Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 9/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for defamation as the lower court failed to prove public humiliation in the letter's description.

Numero d'incarto III KK 9/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the private prosecutor's cassation appeal regarding a defamation conviction against a woman who sent a letter to a government office. The lower court acquitted the defendant because the letter's description lacked elements proving it aimed to lower the recipient's reputation in public opinion. The court ruled that the first-instance judgment was flawed for not explicitly demonstrating this specific intent in the factual description, rendering the crime's statutory elements incomplete.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 212 § 1 k.k.; Art. 413 § 2 k.p.k.: A criminal act description must explicitly contain all statutory elements of the offense; if the description omits a key element like public humiliation, the act does not constitute the crime, and the acquittal stands.

Parole chiave

Generato dall'IA
defamation crime public humiliation letter description statutory elements cassation appeal private prosecutor acquittal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 212 § 1 k.k.
uniewinnionej od zarzutu popełnienia czynu z art. 212 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w R.
Art. 212 § 3 k.k.
skazał ją na karę 70 stawek dziennych grzywny po 10 zł za stawkę, na podstawie art. 212 § 3 k.k. orzekł od oskarżonej na rzecz P.
Art. 215 k.k.
nawiązkę w kwocie 1000 zł, na podstawie art. 215 k.k. orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości przez umieszczenie go na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w R.
Art. 413 § 2 k.p.k.
433 § 1 k.p.k., polegające na rozpoznaniu zarzutu nie podniesionego w apelacji oskarżonej, art. 413 § 2 pkt.
Art. 433 § 1 k.p.k.
W kasacji pełnomocnik oskarżyciela prywatnego zarzucił:„1) rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia art. 433 § 1 k.p.k., polegające na rozpoznaniu zarzutu nie podniesionego w apelacji oskarżonej, art.
Art. 637a k.p.k.
212 § 1 k.k.Z potocznych względów za oczywiście chybiony należało uznać zarzut z pkt 2 kasacji oraz całą skargę.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 637a k.p.k. w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
z art. 636 § 1 i 3 k.p.k.
Art. 636 § 3 k.p.k.
z art. 636 § 1 i 3 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 9/17 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 212 § 1 k.k
uniewinnionej od zarzutu popełnienia czynu z art. 212 § 1 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 9/17 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 kwietnia 2017 r., sprawy M. G. uniewinnionej od zarzutu popełnienia czynu z art. 212 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 04 października 2016r., sygn. akt V Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt X K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć oskarżyciela prywatnego B.

S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r., X K (…), uznał M. G. za winną tego, że „w dniu 16 października 2014r. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w piśmie skierowanym do Wojewody (…) w W. Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości Oddział w Delegaturze Placówce Zamiejscowej w R. znieważyła oskarżyciela prywatnego (B. S. – przyp. SN) poprzez stwierdzenie, że produkuje kłamliwe fakty, sugeruje kłamstwa, ukrywa prawdę, fałszuje rzeczywistość, posługuje się kłamstwem i matactwem, tworzy nową historię opartą na pomówieniach, składa fałszywe zeznania w sprawie szkalując wszystkich po kolei w zamiarze, aby zniewaga do oskarżyciela dotarła” i za to na podstawie art. 212 § 1 k.k. skazał ją na karę 70 stawek dziennych grzywny po 10 zł za stawkę, na podstawie art. 212 § 3 k.k. orzekł od oskarżonej na rzecz P. – Oddział w R. nawiązkę w kwocie 1000 zł, na podstawie art. 215 k.k. orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości przez umieszczenie go na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w R. oraz obciążył oskarżoną kosztami procesu.

W apelacji obrońcy oskarżonej zarzucono obrazę: prawa materialnego w postaci art. 212 § 1 k.k., prawa procesowego, to jest art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 i § 2 k.p.k., 4 k.p.k. i 410 k.p.k., 413 § 2 k.p.k., 5 § 2 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych, po czym wniesiono o zamianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonej albo jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 4 października 2016 r., V Ka (…), Sąd Okręgowy w R. zmienił zaskarżony wyrok przez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu i obciążył oskarżyciela prywatnego kosztami procesu.

W kasacji pełnomocnik oskarżyciela prywatnego zarzucił:„1) rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia art. 433 § 1 k.p.k., polegające na rozpoznaniu zarzutu nie podniesionego w apelacji oskarżonej, art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k. poprzez uznanie, że dopuszczono się rażącego naruszenia powołanego przepisu procesowego,2) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 212 k.k. poprzez błędną jego interpretację, że zachowanie oskarżonej formułującej pismo w dniu 16 października 2014 roku skierowane do Wojewody (…) w W.

Wydział Skarbu Państwa nie nosi cech znamion powołanego przepisu.”Skarżący w konkluzji wniósł o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna.Odnosząc się do zarzutu z pkt 1, wbrew twierdzeniu w nim zawartym, w apelacji został podniesiony zarzut obrazy art. 413 § 2 k.p.k. „poprzez pominięcie w sentencji wyroku w opisie czynu przypisanego oskarżonej takich elementów jej działania, które należą do zespołu ustawowych znamion przestępstwa zniesławienia…” (zarzut w ust. 3).

Rzeczywiście brak w opisie czynu przytoczenia znamion określających, że zachowanie oskarżonej mogło „poniżyć w opinii publicznej” osobę oskarżonego. Sąd I instancji wskazał te znamiona dopiero w uzasadnieniu wyroku, ale przecież warunkiem kompletności znamion jest zawarcie w opisie czynu odpowiadającej im treści, a nie dopiero w motywach wyroku, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd odwoławczy. Ponadto, konieczne było wykazanie przez Sąd Rejonowy, że doszło do realizacji również powyższych znamion, to jest możliwości poniżenia oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej treścią pisma skierowanego do jednoosobowego organu administracji państwowej.

Tego zadania Sąd I instancji nie wykonał, zaś brak apelacji na niekorzyść oskarżonej uniemożliwiał – jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – uzupełnianie powyższego opisu czynu o brakujące znamiona. Nadto, chociaż rację ma skarżący, że opis czynu nie musi zawierać elementów składających się na ustawowy zespół znamion typu czynu, czyli powtarzać słów ustawy, to jednak z opisu czynu w języku ogólnym musi wynikać, że użyte słowa odpowiadają znamionom ustawowym. Tymczasem opis czynu nie spełnia tego wymogu; przeciwnie, precyzując pojedynczego adresata pisma oskarżonej wykluczył działanie w celu poniżenia oskarżyciela w opinii publicznej.W apelacji obrońcy faktycznie nie wskazano obrazy art. 399 k.p.k., ale przywołanie tego przepisu przez Sąd odwoławczy było punktem wyjścia dla wykazania, że – nawet jeżeli Sąd Rejonowy sytuował opis czynu w obrębie art. 216 § 1 k.k. (bez uprzedzenia o tym stron w trybie art. 399 § 1 k.p.k.), chociaż nie zmienił kwalifikacji przypisanego czynu zaproponowanej przez podmiot fachowy (adwokata) - nie byłoby też podstaw do subsumpcji zarzucanego czynu pod przepis art. 216 § 1 k.k. Sąd odwoławczy przekonująco motywował to stanowisko na s. 7 – 8 uzasadnienia i nie ma potrzeby przytaczania powołanych tam argumentów.

Kasacja w odniesieniu do tej części nie podejmuje nawet rzeczowej polemiki. Forsuje natomiast pogląd, że oskarżona – wbrew zapatrywaniu Sądu Okręgowego – nie realizowała swego prawa do krytyki. Pomijając fakt, że wywody w tym względzie Sądu odwoławczego nie są pozbawione słuszności, a zwłaszcza ten argument, że dla przyjęcia czynu z art. 212 § 1 k.k. jedynym albo co najmniej wiodącym celem działania sprawcy musi być zniesławienie, a nie obrona jego praw, to podstawową przyczyną uniewinnienia był – o czym wspomniano wyżej – brak w opisie zarzucanego a następnie przypisanego czynu wszystkich znamion przestępstwa z art. 212 § 1 k.k.Z potocznych względów za oczywiście chybiony należało uznać zarzut z pkt 2 kasacji oraz całą skargę.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 i 3 k.p.k.