kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach równych na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
z art. 518 k.p.k..Rozważając kasację obrońcy R.
art. 191 § 1 k.k
skazanych z art. 191 § 1 k.k., art.
art. 189 § 1 k.k
191 § 1 k.k., art. 189 § 1 k.k.
art. 442 § 3 k.p.k
W., zarzucając naruszenie przez Sąd odwoławczy przepisów art. 442 § 3 k.p.k., art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 90/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 września 2013 r.,‎sprawy R. W. i R. S. skazanych z art. 191 § 1 k.k., art. 189 § 1 k.k. i inne‎z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanych‎od wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt V Ka […]‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.‎z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł 1. oddala kasacje obrońców R. W. i R. S. jako oczywiście bezzasadne;

2. obciąża R. W. i R. S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach równych. UZASADNIENIESąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r., w sprawie V Ka […], utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 8 grudnia 2011 r., wydany w sprawie II K […], którym, między innymi, R. W. za czyny zakwalifikowane z art. 191 § 2 kk i z art. 282 kk skazany został na karę łączną dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, a R. S. za czyny zakwalifikowane z art. 191 § 2 kk na karę łączną roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanych wnieśli ich obrońcy.

Obrońca R. W., zarzucając naruszenie przez Sąd odwoławczy przepisów art. 442 § 3 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 kk, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowego w G. do ponownego rozpoznania. Obrońca R.S., zarzucając Sądowi odwoławczemu naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., także art. 433 § 2 k.p.k. w kontekście kwalifikacji prawnej czynu z pkt II wyroku Sądu Rejonowego z art. 191 § 2 k.p.k., jak również art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator Prokuratury Okręgowej w G., w odpowiedziach na kasacje obrońców skazanych, wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Obie kasacje obrońców skazanych są oczywiście bezzasadne, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako takie zostały oddalone, natomiast R.

W. i R. S. zostali obciążenie kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach równych na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k..Rozważając kasację obrońcy R. W. przede wszystkim stwierdzić trzeba, że prawie w całości powtarza zarzuty i uzasadnienie apelacji, a więc, w istocie jest zwrócona przeciw orzeczeniu Sądu pierwszej instancji a nie Sądu odwoławczego, kwestionując poprawność oceny dowodów i ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy. Jednocześnie zauważyć należy, że skarżący nie wykazuje, także w uzasadnieniu kasacji, żeby Sąd Okręgowy nie odniósł się do któregoś zarzutu apelacji, co czyni zarzut naruszenia przez ten Sąd przepisu art. 433 § 2 k.p.k. oczywiście bezzasadnym.

Równie niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd odwoławczy przepisu art. 457 § 3 k.p.k., o czym także w sposób oczywisty przekonuje treść uzasadnienia orzeczenia tego Sądu w kontekście uzasadnienia orzeczenia Sądu Rejonowego, które, co trafnie ocenił Sąd Okręgowy, spełnia wymogi określone w art. 424 k.p.k..Trafnie Sąd Okręgowy ocenił (s. 13 i n. uzasadnienia SO), że Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy przepisu art. 442 § 3 k.p.k., prawidłowo ustalając, że Sąd ten wykonał wskazania sformułowane w uzasadnieniu Sądu Okręgowego, który uchylił poprzedni wyrok Sądu Rejonowego wydany w tej sprawie, przekonująco stwierdzając, w istocie, że związanie sądu pierwszej instancji w tym zakresie ma charakter względny, gdyż musi to być dostosowane, jak w tej sprawie, także do okoliczności procesowych konkretnego postępowania.

Nie można też uznać, że Sąd Okręgowy dopuścił się naruszenia przepisu art. 457 § 3 k.p.k., gdyż przekonująco Sąd ten wywiódł, że rację ma Sąd Rejonowy twierdząc (s. 13 uzasadnienia SR), że ustalenie: okresu odbywania przez pokrzywdzonego służby wojskowej nie ma znaczenia dla odpowiedzialności karnej R. W., jak i to: czy pokrzywdzony współpracował z jakimś funkcjonariuszem Policji (s. 21 uzasadnienia SO), z jakiego miejsca wykonywane były rozmowy z telefonu należącego do pokrzywdzonego, a także nieprzesłuchanie pokrzywdzonego z udziałem psychologa (s. 18 uzasadnienia SO).

Co prawda, Sąd Okręgowo ograniczył się do wyjątkowo syntetycznych stwierdzeń dotyczących kwalifikacji czynu z art. 191 § 2 kk, ale uznać należało, że są one wystarczające, zwłaszcza w kontekście rozważań na ten temat w uzasadnieniu Sądu Rejonowego i wskazanych tam dowodów (s. 23 uzasadnienia SO). Przekonująco odniósł się Sąd odwoławczy do zarzutu apelacji błędu w ustaleniach faktycznych (s. 14,15 uzasadnienia SO), wskazując w oparciu o jakie wiarygodne dowody należało dokonać takich ustaleń jakie były udziałem Sądu pierwszej instancji i wykazując ich wiarygodność.

Równie bezzasadna jest kasacja obrońcy R.S.. Znów rzetelna lektura uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego świadczy, że Sąd ten nie ograniczył się do podzielenia oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonego i argumentacji za tym przemawiającej zaprezentowanych w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Rejonowego, lecz wskazał, obszernie, zasadnicze argumenty, które przemawiały za taką oceną w kontekście innych przeprowadzonych w tej sprawie dowodów (s.17-21 uzasadnienia SO). Także, choć syntetycznie, ale wystarczająco, Sąd odwoławczy odniósł się do problematyki kwalifikacji prawnej z art. 191 § 2 kk (s. 23 uzasadnienia SO) i zeznań A.

G. (s. 22 uzasadnienia SO), choć w tym ostatnim wypadku obrońca, w istocie, kwestionuje ustalenia faktyczne, co w świetle pozostałych dowodów słusznie zostało przez Sąd odwoławczy uznane za niezasadne (s. 22 uzasadnienia SO). W końcu uznać należało za oczywiście bezzasadny, na pograniczu niedopuszczalności, zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., nawet w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., gdy Sąd odwoławczy, w tej sprawie, nie przeprowadzał dowodów w postępowaniu apelacyjnym, nie dokonywał nowych ustaleń ani nie formułował odmiennych niż Sąd pierwszej instancji ocen przeprowadzonych w tej sprawie dowodów.

Z kolei problematykę tę, obrazy przepisów art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. przez Sąd pierwszej instancji, Sąd Okręgowy rozważył przekonująco, w kontekście zarzutów apelacji, w uzasadnieniu swego orzeczenia, nie powtarzając zresztą, co oczywiście, stwierdzeń uzasadnienia Sądu Rejonowego.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu o oddaleniu obu kasacji obrońców oskarżonych R. W. i R. S. jako oczywiście bezzasadnych. aw