Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 69/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses juvenile appeal regarding judge recusal in investigative phase under juvenile procedure law.

Numero d'incarto III KK 69/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the juvenile's defender against a district court order placing the minor in a correctional facility. The defender argued that a judge who participated in the initial investigative phase was improperly excluded from the subsequent correctional proceedings under the Code of Criminal Procedure. The court ruled that the specific provisions regarding mandatory recusal did not apply because the judge's actions occurred during the investigative phase of juvenile proceedings, not the preparatory phase of the general criminal procedure. Consequently, the court held the appeal was obviously groundless and rejected the request to set aside the correctional measure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 40 § 1 pkt 5, 7 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 523 § 2 k.p.k.; Art. 20 u.p.n.: A judge who participated in the investigative phase of juvenile proceedings is not automatically recused from the subsequent correctional proceedings, as the mandatory recusal provisions of the Code of Criminal Procedure apply only to the preparatory phase.

Parole chiave

Generato dall'IA
juvenile proceedings correctional facility judge recusal investigative phase mandatory recusal cassation appeal procedural law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k.
Do tego sędziego nie miał jednak zastosowania wskazany w skardze art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k., albowiem nie prowadził on postępowania przygotowawczego, jak stanowi ów przepis, ani podjęte przez niego czynności nie były czynnościami postępowania przygotowawczego w rozumieniu tego przepisu.
Art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.
był wyłączony w tej sprawie z mocy samej ustawy.Drugi ze wskazanych w kasacji przepisów normujących wyłącznie sędziego od udziału w sprawie z mocy prawa, to jest art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., nie dotyczył tego sędziego.
Art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.
Wywód zawarty w uzasadnieniu kasacji jest więc i z tego względu chybiony.Podniesienie w skardze kasacyjnej uchybienia z art. 439 k.p.k.
Art. 523 § 2 k.p.k.
Art. 20 u.p.n.
nie podlegał zatem wyłączeniu z mocy prawa od rozpoznania tej sprawy w postępowaniu poprawczym, mimo unormowania zawartego w art. 20 u.p.n., obowiązującego do powyższej daty, iż w postępowaniu poprawczym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
Art. 6 pkt 10 i art. 10 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich
197 § 3 pkt 1 i 2 k.k., a następnie na podstawie art. 6 pkt 10 i art. 10 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (tekst jedn.
Art. 11 § 1 i 2 oraz art. 6 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich
– u.p.n.) umieścił nieletniego w zakładzie poprawczym, po czym na podstawie art. 11 § 1 i 2 oraz art.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 69/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 października 2015 r.,‎sprawy D.C., wobec którego orzeczono umieszczenie w zakładzie poprawczym za czyny z art.
art. 197 § 3 k.k
535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 października 2015 r.,‎sprawy D.C., wobec którego orzeczono umieszczenie w zakładzie poprawczym za czyny z art. 197 § 3 k.k.
art. 200 § 1 k.k
trzech czynów karalnych, w tym dwóch z dwoma jeszcze nieletnimi, wypełniających dyspozycję: art. 200 § 1 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 69/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 października 2015 r.,‎sprawy D.C., wobec którego orzeczono umieszczenie w zakładzie poprawczym za czyny z art. 197 § 3 k.k. i inne‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę nieletniego‎od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 9 października 2014 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 26 maja 2014 r. p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciążyć D.

C. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Rejonowy wyrokiem z dnia 26 maja 2014 r., ustalił, że nieletni D. C. dopuścił się w sierpniu i wrześniu 2010 r. trzech czynów karalnych, w tym dwóch z dwoma jeszcze nieletnimi, wypełniających dyspozycję: art. 200 § 1 k.k. i dwukrotnie – art. 197 § 3 pkt 1 i 2 k.k., a następnie na podstawie art. 6 pkt 10 i art. 10 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 382 ze zm. – u.p.n.) umieścił nieletniego w zakładzie poprawczym, po czym na podstawie art. 11 § 1 i 2 oraz art. 6 pkt 5 tej ustawy warunkowo zawiesił to umieszczenie na okres roku próby, orzekając w tym czasie nadzór kuratora.W apelacji od tego wyroku obrońca nieletniego, w jej pkt. 1 zarzucił „rażące naruszenie przepisów prawa procesowego art. 40 § 1 pkt. 5 i 7 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie, tj. rozpoznawanie sprawy i wydanie zaskarżonego orzeczenia przez sędziego, który brał udział w rozpoznawaniu i orzekł w sprawie uprzednio, tj. przed uchyleniem przez Sąd II instancji wyroku Sądu I instancji z 24. 05. 2012 r.”, w pkt 2 – 5 rażące naruszenie innych przepisów prawa procesowego, a w pkt 6 – błąd w ustaleniach faktycznych.

Wyrokiem z dnia 9 października 2014 r., Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.Ten sam obrońca nieletniego, w pkt 1 kasacji wskazał na uchybienie wymienione w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., po czym powtórzył in extenso zarzut z pkt 1 apelacji, a ponadto w pkt 2 – 5 podniósł zarzuty rażącego naruszenia art. 4, 5 § 2, 7 i 410 k.p.k. oraz art. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie obu wyroków „i uniewinnienie nieletniego oraz uchylenie zastosowanego wobec niego środka poprawczego”.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej odnośnie zarzutu z pkt. 1 (pkt I odpowiedzi) oraz o pozostawienie kasacji bez rozpoznania co do zarzutów z pkt 2 – 5 (pkt II).Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W kasacji powielany został nie tylko zarzut z pkt 1 apelacji, ale i jego uzasadnienie.

Powtarza się więc w nim, że sędzia T. M. z powodu podjętych w tej sprawie czynności we wrześniu 2010 r. (wysłuchania nieletnich i ich rodziców, przesłuchania pokrzywdzonej czynem z art. 200 § 1 k.k. w trybie art.185a § 1 i 2 k.p.k. i umieszczenie nieletniego D. C. w schronisku dla nieletnich), był z mocy prawa wyłączony od dalszego udziału w sprawie. Do tego sędziego nie miał jednak zastosowania wskazany w skardze art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k., albowiem nie prowadził on postępowania przygotowawczego, jak stanowi ów przepis, ani podjęte przez niego czynności nie były czynnościami postępowania przygotowawczego w rozumieniu tego przepisu.

Wszak przepis ten odsyła przez swoje usytuowanie i brzmienie do Działu VII Kodeksu postępowania karnego p.t. „Postępowanie przygotowawcze”, natomiast wskazane wyżej czynności były wykonane w ramach, przewidzianego wówczas, postępowania wyjaśniającego (zob. k. 59 akt głównych w zw. z przepisami art. 33 i 34 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich obowiązującymi do dnia 1 stycznia 2014 r. – Dz. U. z 2013 r. poz. 1165). Sędzia T. M. nie podlegał zatem wyłączeniu z mocy prawa od rozpoznania tej sprawy w postępowaniu poprawczym, mimo unormowania zawartego w art. 20 u.p.n., obowiązującego do powyższej daty, iż w postępowaniu poprawczym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Postępowanie w sprawach nieletnich miało (i ma nadal) charakter inkwizycyjny. Od dnia 2 stycznia 2014 r. według aktualnego brzmienia art. 20 u.p.n. w sprawach nieletnich stosuje się, co do zasady, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego – trybu nieprocesowego, a zatem i art. 48 § 1 k.p.c. I z przepisów w nim zawartych nie da się w żadnej mierze wyinterpretować, że sędzia T. M. był wyłączony w tej sprawie z mocy samej ustawy.Drugi ze wskazanych w kasacji przepisów normujących wyłącznie sędziego od udziału w sprawie z mocy prawa, to jest art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., nie dotyczył tego sędziego.

Bowiem uchylone zostało orzeczenie, wydane przez Sąd, którego skład stanowił sędzia Ł. B. (k. 1343 akt głównych). Ponadto, ani we wskazanym przepisie ani w innych zawartych w art. 40 k.p.k. nie jest przewidziane wyłączenie z mocy prawa sędziego, który wypowiadał się co do środka zapobiegawczego. Wywód zawarty w uzasadnieniu kasacji jest więc i z tego względu chybiony.Podniesienie w skardze kasacyjnej uchybienia z art. 439 k.p.k. nie otworzyło skarżącemu drogi do postawienia zarzutów zaliczanych do tzw. względnych powodów odwoławczych.

Wyklucza taką możliwość zakaz określony w art. 523 § 2 k.p.k., odnoszący się odpowiednio do umieszczenia w zakładzie poprawczym.Z przytoczonych względów oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną, uznawszy, że to rozstrzygnięcie pochłania proponowane w pkt II pisemnej odpowiedzi prokuratora na tę skargę. kc