Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding accessory liability after acquittal on main charges.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that the lower court's decision to maintain the obligation to repair damage created an internal contradiction after acquitting the defendant on the main charges. The court ruled that the accessory liability judgments lost their force automatically due to the acquittal, meaning no actual contradiction existed to prevent execution.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 46 § 1 k.k.; Art. 4 k.k.: The court held that accessory liability judgments lose their force automatically upon acquittal on the main charges, so no internal contradiction preventing execution exists even if the lower court did not explicitly eliminate them.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III KK 82/25 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 kwietnia 2025 r. sprawy M. M. skazanej za czyn z art. 284 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę, od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt IV Ka 660/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt II K 724/19, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć M.M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt II K 724/19, M. M. została uznana za winną siedmiu czynów z art. 284 § 1 k.k. i innych, za co została skazana na karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby w wymiarze 3 lat. Nadto, zasądzono od oskarżonej obowiązki naprawienia szkody.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt IV Ka 660/22, zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylono rozstrzygnięcie o karze łącznej i uniewinniono oskarżoną od popełnienia czynów zarzuconych jej w punktach 1, 2, 3, 4, 6 i 7 aktu oskarżenia.
Odniesiono do sankcji dotyczącej niewyeliminowanego czynu z pkt. 5 aktu oskarżenia środek probacyjny orzeczony uprzednio względem kary łącznej. W pozostałym zakresie utrzymano wyrok w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanej, zaskarżając go w części – co do pkt. II, tj. w zakresie utrzymującym wyrok Sądu I instancji w mocy w jego punkcie VII lit. a i b, na jej korzyść i zarzucając:„na podstawie art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. naruszenie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. poprzez utrzymanie przez Sąd Okręgowy obowiązku naprawienia szkody na rzecz A.
C. i E. C. pomimo uniewinnienia M. M. od czynów w związku z którymi orzeczono ww. obowiązek, co stanowi wewnętrzną sprzeczność wyroku Sądu Okręgowego uniemożliwiającą jego wykonanie, a co stanowi z kolei bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.”.W oparciu o wyżej wskazany zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego w zakresie utrzymującym wyrok Sądu I instancji w mocy w jego punkcie VII lit. a i b oraz uchylenie tej części wyroku Sądu Rejonowego.W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Myśliborzu wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Sformułowany w kasacji, jedyny, zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ w treści wyroku nie zachodzi sprzeczność uniemożliwiająca wykonanie wyroku. Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie o karze łącznej (pkt. I a. wyroku Sądu odwoławczego), uniewinnił oskarżoną od czynów z pkt. 1, 2, 3, 4, 6, 7 aktu oskarżenia (pkt. I.b), odniósł środek probacyjny warunkowego zawieszenia wykonania kary do sankcji orzeczonej w odniesieniu do pozostającego w mocy czynu z pkt. 5 aktu oskarżenia (pkt.
Ic), a w pozostałym zakresie utrzymał wyrok w mocy (pkt II). Wobec jasnego uniewinnienia za czyny z pkt. 1, 2, 3, 4, 6, 7 aktu oskarżenia, objęte pkt. I, II i IV wyroku Sądu Rejonowego, utraciły moc także immanentnie z nimi związane rozstrzygnięcia zawarte w pkt. VII wyroku Sądu Rejonowego, w którym Sąd ten orzekł o obowiązkach naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. i art. 4 k.k.: „w związku z popełnieniem czynów przypisanych w pkt I…” oraz „w związku z popełnieniem czynu przypisanego w pkt II…”. Nie budzi więc wątpliwości fakt, że powiązane wprost z pkt.
I i II wyroku orzeczenia akcesoryjne z art. 46 § 1 k.k. (pkt. VII a i b) utraciły moc i nie mogą być wykonane. Nie tworzy stanu sprzeczności uniemożliwiającej wykonanie wyroku okoliczność, że w wyroku Sądu odwoławczego nie dokonano odrębnego wyeliminowania rozstrzygnięć z pkt. VII a i b.Dobitnym tego potwierdzeniem są także fragmenty uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego w rubrykach 5.1.1., gdzie wskazano, że: „Utrzymanie w mocy wyroku pierwszoinstancyjnego w związku z tym dotyczyło też rozstrzygnięcia zawartego w punkcie VII c, to jest naprawienia szkody wynikłej z tego czynu” oraz 5.2.1.:
„Skutkowało to uniewinnieniem oskarżonej od popełnienia tych czynów, a w rezultacie uchyleniem dotyczących tych czynów rozstrzygnięć z punktu VII a i b.”. Te okoliczności są więc niesporne i na etapie postępowania wykonawczego nie powinny budzić żadnych wątpliwości. Nie ma zatem potrzeby uchylać wyroku tylko z powodu sposobu sformułowania sentencji, gdy jasne są jego treść i zakres, w tym przede wszystkim konsekwencje prawne dla M. M.Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia zarzucanej ani żadnej innej z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanej jako oczywiście bezzasadnej.Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w treści reguły ogólnej z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
Wobec niewyznaczenia obrońcy z urzędu do postępowania kasacyjnego, a zatem braku obowiązku jego działania na tym etapie procesu, za niezasadny uznać należało zawarty w treści kasacji r. pr. M. W. wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skazanej z urzędu.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [PŁ][a.ł]