Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 719/18 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court's combined sentence for being lower than the highest individual sentence under Art. 86 § 1 CC.

Numero d'incarto III KK 719/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's judgment regarding the combined sentence imposed on the defendant, K. B. J., while leaving other parts of the ruling intact. The prosecution argued that the combined sentence of one year and two months violated Article 86 § 1 of the Criminal Code by being lower than the highest individual sentence of two years. The court agreed, noting that the error concerned the duration of the penalty rather than a calculation mistake, and determined that quashing only the combined sentence was necessary to avoid disproportionate consequences for the defendant. The case is remanded to the lower court for a new sentencing decision that complies with the statutory minimum for combined penalties.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 86 § 1 k.k.; Art. 69 § 1 k.k.; Art. 70 § 1 pkt 1 k.k. – A combined sentence cannot be lower than the highest individual sentence; if the lower court imposes a combined sentence violating this rule, the Supreme Court must quash the judgment on the combined penalty to ensure legal compliance.

Parole chiave

Generato dall'IA
combined sentence minimum Article 86 Criminal Code proportionality of penalty quashing of judgment remand for resentencing highest individual sentence legal error correction traffico di stupefacenti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 86 § 1 k.k.
Zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 k.k., jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej, określone w art.
Art. 69 § 1 k.k.
4 § 1 k.k., na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art.
Art. 70 § 1 pkt 1 k.k.
i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r.
Art. 4 § 1 k.k.
Ponadto Sąd Okręgowy, przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., na podstawie art.
Art. 538 § 1 k.p.k.
Sąd ten weźmie też pod uwagę treść art. 538 § 1 i 3 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.
Art. 538 § 3 k.p.k.
Sąd ten weźmie też pod uwagę treść art. 538 § 1 i 3 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.
Art. 447 § 2 k.p.k.
Zgodnie z art. 447 § 2 k.p.k., który z mocy art.
Art. 518 k.p.k.
447 § 2 k.p.k., który z mocy art. 518 k.p.k. znajduje zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym, środek zaskarżenia zwrócony co do kary uważa się za zwrócony przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych.
art. 258 § 1 k.k
J.,‎skazanego za czyn z art. 258 § 1 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎w dniu 30 grudnia 2019 r.,‎kasacji wniesionej na niekorzyść skazanego przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego‎od wyroku Sądu Okręgowego w G.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2005 r., V KK 6/05
m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2005 r., V KK 6/05).W toku ponownego rozpoznania sprawy w zakresie rozstrzygnięcia o karze Sąd Okręgowy będzie miał na względzie treść art.
IV KK 700/18
Supreme Court quashes lower court sentence for violating minimum combined penalty limits under Polish Criminal Code.
V KK 6/05
m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2005 r., V KK 6/05).W toku ponownego rozpoznania sprawy w zakresie rozstrzygnięcia o karze Sąd Okręgowy będzie miał na względzie treść art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 719/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Puszkarski‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca)Protokolant Marta Brylińska w sprawie K. B. J.,‎skazanego za czyn z art. 258 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎w dniu 30 grudnia 2019 r.,‎kasacji wniesionej na niekorzyść skazanego przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego‎od wyroku Sądu Okręgowego w G. ‎z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt XIV K (…), uchyla zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym K. B. J., w części dotyczącej orzeczenia o karze, i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G..

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 lipca 2017 r., w sprawie o sygn. akt XIV K (…), Sąd Okręgowy w G. uznał K. B. J. za winnego popełnienia następujących czynów:- z art. 258 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r., za który wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności (pkt I aktu oskarżenia, pkt I wyroku), - z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r., za który wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywnę w wysokości 500 stawek dziennych, ustalając kwotę stawki dziennej na 20 zł; ponadto za ten czyn, na podstawie art. 299 § 7 k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. orzeczono wobec oskarżonego K.

B. J. przepadek korzyści majątkowej w wysokości 15.000 zł (pkt VIII aktu oskarżenia, pkt XIV i XV wyroku);- z art. 124 ustawy prawo farmaceutyczne w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r., za który wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności (pkt IV aktu oskarżenia, pkt XVI wyroku).Sąd Okręgowy w G. wymierzone jednostkowe kary pozbawienia wolności (wskazane w pkt I, XIV i XVI wyroku) połączył i orzekł wobec oskarżonego K. B. J. karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności (pkt XVII wyroku). Ponadto Sąd Okręgowy, przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego K.

B. J. kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby (pkt XVIII wyroku), oddając go pod dozór kuratora (pkt XIX wyroku).Wyrok w powyższym zakresie nie został zaskarżony przez oskarżonego i uprawomocnił się dnia 19 stycznia 2018 r. (k. 24980, 25366, 25367, 25568).Kasację od tego wyroku wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny „w zakresie dotyczącym oskarżonego K. B. J., w części orzeczenia o karze, na jego niekorzyść” i zarzucił mu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, to jest kary niższej aniżeli najwyższa z orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności podlegających łączeniu.”Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, gdyż zaskarżone orzeczenie zostało faktycznie wydane z rażącym i mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszeniem przepisu prawa karnego materialnego, wskazanego w zarzucie kasacji. Wobec oczywistej zasadności kasacji, uwzględniając obecne brzmienie art. 535 § 5 k.p.k., obowiązujące od dnia 5 października 2019 r. (art. 1 pkt 93 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw;

Dz. U. z 2019 r., poz. 1694), możliwe było jej uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron. Zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 k.k., jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej, określone w art. 85 k.k., sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Przepis ten wyznacza zatem dolną i górną granicę kary łącznej, możliwą do orzeczenia na podstawie uprzednio orzeczonych kar jednostkowych. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemu następujące, podlegające łączeniu kary: roku pozbawienia wolności, 2 lat pozbawienia wolności oraz roku pozbawienia wolności.

Mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary łącznej, uregulowane w przepisie art. 86 § 1 k.k. stwierdzić należy, że dolna granica kary łącznej pozbawienia wolności, jaka mogła być orzeczona wobec K. B. J., została wyznaczona wymiarem najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, a więc nie mogła być niższa niż 2 lata pozbawienia wolności. Orzekając karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy w G. naruszył art. 86 § 1 k.k., które to uchybienie było rażące i miało istotny wpływ na treść wyroku.

Doprowadziło bowiem do nieuzasadnionego zaniżenia wysokości kary łącznej pozbawienia wolności, jaka powinna zostać wymierzona oskarżonemu (por. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2019 r., IV KK 700/18).Obrazy art. 86 § 1 k.k. przez Sąd Okręgowy nie zmienia próba skorygowania wyroku w trybie art. 105 § 1 i 2 k.p.k. Zaistniałego błędu nie można postrzegać w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 105 k.p.k. Nie jest to również błąd, który możliwy byłby do usunięcia w trybie art. 13 § 1 k.k.w., albowiem nie ma tu wątpliwości co do wykonania orzeczenia czy obliczenia kary, lecz jest to błąd bezpośrednio związany ze wskazaniem czasu trwania wymierzonej skazanemu kary.

Zgodnie z zakresem zaskarżenia wskazanym w kasacji, jak również zawartym w niej wnioskiem, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej K. B. J. w zakresie rozstrzygnięcia o karze. Co prawda zarzut podniesiony w kasacji wskazywał wyłącznie na uchybienie w zakresie wymiaru kary łącznej i nie odnosił się do kar jednostkowych ani zasadności zastosowania w sprawie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, to jednak uchylenie wyłączenie rozstrzygnięć dotyczących kary łącznej (tj.: rozstrzygnięcia określającego wymiar kary łącznej pozbawienia wolności – punkt XVII wyroku; rozstrzygnięcia o zawieszeniu wykonania kary łącznej – punkt XVIII wyroku, oraz rozstrzygnięcia o oddaniu sprawcy pod dozór kuratora – punkt XIX wyroku) prowadziłoby do dalej idących skutków na niekorzyść oskarżonego niż te, które wyznacza zarzut kasacji wniesionej na jego niekorzyść.

Po uchyleniu wyłącznie rozstrzygnięć o karze łącznej w obrocie prawnym pozostałby prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w G. zawierający rozstrzygnięcia wymierzające skazanemu trzy kary jednostkowe: roku pozbawienia wolności, dwóch lat pozbawienia wolności oraz roku pozbawienia wolności. Mogłyby one podlegać wykonaniu, bowiem wraz z uchyleniem kary łącznej uchyleniu uległoby rozstrzygnięcie o zawieszeniu jej wykonania na okres trzech lat próby. Tymczasem zarzut sformułowany w kasacji na niekorzyść skazanego dotyczył wyłącznie błędnego wymiaru kary łącznej w kontekście wymiaru kar jednostkowych a nie faktu zawieszenia jej wykonania.

Ponadto, według stanu prawnego obowiązującego w czasie popełnienia zarzucanych oskarżonemu czynów, instytucję warunkowego zawieszenia wykonania kary można było zastosować również do najniższej kary łącznej, jaka z poszanowaniem art. 86 § 1 k.k. mogła być orzeczona w tej sprawie wobec wymiaru kar jednostkowych, to jest kary łącznej dwóch lat pozbawienia wolności. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej skazanego K. B. J. w zakresie zawartych w tym wyroku rozstrzygnięć o karze.

Zgodnie z art. 447 § 2 k.p.k., który z mocy art. 518 k.p.k. znajduje zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym, środek zaskarżenia zwrócony co do kary uważa się za zwrócony przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych. Ponadto trzeba podkreślić, że rozstrzygnięciem co do kary jest również rozstrzygnięcie zasądzające określoną opłatę w sprawach karnych, w rozmiarze ustalanym w zależności od wysokości kary (por. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2005 r., V KK 6/05).W toku ponownego rozpoznania sprawy w zakresie rozstrzygnięcia o karze Sąd Okręgowy będzie miał na względzie treść art. 86 § 1 k.k., zgodnie z którym kara łączna nie może być niższa od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa.

Sąd ten weźmie też pod uwagę treść art. 538 § 1 i 3 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.