Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 749/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded regarding failure to examine self-defense claim.

Numero d'incarto III KK 749/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the lower court properly addressed the defense's claim regarding self-defense. Although the defense argued the appellate court failed to examine this specific charge, the court found the appellate judgment explicitly refuted the victim's testimony and relied on contradictory evidence from the defendant. Consequently, the court held that the brief reasoning did not prevent the proper assessment of the self-defense argument given the overwhelming evidence against it.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A cassation complaint alleging a failure to examine a specific charge is unfounded if the lower court's reasoning, even if brief, clearly addresses the arguments and the evidence supports the conviction without the alleged error affecting the outcome.

Parole chiave

Generato dall'IA
failure to examine charge self-defense justification cassation appeal dismissal appellate court reasoning contradictory witness testimony tentata lesione personale semplice circostanza attenuante lesione al polso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
akt II AKa […], utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Wyrok ten został zaskarżony w całości kasacją obrońcy skazanego, w której zarzucono „rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie prawa procesowego: - art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 457 k.p.k.
Gwarancją prawidłowej realizacji tego obowiązku jest sporządzenie uzasadnienia wydanego orzeczenia w zgodzie z wymaganiami wynikającymi z art. 457 § 3 k.p.k.
Art. 427 § 1 k.p.k.
Skarżący, powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k., zarzucił:I.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym przyjęciu, że A.
Art. 41 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
25 k.k., co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia;II.obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw.
Art. 13 § 1 k.k.
W.skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw.
Art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zb.
Art. 157 § 1 k.k.
z art. 157 § 1 k.k. w zw.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 14 sierpnia 2018 r., sygn.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 749/18 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 marca 2019 r., sprawy A. Z. W.skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt II AKa […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w O.z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II K […]; p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego;

3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. C. – Kancelaria Adwokacka w L. – 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji z urzędu. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 28 marca 2018 r., w sprawie o sygn. akt II K […], Sąd Okręgowy w O.:1.uznał A. Z. W. za winnego tego, że w dniu 3 czerwca 2017 r. w O., będąc pod wpływem alkoholu i działając w zamiarze ewentualnym spowodowania u J. R. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci długotrwałej choroby realnie zagrażającej życiu, zadał J.

R. jeden cios nożem w klatkę piersiową po stronie prawej, a następnie uderzył go dziecięcym rowerem w głowę, czym spowodował u wymienionego ranę kłutą klatki piersiowej z krwiakiem i odmą prawej jamy opłucnowej oraz ranę tłuczoną okolicy potylicznej głowy, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie czynności narządu oddychania i spowodowały rozstrój zdrowia na czas przekraczający siedem dni, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję osoby trzeciej i udzielenie pomocy medycznej, tj. popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. skazał go i na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności;2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 4 czerwca 2017 r., godz. 8,30;3.orzekł o dowodach rzeczowy i kosztach.Wyrok ten został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego.

Skarżący, powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k., zarzucił:I.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym przyjęciu, że A. W. po prośbie A. R. skierowanej do męża o wyprowadzenie oskarżonego z mieszkania wstał i kierując się do wyjścia wyciągnął z szafy stojącej na korytarzu nóż myśliwski, podczas gdy materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie takiego ustalenia, co w konsekwencji skutkowało zanegowaniem działania przez oskarżonego w warunkach obrony koniecznej i niezastosowaniem art. 25 k.k., co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia;II.obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez ukształtowanie przekonania Sądu z pominięciem doświadczenia życiowego, jednostronną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, a w szczególności zeznań świadków A.

R., pokrzywdzonego J. R. oraz wyjaśnień A. W., co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu zdarzenia z dnia 3 czerwca 2017 r., w wyniku którego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała;III.rażącą niewspółmierność kary orzeczonej w wyniku niedostatecznego uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji okoliczności łagodzącej w postaci dotychczasowej niekaralności oskarżonego.W następstwie tych zarzutów obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę wyroku przez znaczne obniżenie orzeczonej kary pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu wniesionego środka odwoławczego Sąd Apelacyjny w […], wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2018 r., w sprawie o sygn. akt II AKa […], utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Wyrok ten został zaskarżony w całości kasacją obrońcy skazanego, w której zarzucono „rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie prawa procesowego: - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie i nieustosunkowanie się do zarzutu zgłoszonego w pkt II apelacji, dotyczącego sprzeczności w zeznaniach świadka A.

R. i pokrzywdzonego J. R. wzbudzającej uzasadnione wątpliwości co do ich wiarygodności w zakresie powzięcia przez pokrzywdzonego wiedzy odnośnie narzędzia, które spowodowało u niego obrażenia ciała, a tym samym miało wpływ na dokonaną przez Sąd Apelacyjny w […] ocenę tychże zeznań”. Odwołując się do tego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w […] do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Podstawowym obowiązkiem sądu odwoławczego jest rozpoznanie wniesionego środka odwoławczego i rozważenie wszystkich zawartych w nim wniosków i zarzutów.

Gwarancją prawidłowej realizacji tego obowiązku jest sporządzenie uzasadnienia wydanego orzeczenia w zgodzie z wymaganiami wynikającymi z art. 457 § 3 k.p.k. Motywacyjna część orzeczenia winna zawierać argumentację wskazującą, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji zostały uznane za zasadne albo niezasadne. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego jasno wskazuje, że Sąd ten należycie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków. Wywody Sądu przekonują, że rozstrzygając sprawę miał w polu widzenia wszystkie podniesione w apelacji zarzuty, rozważył je, a następnie wskazał, które z nich uwzględnił, a które uznał za niezasadne.

Skarżący upatruje rażącej obrazy prawa w nierozważeniu i nieustosunkowaniu się do zarzutu podniesionego w pkt II apelacji, nie kwestionuje zatem prawidłowości procedowania Sądu w zakresie zarzutów z pkt I i III. Rzecz jednak w tym, że autor kasacji sam stwierdza, że „w uzasadnieniu [wyroku Sądu Apelacyjnego – uwaga SN] istnieje bezpośrednie odniesienie do zarzutu apelacyjnego, ale już część motywacyjna, która miałaby wskazywać na jego faktyczne rozważenie jest oderwana od uzasadnienia tego zarzutu a podniesionego w apelacji, tym samym nie sposób uznać by Sąd Apelacyjny sprostał wymaganiom mu stawianym przez przepis art. 433 § 2 k.pk.”.

Skarżący przyznaje zatem, że Sąd odwoławczy dostrzegł wskazany zarzut i odniósł się do niego, lecz – jego zdaniem -nie uczynił tego w taki sposób, by można było uznać, iż w sprawie doszło do rzeczywistego rozpoznania zarzutu. Stanowisko kwestionujące rozpoznanie zarzutu podniesionego w pkt II apelacji jest sprzeczne z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, o czym świadczą wywody zawarte na stronach strona 6 – 7 tego dokumentu. Sąd odwoławczy dostrzegł sprzeczności pojawiające się w zeznaniach A. R., odniósł się do nich, a raczej do ich oceny przedstawionej przez Sąd pierwszej instancji, a nadto zestawił fakty wynikające z tych zeznań z innymi dowodami.

Jednocześnie Sąd Apelacyjny zauważył, że „Sugestie obrońcy jakoby jej relacja została wcześniej uzgodniona z wersją jej męża – J. R. są całkowicie bezpodstawne. Dlatego też Sąd I instancji w pełni uprawniony był przyjąć je jako wiarygodne i oprzeć na nich swoje ustalenia faktyczne”. Przytoczony fragment przeczy stanowisku skarżącego, że podnoszony przez niego w apelacji zarzut nie został rozpoznany. W tej sytuacji trudno zasadnie twierdzić, że doszło w toku postępowania odwoławczego do naruszenia przepisu art. 433 § 2 k.p.k.

Można się spierać co do tego, czy wywód Sądu odwoławczego jest wyczerpujący i wprost odpowiada na argumentację zawartą w uzasadnieniu apelacji, lecz spostrzeżenie to nie uzasadnia twierdzenia o zaniechaniu rozpoznania zarzutu. Ewentualna wadliwość argumentacji przenosi się na płaszczyznę spełnienia wymagań wynikających z art. 457 k.p.k., lecz ewentualne przyznanie, że stanowisko Sądu jest zbyt lakoniczne nie może przesądzać o trafności zarzutu kasacyjnego, bowiem wada uzasadnienia nie może mieć, w szczególności w realiach rozważanej sprawy, istotnego wpływu na treść skarżonego rozstrzygnięcia.

Nie można przecież tracić z pola widzenia takich okoliczności, jak to, że:- skazany składał niespójne i w istotnych fragmentach sprzeczne wyjaśnienia; utrzymywał początkowo, że uderzył pokrzywdzonego trzonkiem noża w głowę, by później stwierdzić, że nie uderzył R. nożem, ale nie wie czy nie doszło do przypadkowego ugodzenia podczas szarpaniny;- ekspertyza z badań biologicznych wskazała na obecność krwi na odzieży skazanego,- biegły z zakresu medycyny sądowej wykluczył możliwość przypadkowego ugodzenia nożem; wskazał na to, że cios został zadany z dużą siłą przez inną osobę (w czasie powstania obrażeń tylko skazany znajdował się w towarzystwie pokrzywdzonego);- skazany, po zranieniu pokrzywdzonego, uderzył go rowerem w głowę;- A.

W. oddalił się z miejsca zdarzenia, nie zawiadomił organów ścigania o rzekomej napaści na jego osobę, nie otworzył drzwi swojego mieszkania przybyłym policjantom.Przytoczone okoliczności prowadzą do logicznego wniosku o sprawstwie skazanego, wykluczają możliwość przyjęcia, że działał on w warunkach obrony koniecznej, czego zresztą w uzasadnieniu kasacji się nie wskazuje, zatem zwięzłość argumentacji Sądu odwoławczego w odniesieniu do zarzutu z pkt II apelacji nie mogła mieć istotnego wpływu na treść skarżonego wyroku, czego wymaga przepis art. 523 § 1 k.p.k.Kierując się powyższym orzeczono, jak w dyspozytywnej części postanowienia.